Η ΚΡΙΣΗ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑΣ είναι το μεγαλύτερο θέμα που πάει να προκύψει στον Παναιτωλικό, και όχι το τυχόν διοικητικό κενό. Αν ο Φώτης Κωστούλας «φορέσει» τα μάτια των φιλάθλων του Παναιτωλικού, αν δεν έχει σκοπό να φτιάξει δικό του Παναιτωλικό αλλά να συνεχίσει να αναβαθμίζει αυτόν που διαχρονικά αγκάλιασαν οι πολίτες της περιοχής, θα απολαύσει την προεδρική θητεία του με μοναδικό τρόπο. Χωρίς μεταπτώσεις και έριδες.

 ΠΟΛΛΑ ΤΑ ΛΑΘΗ και τα δεινά της ομάδας τη σεζόν που πέρασε, μα ήταν λάθη που – λιγότερο ίσως – έγιναν και τη χρονιά της ανόδου. Μόνο που πριν δύο χρόνια υπήρξε μια συγκλονιστική, για την εποχή Κωστούλα, σύμπνοια. Αυτή η σύμπνοια δεν επέτρεψε να φανούν τα λάθη. Ακόμα και οι ποδοσφαιριστές μιλούν για τα «άρρωστα» φετινά αποδυτήρια, μα το φαινόμενο δεν θα έπαιρνε τέτοιες διαστάσεις, αν οι ποδοσφαιριστές εισέπρατταν και φέτος πως θα έβρισκαν όλο το κόσμο της ομάδας απέναντί τους, σε περίπτωση που λειτουργούσαν εις βάρος της. Έστω κι αν υπήρχε διοικητικό έλλειμμα σ’ αυτόν το τομέα.

 ΟΛΑ ΘΑ ΗΤΑΝ διαφορετικά στην ομάδα με τον κόσμο «ζεστό» δίπλα της, με τον κόσμο της να την αισθάνεται μέρος της καθημερινότητάς του και όχι ως κάτι απόμακρο που απλώς συζητά γι’ αυτό – όπως για τη Μπαρτσελόνα και τη Τσέλσι. Καμία αντίρρηση πως στις τάξεις των φιλάθλων υπάρχουν κακοπροαίρετοι και δεν είναι λίγοι. Αν όμως τους θεωρήσουμε πλειοψηφία, μάταιη η ενασχόληση όλων και περισσότερο του Φώτη Κωστούλα: στον οποίο επίσης πρέπει να αποδώσουμε καλοπροαίρετες προθέσεις, ώστε να έχει νόημα η κάθε σκέψη περί Παναιτωλικού.

 Ο ΣΕΒΑΣΜΟΣ στο πρόσωπό του και το έργο του, δεν χρειάζεται να φτάνει στα όρια του φόβου, διότι γίνεται επιζήμιος. Είναι αλήθεια πως οι στενοί συνεργάτες του δεν γνωρίζουν όσα πρέπει για τον Παναιτωλικό, βρέθηκαν εκεί χωρίς να έχουν περάσει τα αναγκαία στάδια στο ποδόσφαιρο και στην ομάδα. Γι’ αυτό, μοιραία, δεν μπορούν να ερμηνεύσουν και πολλά – αν υποθέσουμε πως το θέλουν. Ίσως ο μπάρμπα- Γιάννης, ο κυρ – Βασίλης, ο Λαλάκης και αρκετοί ακόμα, θα μπορούσαν να εξηγήσουν περισσότερα στον πρόεδρο…

 Ο ΠΑΝΑΙΤΩΛΙΚΟΣ έγινε θρύλος στις ψυχές των πολιτών της περιοχής, διότι «ποτίστηκε» με έναν ανεξήγητο (για τον γράφοντα) τρόπο, από ρομαντικές αριστερές ιδεολογίες. Ιδεολογίες που ήταν ανεφάρμοστες στην πολιτική και τη σκληρή βιοπάλη, αποδεκτές όμως και από πολέμιους της Αριστεράς. Έτσι έγινε κάτι παραπάνω από ποδοσφαιρική ομάδα, αλλά άπαντες τον αντιλαμβάνονται ως κάτι δικό τους, γι’ αυτό τον έκαναν κομμάτι της ζωής τους. Όταν τους τον στερείς δίνοντας άλλη διάσταση στο Σύλλογο, αργά ή γρήγορα του γυρίζουν την πλάτη και επανέρχονται όταν πιστέψουν ξανά σε όραμα.

 Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ δεν έχει παρά να δει με τα μάτια των φιλάθλων σε μια τέτοια ομάδα. Να δει πως είναι ευεργετικό το ότι έφτιαξε ένα εκπληκτικό γήπεδο, αλλά ο φίλαθλος το χαίρεται μόνο 15 ή 20 φορές το χρόνο: και όπως σε κάθε τι υλικό ο ενθουσιασμός δεν κρατάει για πάντα.

 Η ΕΠΙΤΥΧΙΑ είναι αυτή του έχει ψυχή, που έχει ενέργεια. Την επιτυχία, τη νίκη ο φίλαθλος την κουβαλάει συνεχώς μαζί του, στο σπίτι, στη δουλειά, στο περπάτημα, στο ταξίδι, στον καφέ. Γι’ αυτό έχει μεγαλύτερη αξία από τα απαραίτητα μεν, χωρίς ενέργεια δε κτίσματα. Και η αλήθεια είναι πως ο φίλαθλος πήρε χαρές, μα όχι όσες πίστεψε ότι θα πάρει: απόδειξη η υπερβολή στις εκδηλώσεις του όταν έρχονταν οι επιτυχίες. Τα τρία «άγονα» χρόνια στη Γ΄ Εθνική, η ψυχοβγαλτική άνοδος στη Β΄ Εθνική (με φωτεινό σημείο το μπαράζ της Νέας Σμύρνης, που πάλι ο κόσμος του έδωσε τη λάμψη) και ο φετινός απερίσκεπτος υποβιβασμός, δεν έχουν ικανοποιήσει το όραμα.

 ΑΝ ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΑ μπορούσε το 2005 να ξέρει ο φίλαθλος, ότι μέχρι το 2012 θα υπήρχε αυτή η πορεία, αναμφίβολα δεν θα συστρατεύονταν σε τέτοιο βαθμό, ίσως μάλιστα σε πολύ μικρότερο. Διότι το μόνο που βλέπει τώρα, είναι πως βρέθηκε ξανά εκεί σχεδόν που ξεκίνησε. Σε μια Β΄ Εθνική λίγο ανώτερη από την Γ΄ Εθνική που τον βρήκε ο Φώτης Κωστούλας.

 Η ΣΙΓΟΥΡΙΑ ότι δεν θα βρεθεί στα πρόθυρα της διάλυσης είναι το στοιχείο που κυριαρχεί και κάνει τον πρόεδρο αγαπητό στους φιλάθλους. Κάθε φορά που εκείνος την στερεί με σκέψεις αποχώρησης, το μόνο που πετυχαίνει είναι να αποκαθηλώνει τη δική του εικόνα – γεγονός άδικο για τον ίδιο. Όσο για τα πρόσκαιρα οφέλη που προκύπτουν για τους συνεργάτες του, απλά μοιάζουν με μερικές φτυαριές χώμα πάνω σε κρατήρα ηφαιστείου.

 ΑΔΙΚΟ πέρα για πέρα να απαιτεί ο οποιοσδήποτε την «συγνώμη» του Κωστούλα, μετά τον υποβιβασμό. Δεν χρωστάει καμιά «συγνώμη», θα την χρεωστάει όμως αν συνεχίσει να προκύπτει ένας άλλος Παναιτωλικός. Που ακόμα κι αν θα είναι πιο πετυχημένος, που ακόμα κι αν θα είναι καλύτερος, δεν θα είναι αυτός που θέλουν οι φίλαθλοί του. Άρα δεν θα έχει καμία αξία. Ακόμα και οι (καλοδεχούμενοι) καινούριοι φίλαθλοι, γοητεύονται από τον Παναιτωλικό που έζησαν προηγούμενες γενιές. Τον δικό τους Παναιτωλικό, στον Παναιτωλικό που δέχονται ηγέτη, τον οποίο θέλουν να τον αγκαλιάσουν μαζί με το Σύλλογο.