Πάνε δεκαπέντε μέρες που η στήλη έμεινε παροπλισμένη και ο λόγος απλός, όσο και ανθρώπινος. Μέρα με τη μέρα περίμενα ότι κάτι θα πάει προς το καλύτερο, ότι ο Παναιτωλικός θα πάρει κανένα παίκτη όπως όλες οι ομάδες του κοσμάκη, αλλά που; Ήθελα δηλαδή να έχω τα πατήματα να γράψω κι ένα καλό λόγο και μόνο με έναν Φαβάλι δεν βγαίνεις πέρα, όσο και να θέλεις να γίνεις καλό παιδί. Πολλά αυτά που έχουμε να πούμε και ποιος ποταμός θα μας ξεπλύνει…

Τα κεκτημένα έχουν προτεραιότητα, γι’ αυτό θα κάνω αρχή απ’ το Παυλάρα το Μητρόπουλο. Εδώ το πράγμα είναι ξεκάθαρο. Ο Παναιτωλικός δεν θέλει να τον δώσει και καλά κάνει. Γιατί στο κάτω – κάτω της γραφής ο παίκτης στον Παναιτωλικό άρχισε να φτιάχνει όνομα, πράγμα που σημαίνει ότι δεν είναι και θυσία να μείνει μια χρονιά ακόμα, να βοηθήσει στην άνοδο, να γίνει ξερολούκουμο για μεγάλες ομάδες και να έχει τη διαβεβαίωση ότι το 2013 θα πάει εκεί που του κάνει κέφι. Θετικό παιδί είναι και αν τα κουβεντιάσεις όλα αυτά σαν άντρας μαζί του, τον έχεις βάλει στο φιλότιμο χωρίς να τον χαντακώνεις ως παίκτη. Δεν βλέπω το σωστό λόγο που η ΠΑΕ μπήκε στο παιχνίδι να τον διαπραγματευτεί και μιλάει από μόνο του ότι πόνταρε στην ανυπαρξία της ΑΕΚ για να κάνει την μαμά Τερέζα στον παίκτη.

Τα δυσάρεστα αρχίζουν εκεί που ο Μητρόπουλος μείνει με την εντύπωση ότι ήταν μούφα το πωλητήριο. Ο κίνδυνος να μην πιάσει η μπλόφα ούτε σ’ αυτό το πωλητήριο είναι μεγάλος και οι πιθανότητες να έχεις ένα παίκτη ξενερωμένο, αλά Ρότσα, πολλές. Δεν είναι ότι δεν θα θέλει να παίξει καλά. Δεν θα του βγαίνει. Ειδικά αν η ΑΕΚ κάνει καλούτσικη πορεία σε οποιαδήποτε διοργάνωση, ξεχάστε τον το Παύλο. Και αν η Ένωση παίζει μία ή δύο μέρες πριν τον Παναιτωλικό, βλέποντας άλλους που θα θεωρεί ή θα είναι μια τρίχα απ’ τα αχαμνά του, να αλωνίζουν το κέντρο της Αεκούλας, δεν θα μπορεί να κλωτσήσει τη μπάλα. Σαν χαμένος θα τρέχει στο γήπεδο. Η μόνη ελπίδα είναι να αποδειχθεί με κάποιο τρόπο ότι ευτυχώς δεν πήγε στο Δικέφαλο και ο λόγος αυτός δεν θα είναι τα λεφτά.

Ο Λούνα έγινε το απωθημένο μου. Τη μέρα που ήρθε πήγα να δω το παιχταρά και είδα τον Ορέστη της Πανεπιστημιούπολης της Θεσσαλονίκης που δεν του έπαιρνες τη μπάλα απ’ τα πόδια, αλλά μόνο στο 5Χ5. Αποσβολωμένος το άλλο πρωί ακούω από προπονητικά χείλη ότι αυτός θα υπογράψει σίγουρα. Μεγάλο το σοκ, όχι γιατί δεν μπορεί να είδε ο προπονητής στοιχεία που εγώ δεν κατέχω, αλλά ως προς την βιασύνη που δεν έκανε κράτει να τον δει λίγο ακόμα. Παίχτηκε πολύ μποξ για το Λούνα, μέχρι που στο τέλος ο Καρα πέρασε το δικό του. Ακόμα και στο φιλικό που υποτίθεται ήταν καλός, εγώ είδα ένα παίκτη πιο «λίγο» κι απ’ τις μπούκλες του Τέλι Σαβάλας. Για το μόνο που έκανε ήταν για εξώφυλλο της «Μανίνα» να τον βλέπουν τα κοριτσόπουλα λόγω Αργεντινής, αλλά νομίζω δεν κυκλοφορεί πια. Ήθελα να το γράψω φάτσα φόρα απ’ την αρχή αλλά το κατάπια και το έλεγα μόνο σε φίλους. Ανακουφίστηκα όταν κόπηκε και αυτός και ο Σίλβα που η Αιτωλοακαρνανία στο τοπικό έχει καμιά δεκαριά σαν και δαύτον. Για να μην πω το Μπερερή που τον αποδέσμευσαν πέρσι και είναι πέντε κλάσεις ανώτερος του Σίλβα.

Στα πιο δύσκολα είναι οι περιπτώσεις του Τριποτσέρη και του Αμπάρη, που το βλέπω απίθανο να ήρθαν στο Αγρίνιο χωρίς την δεδομένη απόφασή τους να υπογράψουν. Δεν είσαι στη Λαμία να πει ο παίκτης «μιας και περνάω απέξω ας καθυστερήσω δύο ώρες να δω από κοντά αυτούς που με θέλουν». Ούτε είσαι στη Καλαμάτα να πει «θα πάω ένα διήμερο να ρίξω και τις βουτιές μου στη Πύλο». Το τι ακακία τους έσφιξαν και πρόγκηξαν οι παίκτες δεν μαθεύτηκε ακόμα, αλλά δεν είναι από εκείνα που μένουν κρυφά για πολύ.

Εκείνο που λέει πολλά και μπορεί να πει περισσότερα, είναι να βλέπεις τον Καραγεωργίου των σαλονιών της Super League, να απευθύνεται στους παίκτες γι’ αυτά που δεν καταφέρνουν να κάνουν, σαν τον Αντώνη Καρπούζα και τον Μανώλη Κεραμιδά. Αυτό χωρίς δεύτερη σκέψη το λες αγανάκτηση.

Για το περσινό έργο μιλάει πολύς κόσμος και δεν μπορείς να τον βγάλεις ψεύτη. Αν μιλάμε για σχέδιο που κόβεις αυτούς που θέλει ο προπονητής για να πάρει ό,τι του πας τελευταία ώρα δίνοντας το «ok» στριμωγμένος στα σχοινιά, δεν είναι μεθόδευση για να περάσει στο ντούκου. Και έρχεσαι να πιστέψεις πως αυτά τα μαζώματα που πρέπει σώνει και καλά να έρθουν στον Παναιτωλικό, έχουν κρυφές χάρες.