ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΠΕΡΙΜΕΝΕ αυτό το συγκεκριμένο καλοκαίρι μετά απ’ όσα έγιναν και αυτή την μεταγραφική περίοδο, να έρθει αντιμέτωπος με την πραγματικότητα που παρακολουθούμε στον Παναιτωλικό. Κανείς δεν μπορούσε να διανοηθεί ότι θα ξανασυμβούν τα ίδια – και χειρότερα – στην αναποτελεσματικότητα του σχεδιασμού για τα νέα σεζόν. Ήταν δύσκολο να περιμένει κανείς αστείες δικαιολογίες στις πολλές και… παράξενες αστοχίες. Κι όμως συμβαίνει από μια Διοίκηση που έχει χάσει για τα καλά το λαϊκό έρεισμα και θα έπρεπε να επιδεικνύει τουλάχιστον μεγαλύτερη εκτίμηση στην νοημοσύνη των φιλάθλων.

ΤΟ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ είναι ακριβώς αυτό, η προσπάθεια να καλυφθούν οι ακούσιες (θέλω να πιστεύω προς το παρόν) αποτυχίες στην σοβαρή ενίσχυση του Παναιτωλικού. Μιας ομάδας της οποίας ο πρόεδρος και ο προπονητής μίλησαν για μεγάλους και αδιαπραγμάτευτους στόχους. Οι ίδιοι ανέβασαν ψηλά τον πήχη και δημιούργησαν προσδοκίες. Όλα, έτσι κι αλλιώς, συμβαίνουν ερήμην του φίλαθλου κόσμου, ο οποίος καλείται μόνον να στηρίξει και να αποδείξει ότι είναι «Παναιτωλικός»: ο πρόεδρος φεύγει ή μένει χωρίς να του το ζητήσει κανείς αλλά ανάλογα με τις ορέξεις του, βάζει στόχους που αν δεν πετύχει δεν νιώθει πως οφείλει εξηγήσεις, εξαπολύει μεγαλόστομες υποσχέσεις χωρίς να δημιουργεί τις προϋποθέσεις να γίνουν πράξη.

ΚΑΙ Ο ΚΑΡΑΓΕΩΡΓΙΟΥ, αν δεν το κατάλαβε, με την άνοδο που αδιαπραγμάτευτα υποσχέθηκε ανάλαβε ευθύνες απέναντι στους φιλάθλους (που τόσο εκθείασε) και πρέπει να δείξει υπευθυνότητα σ’ αυτό. Αφεντικά του είναι άλλοι, ωστόσο ξέρει πολύ καλά πως στο ποδόσφαιρο τα αφεντικά παίζουν το μικρότερο ρόλο απ’ οπουδήποτε αλλού και ειδικά στις ομάδες με κόσμο. Ο Νίκος Καραγεωργίου θεωρείται (και προφανώς είναι) μέσα στους καλύτερους έλληνες τεχνικού και ιδίως στους σοβαρότερους. Θα περίμενε λοιπόν κανείς να «χτυπήσει το χέρι στο τραπέζι» και να απαιτήσει εκείνα που χρειάζεται για να πετύχει αυτά που μπορεί. Δηλαδή τους κατάλληλους παίκτες.

ΚΑΛΗ Η ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ και η διάθεση συνεργασίας για να μην «πνιγεί» οικονομικά ο πρόεδρος, αλλά και ομάδα χωρίς ποδοσφαιριστές δεν μπορεί να υπάρξει. Όταν ένας έλληνας προπονητής που θεωρείται αξιόλογος, δέχεται να βαδίζει ο σχεδιασμός με τέτοιους ρυθμούς και σε τέτοια καλούπια, δημιουργείται μείζον ζήτημα γενικότερα για το ποδόσφαιρο. Δηλαδή οι κατώτεροι προπονητές μέχρι που θα φτάσουν;

ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΛΕΓΟΝΤΑΙ από επίσημα χείλη σε «αφελή» ΜΜΕ δεν μπορεί να απευθύνονται σε φιλάθλους που ασχολούνται περισσότερο από δύο χρόνια με το ποδόσφαιρο. Το Αγρίνιο δεν είχε αεροδρόμιο και κολέγια ούτε πριν δύο χρόνια, παίκτες όμως έπαιρνε ο Παναιτωλικός και μάλιστα αρκετούς… φιρμάτους. Δεν υπάρχει σοβαρότητα με το να γενικεύεται η αρνητική απάντηση για τέτοιους λόγους από έναν ή δύο μεταγραφικούς στόχους. Είναι απίθανο να ακούγεται ότι μετά τον Τριποτσέρη (άκουσον – άκουσον) δεν υπάρχουν άλλοι έλληνες κεντρικοί αμυντικοί. Και πριν δύο μήνες να ασχολήθηκε κάποιος με το ποδόσφαιρο, ξέρει πως στην Ελλάδα οι παίκτες που σίγουρα υπάρχουν είναι οι κεντρικοί και οι δεξιοί ακραίοι αμυντικοί. Τι σόι ποδόσφαιρο θέλει να παίξει ο Παναιτωλικός και δεν βρίσκει στόπερ στην Ελλάδα; Με τον Τριποτσέρη θα το έπαιζε δηλαδή αυτό το εξωπραγματικό ποδόσφαιρο;

ΤΡΕΛΑΙΝΟΥΝ και τον πιο ψύχραιμο, πολλά απ’ αυτά που διαρρέονται ως δικαιολογίες. Δεν χρειάζεται να θυμίσω κι άλλα. Η μεταγραφική περίοδος φτάνει προς το τέλος και αν δεν αλλάξει κάτι δραματικά ο Καραγεωργίου μόνο παίκτες δεν θα επιλέξει. Διότι υπό την πίεση του χρόνου θα κληθεί να διαλέξει ανάμεσα σε κάποιους που θα προταθούν (μαντέψτε από ποιον) την τελευταία ώρα. Τυπικά θα έχει κάνει αυτός την επιλογή, αλλά ουσιαστικά θα έχει γίνει από άλλον. Δεν θα συμβεί για πρώτη φορά. Κι αν μεν οι παίκτες τύχει να βγουν φέτος, κάτι μπορεί να γίνει. Αν όχι η άνοδος θα μπορεί να έρθει μόνο με άλλους τρόπους.

ΤΟ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ απ’ όσα γίνονται μέχρι τώρα είναι πως καλά τα είπαν στα λόγια, όμως στη πράξη απέχουν παρασάγγας. Και οι ευθύνες βαραίνουν πολύ τον Καραγεωργίου, διότι αυτός δεν είναι «αλεξιπτωτιστής» στο ποδόσφαιρο.