Σαν τους κύκλους χαμένου οδοιπόρου στο δάσος μοιάζει η περιπέτεια του Παναιτωλικού το τελευταίο δίμηνο. Πέρασε από τα σαράντα κύματα, για να φτάσει στο τέλος να χτίζεται από τους ίδιους ανθρώπους, με τον Μάκη να μιλάει ξανά με τους managers, που όλο δεν τους πάει και χωρίς αυτούς δεν κάνει και γενικά σ’ ένα «βαράτε με κι ας κλαίω».

Ο πρόεδρος απ’ την άλλη καμώνεται πως κοιτάει στον ορίζοντα και αγοραστή δεν βλέπει, για πετρελαιάδες κάτι είπε στον Πανουργιά και μείναμε εγώ με τον Πέρι το Καπούλα να ασχολούμαστε με τον Παπαϊωάννου. Και μυρμήγκι να ήταν ο άμοιρος, όλο και κάποιος άλλος θα τον είχε προσέξει, αρκεί να το ήθελε. Αλλά πού; Με τέτοια μυαλά και ο Αμπράμοβιτς να είχε ροβολήσει κατά ‘δω, για λίγον θα τον έλεγαν.

Κάτι μου λέει πως η υπόθεση του Πανουργιά έχει ψωμί ακόμα και πρέπει να έχει, όχι τίποτε άλλο, για να μην τη βλέπουν οι παραιτημένοι σαν οι μοναδικοί που θυσιάζονται για τον Παναιτωλικό. Πάντως αυτή η Διοίκηση, πρέπει να είναι μέσα στη ζοχάδα. Αν το δεις απ’ τη δική τους πλευρά, δίκιο έχουν. Μόνο απ’ τη δική τους, όμως. Από κανενός άλλου. Άγνωστο αν ο Κωστούλας το πήρε γραμμή, αλλά για το μόνο που τον θέλουν όσοι τον θέλουν, είναι για να βάζει λεφτά. Κι αν δεν το πήρε είδηση, θέμα χρόνου είναι να το πάρει. Όλα τα υπόλοιπα «κλου» που πιστεύει πως έκανε αυτή η Διοίκηση, κατέληξαν στο Καιάδα. Το δράμα των γυναικών μου θυμίζει, όπως το περιγράφουν και οι ίδιες.

Ξεκινάει η κυρία για να βγει έξω και δεν το διαπραγματεύεται να μην γίνει όμορφη, να μην αγγίζει τη τελειότητα απ’ τη κορφή ως τα νύχια. Και μπαίνει στο μαγγανοπήγαδο: λούσιμο με σαμπουάν για μεταξένια μαλλιά, πιστολάκι σε θερμοκρασίες Νταχάου επί μια ώρα στη καλύτερη ενώ ενδιάμεσα μπορεί να πέσει και ένα βάψιμο μαλλιών, ακολουθεί το μαρτύριο των extensions που φόριουνται πολύ τελευταία, καθαρισμός προσώπου, make up, σκιές ματιών απαραιτήτως, για μάσκαρα δεν το συζητάμε, να βάλει eye-liner, φτιάξιμο βλεφαρίδων, κραγιόν και χαθήκαμε, νύχια και ουφ τελειώσαμε. Μετά απ’ αυτά νιώθει μοντέλο με τα όλα της, αλλά με το που σκάει μύτη στο δρόμο ακούει, «πω, πω, μια κωλάρα!!!».

Ο Νικάκης είναι μία ακόμα κουβέντα των ημερών. Ο ίδιος είπε πως έγραψε το όνομά του η Sportday – χωρίς δική μου συμμετοχή, το τονίζω – για να το «κάψει», ή για να τον σπρώξει να πάει μόνος του να ζητήσει πόστο. Και από τη στιγμή που στη Sportday δεν έχουν κανένα προφανή λόγο να θέλουν να κάψουν το Νικάκη, ούτε να τον στείλουν γονατιστό στο Emileon, τα ευκόλως εννοούμενα παραλείπονται. Ίδιο σκηνικό με τον Λεονάρντο πέρσι, για να μην ξεχνιόμαστε κιόλας.

Ο προπονητής είναι πια ο μεγάλος νταλκάς. Φιλόδοξος, νέος, ωραίος, πράσινα μάτια, τα υπόλοιπα τα ξέρετε. Αλλά πολύ αμφιβάλλω αν θα πάμε ντεμέκ σε τέτοιο πρότυπο, με το τσουρούφλισμα που έχουμε φάει. Δεν μπορώ να φανταστώ πάντως ένα σχήμα που, ο Χι Νικάκης να μπαίνει με τα χίλια και ζόρικος, ο προπονητής να είναι τσαμπούκι στην άποψή του και να έχεις και τον μικρό το Μάκη Γενικό Αρχηγό να σου λέει «τράβα ρε συνταξιούχε για ψάρεμα, που θα μας πεις και για μπάλα». Καλό είναι για θερινό όνειρο, αλλά όχι με τέτοιους καύσωνες. Από τη στιγμή που ο Κωστούλας έβαλε τον διευθύνων στο promotion, σημαίνει πως του έχει πλέον ακόμα πιο μεγάλη εμπιστοσύνη. Γιατί αν ήταν κανένας πονηρός θα έφερνε τον προπονητή που ήθελε. Πώς; Από τους οκτώ που θα πήγαιναν στον μεγάλο τελικό, θα φρόντιζε οι επτά να έχουν κουσούρια που τη δίνουν στο πρόεδρο και θα κατέληγε θέλοντας και μη στον ποθούμενο.

Από τα ονόματα που ακούγονται για προπονητές, με κάθε σεβασμό, αλλά δεν πιστεύω πως θα κάτσει κανένα. Ο Καραγεωργίου θα μπορούσε μόνο για Σουπερ Λιγκ και εφόσον ξεπεραστεί το σύμπλεγμα ότι τον γλέντησε επτά χρόνια ο Παπουτσάκης. Τον Κωστένογλου πραγματικά δεν μπορώ να τον φανταστώ, ειδικά για Β΄ Εθνική. Δεν μπορώ να πιστέψω ότι ο Νικόλας χιονίστηκε για τόσο καιρό στην ΑΕΚ, μόνο και μόνο για να βρει δουλειά σε μια ομάδα που θα μπορούσε να έχει την τύχη του Λεμονή. Έπειτα είναι και το άλλο: αν τους πει ότι η προπόνηση θα γίνει το πρωί λόγω Εσπερινού, ποιο θα είναι το φινάλε τους; Απλά θυμίζω πως ο Γιορίκας έκανε κρυφά το σταυρό του πριν φάει και ο Σηφάκης διαπομπεύτηκε για ένα κομποσκοίνι, μόνο. Και ποια η θέση του Κωστούλα, αν ο Κωστένογλου του πει ότι κέρδισε ο Φωκικός επειδή οι παίκτες του ήταν πιο ευσεβείς;

Ο Δερμιτζάκης απορρίπτεται λόγω προτέρου βίου, και πάμε στον Καβακά. Ο Τίμος θα μπορούσε να έχει περισσότερες πιθανότητες, αλλά όχι μέλλον. Ακόμα και να ξεπεραστεί το πώς έγινε ήρωας στη Κέρκυρα ώστε να μείνει το θαύμα του Πλατανιά, όταν θα κατεβάσει ταμπούρι μέσα στο Αγρίνιο για να κερδίσει τον Πανσερραϊκό, θα καταλάβει και αυτός και οι εργοδότες του τι εστί βερύκοκο και θα είναι και Μπεμπέκου.

Ο κόουτς που ψάχνουν στον Παναιτωλικό εν τέλει, πρέπει να έχει το νεύρο του Δερμιτζάκη στον πάγκο, το ύφος του Καραγεωργίου, το φιλόδοξο του Καβακά, το χαμηλοβλέ του Κωστένογλου και μια πινελιά από την απεραντοσύνη του Αλέφαντου. Δύσκολο δεν είναι, άμα έχεις βαρβάτο σκάουτινγκ και ‘μεις έχουμε.