Σοφή η κίνηση της ΠΑΕ να βγάλει στις εκπτώσεις τα Διαρκείας, διότι η μπάλα δεν βλέπετε μπακουρέ. Θέλει παρέα και χωρίς το «τυρί» του φθηνού Διαρκείας, σε μερικά ματς, θα ήταν μόνο οι διοικούντες άντε και πέντε έξι ακόμα στο γήπεδο. Ξέρω πολύ κόσμο που θα πάρει ξανά το Διαρκείας του, λόγω χαμηλής τιμής. Κόσμος που πριν εβδομάδες μου θύμιζε τους κοψοχέρηδες του ΠΑΣΟΚ της δεκαετίας του ’80 – που και τότε για κάποιο λόγο το ψήφιζαν ξανά και ξανά. Πάντως στον Παναιτωλικό για καλό είναι. Δεν μπορώ να φανταστώ άδειο αυτό το γήπεδο.

Η μισοπεταλιά στις μεταγραφές είναι το επόμενο που πρέπει να αλλάξει. Δεν μπορείς να φέρνεις τρεις παίκτες σε μια μέρα και μετά να κάνεις τον οπαδό σου να ξεχνάει πως βρισκόμαστε σε μεταγραφική περίοδο. Η ΠΑΕ βρίσκεται σε περίοδο εξετάσεων και χρειάζεται τη φιλομάθεια του μαθητή κόρακα για να πείσει. Εν ανάγκη ας κρατάει κάθε φορά και έναν στη καβάτζα για τις αναβροχιές, έτσι για να μην σπάει η αλυσίδα.

Διάβασα μία αναφορά, σε ρεπορτάζ του φίλου μου του Γάμα Μι, που έλεγε πως δεν βιάζονται στον Παναιτωλικό και πάνε πλέον προσεκτικά για να κάνουν τις καλύτερες επιλογές. Και η κουτσή Μαρία ξέρει ότι αυτά τα λόγια εκπορεύονται από διοικητικά χείλη, πιθανόν δε με ισπανόφωνο αξάν. Μεταφράζοντας αυτό το σκεπτικό καταλήγεις στο αβίαστο συμπέρασμα πως οι τρεις μεταγραφές σε μια μέρα προκάλεσαν ίλιγγο, όπως όταν μπαίνεις σε μαχητικό αεροπλάνο και ικετεύεις το πιλότο να κόψει ταχύτητα για να κατέβεις. Είναι η μοναδική εξήγηση, διότι αν αφαιρέσεις το καλοκαίρι του έξι, άντε και λίγο του επτά με τον χειμαρρώδη Σηφάκη, ο Παναιτωλικός δεν χαρακτηρίζεται από σβελτάδα στις μεταγραφές.

Προσεκτικός ναι, δεν σου το τρώει κανένας το δίκιο. Το μίρλας όμως είναι άλλο πράγμα και η απόσταση κοντινή. Οι νόμοι της αγοράς σε όλες τις συναλλαγές λένε ότι δεν χρειάζεται να πέφτεις με τα μούτρα στο προϊόν, αλλά και να μην γίνεσαι ψυχοβγάλτης σε κείνον που πουλάει. Στον εμπορικό κόσμο και δη της χοντρικής – με τόσους παίκτες που χρειάζεται ο Παναιτωλικός μόνο για χοντρική μπορούμε να μιλάμε – ο καλοπληρωτής ξεκινάει με αβαντάζ, αλλά δεν φτάνει μόνο αυτό για να ψωνίσει τα καλύτερα. Πρέπει να δείχνει ότι ξέρει τι θέλει, να μην γίνεται σπαστικός και ψιλολόγος γιατί κουράζει και τότε θα τον προσέξει και ο πωλητής.

Από τη λαχαναγορά θυμάμαι μανάβηδες και μαναβάκια, από το σινάφι των τσαγκάρηδων θυμάμαι εμπόρους και χαζοπαπουτσήδες. Έτσι τους έβλεπε η χοντρική και έτσι βλέπει τους πελάτες σε όλες τις δοσοληψίες. Όταν πουλάς και έχεις μπροστά σου κάποιον που σου δείχνει ότι ξέρει τη δουλειά, που δεν μπορείς να του χώσεις ότι θέλεις και πληρώνει και καλά, τότε και λαλακία να πάει να κάνει τον φυλάς επειδή δεν θέλεις να τον χάσεις. Άμα στο παίζει έξυπνος και έχει μαύρα μεσάνυχτα, ή σου βγάζει το λάδι μέχρι να αποφασίσει, όσο και καλοπληρωτής να είναι θα του τον χώσεις το κατιμά. Όλα τα κουσούρια του έμπορα περνάνε σε δεύτερη μοίρα, όταν τον συμπαθήσει εκείνος που πουλάει που ο ίδιος ξέρει τι σόι πράγμα εμπορεύεται. Γι’ αυτό βλέπεις εμπόρους που πληρώνουν με ζόρια, ή που ξέρουν άκρες λύπες απ’ το προϊόν, αλλά ψωνίζουν άλφα πράμα: επειδή βάζουν στο φιλότιμο το πωλητή και κυρίως επειδή δεν του τα πρήζουν κι έτσι ο πωλητής θέλει να τους φυλάξει από τις λούμπες.

Ο manager με τέτοιο μάτι βλέπει τον πελάτη της ομάδας. Οπότε δεν πρέπει να του δείξεις ότι είσαι χαϊβάνι με το να ψωνίζεις γουρούνι στο σακί, γιατί αν ήταν άγιος δεν θα έκανε τον manager, αλλά τον καντηλανάφτη. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως πρέπει να ματώνουν οι μύτες του κάθε φορά που διαπραγματεύεται μαζί σου, γιατί θα στη φορέσει όταν μπορέσει και θα έχει και δίκιο. Αν βγάλεις στη αγορά καλό όνομα όχι για τα λεφτά σου μόνο, αλλά επειδή ο άλλος γουστάρει να έχει νταλαβέρια μαζί σου, τότε βρίσκεις το καλό πράγμα στην τιμή που το θέλεις και τότε που το θέλεις. Γιατί ακόμα και στη λαϊκή, για να ψωνίσεις καλά και φτηνά, δεν φτάνει μόνο να πας αργά που ρίχνουν τις τιμές.

Ο Γιουλά – και όχι Γιούλα, σαν τα παλιά νεροπότηρα και κρασοπότηρα – είναι βαρόμετρο. Αν δεις έναν παίκτη που να μπορεί να κλωτσήσει ακόμα, είναι ενθαρρυντικό πως οι managers δείχνουν το ανάλογο respect. Αν όχι, και επειδή μου είπαν ότι έχει ψωμάκια και περιφέρειες, μην περιμένεις τίποτα από ξένες αγορές. Μόνο από Καραγεωργίου. Θα το διαβάζει ο Μπελεβώνης και θα λέει «άσε ρε Παπαϊωάννου που τα ξέρεις όλα», διότι υποτίθεται πως μπορεί και να παίζει παιχνίδι για να μην χαλάσει χατίρι του manager και κλείσει η πόρτα. Και ρωτάει ο αφελής Παπαϊωάννου: τι μπορείς να περιμένεις από κάποιον μελλοντικά, αν σου φέρνει παλτό γούνινο, παραμονές μιας «πρώτης», που τρέμει ο ποπός σου να βγει η ψυχή σου;