Στο χώρο του ποδοσφαίρου, ακόμη και σ’ αυτό το ξεπεσμένο ποδόσφαιρο της Ελλάδας, τα πράγματα είναι πιο ξεκάθαρα και ίσως πιο αντρίκια (ο λόγος το λέει, αλλά όχι και τόσο χάλια όπως στην πολιτική).

Στα μαχαίρια Κυβέρνηση και Αποστολάκης, ενώ και οι δύο είναι οφσάιντ, βάσει ποδοσφαιρικής ηθικής (πολιτική ηθική δεν υπέπεσε ποτέ στην αντίληψή μου).

Αν θέλεις ποδοσφαιριστή άλλης ομάδας, που δεν είναι ελεύθερος, τα “βρίσκεις” πρώτα με τον παίχτη, αλλά μετά πρέπει να κάνεις πρόταση και στην ομάδα του. Κι άντε... ας πούμε ότι κοιτάζεις μόνο το δικό σου συμφέρον και δεν θέλεις να μπλεχτείς με άλλη ομάδα, γι αυτό όταν τα “βρεις” με τον παίχτη του λες να καθαρίσει αυτός με την ομάδα του.

Εσύ βρε Αποστολάκη, τι σόι ανέκδοτο είσαι;

Και, κυρίως, τι σόι ανέκδοτα είναι αυτοί που σφάζονται στην ποδιά σου;

Ευάγγελε αν δεν ήθελες να αγνοήσεις την ομάδα σου, έπρεπε αφού συμφώνησες με τον Κυριάκο να τον στείλεις να συμφωνήσει και με τον Αλέξη. Να ζητήσεις να σου πει ο Αλέξης το “ok” και τότε να δεχθείς το υπουργιλίκι. Εσύ δέχθηκες χωρίς το ok” της ομάδας σου και μετά έγινες ρόμπα.

 

Ωστόσο η μεγάλη θλίψη για εμάς τους ηλίθιους ψηφοφόρους δεν πρέπει να είναι ότι εσύ δεν κάνεις για τίποτα. Ο δικός μας νταλκάς πρέπει να είναι ότι ο ένας “αητός” σε έκανε υπουργό άμυνας να μας προστατέψεις απ’ τα μεμέτια κι ο άλλος “αητός” σε προόριζε για σωτήρα στο εσωτερικό. Ποιον; Τον Ευάγγελο!