Τα ψέματα μπορούν να είναι πολλά, η αλήθεια όμως είναι μία κάθε φορά και επειδή τυχαίνει συχνά να πονάει όσοι είναι αλλεργικοί μαζί της, συμβουλεύω να την αποφεύγουν. Γι’ αυτό μερικούς συλλογισμούς που έχω στο μυαλό σήμερα, κάποιοι πρέπει να μην κάνουν το κόπο να τους διαβάσουν κι αν από αμέλεια το κάνουν μην μου ζητήσουν αποζημίωση αστικής ευθύνης για απομυθοποίηση. Ειδικά όσοι δεν θα το πάρτε ελαφριά, ξέροντας πως δεν γράφω και δεν δείχνω τίποτα στο βρόντο.

 

Ο κίνδυνος να πέσουν σαν ακρίδες για να πνίξουν τις αλήθειες οι «γνωστοί - άγνωστοι» του internet με βάζει στην πρίζα να μην αναφέρω ονόματα. Κι αν οποιοσδήποτε δείξει να θίγεται έχει τους λόγους του και τη γνωστή μύγα. Πολλοί οι τσάμπα μάγκες και μη νομίσουν ότι κολλάω να μπω σε ονόματα εκεί που με παίρνει, αλλά την τελευταία φορά που το έκανα προκάλεσαν μεγάλο λασπουριό.

 

Η απάντηση σε όσα με αποδείξεις και τη κοινή λογική έλεγα, ήταν ο χαρακτηρισμός πως είμαι «βλάκας». Στην αρχή με τσάτισε, αλλά όταν τόσα χρόνια ακούς το αντίθετο ψάχνεις το γιατί θέλησαν να σε πουν έτσι και όχι κάτι πιο πιστευτό. Εκεί ανακάλυψα πώς οι «γνωστοί - άγνωστοι» έβγαζαν το απωθημένο τους και με το δικό τους μυαλό δεν είμαι απλά βλάκας, αλλά με περικεφαλαία. Όταν γυρίζεις τη πλάτη στο χρήμα τους για λόγους που αδυνατούν να καταλάβουν, μέχρι ψυχίατρο μπορούν να καλέσουν και να σου φορέσουν ζουρλομανδύα.

 

Για αλήθειες είπαμε απ’ την αρχή και μια ακόμα μεγάλη αλήθεια είναι πως ο Έλληνας πάντα ήταν στο «ό,τι φάμε, ό,τι πιούμε» και ο μακαρίτης ο Αντρέας τον έμαθε και το «ό,τι αρπάξει ο κώλος μας». Έτσι πορεύεται και ξαφνικά όταν έρχονται τα κωλοδάχτυλα της Άνγκελα, ανακαλύπτει πως ο ατσαλάκωτος Άκης δεν μας τα έλεγε καλά και έφαγε το καταπέτασμα τόσα χρόνια. Αν όμως ήθελε να το δει, θα σκέφτονταν ότι αφού τρώμε τόσα εμείς οι παρακατιανοί, αυτός που έχει το μέλι στα δάχτυλα έχει πάει μέχρι το μεδούλι. Θα συλλογίζονταν ακόμα ο Έλληνας, ότι ο Άκης σαν τύπος δεν τρελαίνονταν για τα μπαλκόνια, ούτε και του πήγαινε, άρα για άλλο λόγο δεν ξεκατσικώνονταν απ’ τα έδρανα και τις καρέκλες.

 

Το άλλοθι στην εγκληματική αμέλεια είναι το πιο εύκολο. Και εδώ έρχεται από τα Μου Μου Έψιλον, που ενώ ήξεραν ακόμα χειρότερα απ’ όσα ξεφουρνίζουν σήμερα δεν τόλμαγαν ή δεν ήθελαν να τα πουν τότε, γιατί η σωτήρια υπερπληρωμένη διαφήμιση περνούσε από τις συμπληγάδες του Άκη. Και φυσικά όποιος δημοσιογράφος ή άλλος το τολμούσε, θα τον ξεχνούσαν όλοι γρήγορα, αφού πρώτα τον έβγαζαν πουλημένο στη μαύρη αντίδραση και λαλημένο μαζί. Αν δεν κατέληγε με τσιμεντένια παπούτσια στο Σαρωνικό.

 

Στο ποδόσφαιρο τα πράγματα δεν είναι καλύτερα και εδώ θέλω να ανοίξετε τις κεραίες σας. Η μεγάλη μάζα των φιλάθλων είναι κολλημένη με τις επιτυχίες του σήμερα, κάνοντας πως δεν βλέπει τα υπόλοιπα. Και όταν η ομάδα πάρει τον κατήφορο ως λογικό αποτέλεσμα των δοξασμένων Παραγόντων της, βγαίνουν στους δρόμους για δικαίωση. Εδώ είναι το γαμώτο: αφού το έβλεπες, βρε παιδί, ότι κάτι δεν πήγαινε καλά με τον πρόεδρο και εσύ τον σήκωνες στους ώμους, από ποιον ζητάς τα ρέστα τώρα; Όταν το μυρίζεσαι το σκατό κι ας μην το βλέπεις, αλλάζεις δρόμο. Με την λαμογιά γιατί δεν το έκανες;

 

Σπαθάτα και αντρίκια πρέπει να δούμε ότι για να γίνει κάποιος μεγαλοπαράγοντας επαγγελματικής ομάδας πρέπει να τον φυσάει με τα χίλια τον παρά, ή να περνάει την εικόνα πως είναι μεγάλος λεφτάς, αλλά τίποτα από αυτά τα δύο δεν πετυχαίνεται με «το σταυρό στο χέρι». Δηλαδή τις ομορφιές του τις έχει κάνει και σε πολλές των περιπτώσεων έχει κάνει όργια. Θα μου πεις ότι δεν πρέπει να είμαστε απόλυτοι και ότι υπάρχουν εξαιρέσεις και γω θα σου απαντήσω ότι ο Αναστόπουλος δεν κέρδισε ποτέ πέτσινο πέναλτι. Και έρχεται αδυσώπητη η ερώτηση « πώς αυτός ο ζάμπλουτος μπορεί να γίνει μαμά Τερέζα στο ποδόσφαιρο που στοιβάζονται οι κόπροι του Αυγεία;». Και να θέλει να κάνει αγαθοεργία επειδή – ας πούμε – έτυχε να έχει καψούρα με το ποδόσφαιρο, θα το πάρει αλλιώς. Αλλά από κάποιους που «ζουν και βασιλεύουν» στο ποδόσφαιρο, το οποίο νωρίτερα το είχαν γραμμένο στα αχαμνά τους, τι χαΐρι παραμένεις και τρέχεις από πίσω; Και μπίσνες να κάνεις σήμερα, αύριο θα σου βγουν ξινές από τέτοιους επιτήδειους. Δίνει η ύαινα μεζέ στο τσακάλι;

 

Οι «δουλειές» στο ποδόσφαιρο έχουν το μοναδικό προνόμιο και λεφτά να βγάζεις και με τη δημοσιότητα να παίζεις και ήρωας να γίνεσαι και τη λόξα σου να ικανοποιείς: για άλλους είναι το Καζίνο, για άλλους η Κόκα, για άλλους τα μπετά, για άλλους τα στιβαρά αγόρια , δεν υπάρχει στάνταρ στις λόξες. Δεν τα έγραψα όλα αυτά για να πω στον καθένα τί θα κάνει, αλλά ότι όλοι ξέρουν τί κάνει. Και να σας πω και ένα τελευταίο. Δεν θα είμαι εκείνος που θα καθίσω να ασχοληθώ με το «τί και πώς» όταν θα σκάσει η φούσκα. Καμία σημασία δεν θα έχει τότε, για κατανάλωση θα είναι μόνο και παρηγοριά στα χολοσκασμένα κορόιδα.