Την Κυριακή 19 Φεβρουαρίου η πόλη του Αγρινίου διοργανώνει για 10η χρονιά τον Ημιμαραθώνιο Δρόμο "Μιχάλης Κούσης". Μία διοργάνωση που ξεκίνησε πριν από 10 χρόνια για να τιμήσει τον μεγαλύτερο Έλληνα μαραθωνοδρόμο που έφυγε από τη ζωή τον Μάιο του 2005. Διαβάστε στη συνέχεια ποιος ήταν ο Μιχάλης Κούσης αλλά και τι πέτυχε στη σπουδαία καριέρα του, όπως δημοσιεύθηκε στο αφιέρωμα του τεύχους 3 του RUNNER το καλοκαίρι του 2005. 

 

«Ο Μιχάλης είχε τρομερή ανθεκτικότητα. ”Stamina”, όπως έλεγε και ο γέρο Ιγκλόϊ για τον Αγρινιώτη αθλητή. Αγαπούσε με πάθος το τρέξιμο και ήταν αφοσιωμένος σε αυτό». Με αυτά τα λόγια περιγράφει τον Μιχάλη Κούση ο πρώτος του προπονητής Γρηγόρης Μπενέκας. «Ήταν τόσο το πείσμα του ώστε σε έναν αγώνα 3.000μ.  στο Καραϊσκάκη στην εκκίνηση ένα άλλος αθλητής τον πάτησε στον Αχίλλειο τένοντα τραυματίζοντας τον σοβαρά. Ο Μιχάλης τερμάτισε τον αγώνα ξυπόλητος, ποτίζοντας το ταρτάν με το αίμα του. Μετά το τέλος του αγώνα χρειάσθηκαν 20 ράμματα.»  

Ο Μιχάλης ασχολήθηκε με το τρέξιμο ύστερα από τις παροτρύνσεις του μεγαλύτερου αδελφού του Κώστα ο οποίος ήταν επίσης δρομέας. Στις 26 Ιανουαρίου του 1969, σε ηλικία 16 ετών, έλαβε μέρος στον πρώτο του αγώνα στο Αγρίνιο. Κέρδισε με ευκολία το Διανομαρχιακό Πρωτάθλημα Ανωμάλου Δρόμου Αιτωλοακαρνανίας και έτσι ξεκίνησε η μεγάλη του πορεία προς τις επιτυχίες.

Κάτω από τις οδηγίες του Γ. Μπενέκα καταφέρνει μέσα στα επόμενα 2 χρόνια να βελτιώσει το Πανελλήνιο ρεκόρ στα 10.000μ εφήβων με 32’24’’2 στις 26 Σεπτεμβρίου του 1971 στην Καβάλα.

Την επόμενη χρονιά πηγαίνει στην Αθήνα και εντάσσεται στην ομάδα του Ούγγροαμερικανού προπονητή Μίχαϋ Ιγκλόϊ, ο οποίος με την μεθοδικότητα του κατάφερε να δημιουργήσει μια χρυσή εποχή για τις ελληνικές μεγάλες αποστάσεις.

Το 1978 πέρασαν εργομετρικές εξετάσεις με έναν άλλο θρύλο των μεσαίων αποστάσεων, τον Φώτη Κούρτη. Όπως χαρακτηριστικά μας διηγήθηκε «Του είπαν να τα «παρατήσει» γιατί δεν θεωρούνταν ταλέντο, και ότι δεν είχε δυνατότητες για κάτι καλό. Το γεγονός αυτό τον πείσμωσε πάρα πολύ. Βγαίνοντας έξω μου είπε: Δεν μπορούν να μου το λένε αυτό. Θα τους δείξω εγώ!»

Με πολύ σκληρή δουλεία, κάνοντας όλη την προπόνηση του μαραθωνίου μέσα στο Καραϊσκάκη απέδειξε πως μπορεί η ισχυρή θέληση και η δύναμη της ψυχής να ανατρέψει τις όποιες μετρήσεις.

Η συνέχεια ήταν εκπληκτική. Αμέτρητα πανελλήνια ρεκόρ από τα 1500μ. μέχρι τον Μαραθώνιο. Συμμετοχές σε όλες τις μεγάλες διοργανώσεις με σημαντικές διακρίσεις. Μια πορεία που κράτησε σχεδόν 2 δεκαετίες χαρίζοντας ανεπανάληπτες στιγμές στους Έλληνες.

Η μεγαλύτερη, ίσως, στιγμή της αθλητικής του καριέρας ήταν αυτή που του πρόσφερε και μια μεγάλη απογοήτευση.  Η στέρηση του Παγκοσμίου Ρεκόρ στους Μεσογειακούς Αγώνες του Σπλιτ της Γιουγκοσλαβίας με 2ώρες 6’ 53’’ λόγω μικρότερης διαδρομής  όπως μετρήθηκε μετά τον αγώνα. Οι διοργανωτές οι οποίοι αρχικά δήλωναν ότι η διαδρομή ήταν σωστά μετρημένη στην συνέχεια με νέες μετρήσεις κατέληξαν στο ότι έλειπαν 899μ. Ακόμα και έτσι βέβαια η επίδοση του θα ήταν σίγουρα κάτω από 2ώρες 10’.

Η επίδοση αυτή του χάρισε την διεθνή αναγνώριση. Μεγάλοι μαραθωνοδρόμοι της εποχής όπως οι Αμερικανοί Ολυμπιονίκες Bill Rodgers και Alberto Salazar τον επισκέφθηκαν για να τον τιμήσουν.

45 μέρες νωρίτερα είχε ξεσηκώσει χιλιάδες Αθηναίους κερδίζοντας ύστερα από 39 χρόνια την πρώτη θέση σε Βαλκανικό Μαραθώνιο. Παρά το γεγονός ότι η συμμετοχή του οριστικοποιήθηκε μόλις το πρωί του αγώνα κατάφερε να πάρει μια καθαρή νίκη ξεσηκώνοντας τα πλήθη τόσο κατά την διάρκεια της διαδρομής όσο και στο κατάμεστο Παναθηναϊκό Στάδιο. Εποχές ανεπανάληπτες για τον Στίβο στην πατρίδα μας που για να μαζέψουν τον κόσμο που τότε μάζευαν πανελλήνια και βαλκανικά πρωταθλήματα χρειάζονται πλέον Ολυμπιακοί Αγώνες.

Στους Πανευρωπαϊκούς Αγώνες τη Πράγας το 1978 και ενώ βρίσκεται μέχρι το 35ο χλμ. με το πρώτο γκρουπ αναγκάζεται να μείνει πίσω λόγο ενός προβλήματος στο γόνατο. Καταφέρνει ωστόσο να πετύχει Πανελλήνιο ρεκόρ με 2ώρες 14’41’’ και να καταλάβει την 10η θέση.

Το 1980 παίρνει την 4η θέση στον Μαραθώνιο της Βοστόνης με 2ώρες 16’03’’. Τότε του γίνεται πρόταση από πλούσιο Ελληνοαμερικάνο να εγκατασταθεί στις Ηνωμένες Πολιτείες με όλα τα έξοδα πληρωμένα για να ασχοληθεί μόνο με την προπόνηση του. Όμως δεμένος στενά με την οικογένεια και τους φίλους του αρνείται να εγκαταλείψει την Ελλάδα.

Ο Μιχάλης πίστευε στα νέα παιδιά και τα βοηθούσε με όποιον τρόπο μπορούσε. Απλός και ευθύς ως χαρακτήρας δεν δίσταζε να διαμαρτυρηθεί για κάθε αδικία που συνέβαινε ανεξάρτητα με το ποιον είχε απέναντι του.

Μια αφίσα του Τσε Γκεβάρα στο δωμάτιο του και οι δίσκοι του Μίκη Θεοδωράκη που έφερνε κρυφά από το εξωτερικό αποτελούν δείγματα του επαναστατικού του ταμπεραμέντου.

Τα μακριά του μαλλιά και τα γένια αποτελούσαν μια μορφή αντίδρασης για την εποχή. Για τον λόγο αυτό εγκατέλειψε την χωροφυλακή για να πάρει μια θέση στον Ο.Τ.Ε. στον οποίο εργαζόταν.

Τελειώνοντας την αθλητική του καριέρα επέστρεψε στο Αγρίνιο και στον πρώτο του προπονητή. Εκεί ακολουθώντας  με συνέπεια το πρόγραμμα της προπόνησης παρά το γεγονός ότι δεν είχε πλέον μεγάλους στόχους αποτέλεσε παράδειγμα προς μίμηση για πολλούς μικρότερους αθλητές που γυμνάζονταν στην ίδια ομάδα.

Η αφήγηση ιστοριών σχετικά με αγώνες αποτελούσε για τους νεότερους πηγή έμπνευσης.

Ο Μιχάλης Κούσης ήταν παντρεμένος με την πρωταθλήτρια του μήκους Πίτσα Σούλα (η 3η γυναίκα που ξεπέρασε τα 6 μέτρα στο μήκος) και έχει δύο πραγματικά αξιόλογα παιδιά την Μαρία και τον Θανάση. Από το 1995 ζούσε στην Θεσσαλονίκη.

Πέρα από το τρέξιμο είχε μεγάλο πάθος με το κυνήγι. Η επαφή με την φύση και η παρέα με αγαπημένους του φίλους του έδινε μεγάλη χαρά. Τα τελευταία χρόνια ασκούσε συχνά το χόμπι του μαζί με τους πρώην συναθλητές του Κ. Ιερισιώτη (δισκοβόλος), Ν. Τσιάκουλα (800μ. ,1500μ.) Κ. Μουτεσίδη (3000μ. στιπλ) αλλά και με τον προπονητή του Γ. Μπενέκα.

Στις 24 Μαΐου ο Μιχάλης έφυγε από κοντά μας. Έφυγε σε μια στιγμή της ζωής του που ήταν ευτυχισμένος. Η είδηση του θανάτου του προκάλεσε μεγάλη θλίψη στον φίλαθλο κόσμο. Ο Μιχάλης Κούσης θα αποτελεί για πάντα παράδειγμα προς μίμηση και πηγή έμπνευσης όχι μόνο ως αθλητής αλλά και ως άνθρωπος. Κλείνοντας αυτήν την σύντομη αναδρομή στην ζωή του δημοσιεύουμε μια επιστολή που ήρθε στο περιοδικό για τον Μιχάλη. 

 

Ο Μιχάλης Κούσης γεννήθηκε στις 10 Οκτωβρίου του 1953 στο Αγρίνιο.

 

Ατομικά Ρεκόρ

1500μ.                 3:44:1  (25.5.1974)

Μίλι                     4:00:6  (14.9.1975)

3000μ.                 7:57:2  (2.8.1975)

3000μ. κλειστό     8:18:8  (1.2.1976)

5000μ.                 13:35:4  (3.8.1978)  Όσλο 3ος (4η όλων των εποχών)

10000μ.               28:44:4  (27.6.1974) Ελσίνκι 4ος (6η επίδοση όλων των εποχών)

Μαραθώνιος         2:14:36  (8.5.1982)   Άμστερνταμ 4ος ( 5η επίδοση όλων των εποχών)

 

Πανελληνιονίκης (1η θέση)

5.000μ .              3 (1974, 1975, 1977)

10.000μ.             3 (1974, 1977, 1979)

Μαραθώνιος         2 (1984, 1985)

Βαλκανιονίκης (1η θέση)                   

5.000μ.              1 (1978)

Μαραθώνιος        2 (1979,1981)

8 μετάλλια συνολικά σε βαλκανικούς

 

Μεσογειακοί Αγώνες (Μαραθώνιος)

Μαραθώνιος

1979     Σπλιτ                 26 ετών             θέση 1ος              Επίδοση 2:06.53

(5χλμ.:14’55’’, 10χλμ.:30’25’’, 25χλμ.:1ώρα14’42’’, 30χλμ.: 1ώρα 31’09’)

 

Πανευρωπαϊκοί Αγώνες (Μαραθώνιος)

1978     Πράγα               25 ετών             θέση 10ος           Επίδοση 2:14.41.3

1982     Αθήνα               29 ετών             θέση 29ος           Επίδοση 2:21.42

Ολυμπιακοί Αγώνες (Μαραθώνιος)

1976     Μόντρεαλ          23 ετών             θέση 29ος           Επίδοση 2:21.42

1980     Μόσχα              27 ετών             θέση 20ος           Επίδοση 2:18.02

1984     Λος Άντζελες     31 ετών             θέση 26ος           Επίδοση 2:17.38

 

Κείμενο: Νίκος Πολιάς

Φωτογραφίες από το αρχείο του Δημήτρη Μποντικούλη, του Διονύση Μπαμπαρούτση






πηγή: runnermagazine.gr