Όποιος παρακολούθησε χθες το βράδυ τον αγώνα του Παναιτωλικού με τον ΠΑΣ, δεν μπορεί παρά να τον χάρηκε. Ασχέτως αποτελέσματος. Ακόμη και ο νοήμων φίλαθλος της ομάδας των Ιωαννίνων θα πρέπει να έχει ευχαριστηθεί μια τέτοια αναμέτρηση. Γιατί πολύ απλά αυτός ο αγώνας ήταν ποδόσφαιρο.

 

Του Γιώργου Παπαϊωάννου

 

Μπορεί να κέρδιζε και ο ΠΑΣ. Δεν θα άλλαζε τίποτα εφόσον η εικόνα του ματς ήταν και πάλι αυτή. Η νίκες, είτε του Παναιτωλικού, είτε των Ιωαννίνων, είτε κάθε ομάδας, εξυπηρετούν έναν βασικό σκοπό: να συνεχίζουν να αγωνίζονται στην μεγάλη Κατηγορία. Μα τι νόημα έχει να συμμετέχουν σε ένα πρωτάθλημα χαμηλής ποιότητας, αν όχι εκφυλισμένο; Eπομένως πρέπει οι ομάδες με την αγωνιστική τους παρουσία να αναβαθμίζουν την ποιότητα της Super League.

 

Με ποδόσφαιρο σαν το χθεσινό οι νίκες αποκτούν άλλη αξία. Πρωτίστως, είναι αξιόπιστες. Επιπλέον συνδυάζονται με αυτό που αποτελεί τον σκοπό ύπαρξης του ποδοσφαίρου: το θέαμα και την αίσθηση της ψυχικής πληρότητας. Της ικανοποίησης του φιλάθλου ότι δεν έχασε τον χρόνο του κι ότι καμία άλλη δραστηριότητα της καθημερινότητας δεν θα μπορούσε να του προκαλέσει αυτές τις στιγμές κι αυτή την τέρψη. Το ματς του Παναιτωλικού με τον ΠΑΣ είχε όλα τα παραπάνω, γεγονός που πιστώνεται και στις δύο ομάδες.

 

Για το λόγο αυτό θα πρέπει να υπάρχει ικανοποίηση και από τις δύο πλευρές. Αν ο ΠΑΣ συνεχίσει να παίζει μ’ αυτόν τον τρόπο – κι αν φυσικά του το επιτρέπουν οι παθογένειες της λίγκας – θα νικήσει σε άλλους αγώνες. Αν ο Παναιτωλικός συνεχίσει να παίζει μ’ αυτόν τον τρόπο είναι σίγουρο πως θα ηττηθεί σε κάποιους άλλους αγώνες. Ούτε πρέπει ο ΠΑΣ να ασχολείται με τον τρόπο που έπαιξε ο Παναιτωλικός κόντρα στον Λεβαδειακό. Στο κάτω – κάτω ούτε η ομάδα των Ιωαννίνων, ούτε καμιά αλλη δικαιούται να δυσανασχετεί με αυτό. Γνωστή η παροιμία “βγάλε τη σκούφια σου και χτύπα μας”.

 

Είναι, δε, από τις λίγες φορές, που προσωπικά μπορώ να κάνω σχόλια για το αγωνιστικό σκέλος. Η εικόνα του πρώτου ημιχρόνου έδινε προβάδισμα εντυπώσεων στον ΠΑΣ. Συνέβαινε διότι, κατά την άποψή μου, η ομάδα του Πετράκη έπαιζε περισσότερο με την πλάτη στον τοίχο και είναι πιο εκπαιδευμένη να ψάχνει την ουσία, θυσιάζοντας – υποχρεωτικά- το πιο καλαίσθητο ποδόσφαιρο. Αντίθετα ο Δέλλας έχει “χτίσει” έναν Παναιτωλικό που αναζητά την ουσία αποκλειστικά μέσω του ορθολογικού και σύγχρονου ποδοσφαίρου, οπότε αυτό αποτελεί τη μεγαλύτερη νίκη: ότι αυτή η αγωνιστική φιλοσοφία επικράτησε του ποδοσφαιρικού “οπορτουνισμού”, που εν μέρει επιστράτευσε ο ΠΑΣ και διέπει το σύνολο του ποδοσφαίρου μας.

 

Το πλεονέκτημα του ΠΑΣ στο πρώτο ημίχρονο εστιάζονταν, νομίζω, στην κυριαρχία του Κάστρο στην μεσαία γραμμή και στις άναρχες κινήσεις του Μάνου στην επίθεση. Στο δεύτερο σαρανταπεντάλεπτο η παρουσία του Γκούγκα επισκίασε τον Κάστρο και το κέντρο της άμυνας “διάβασε” τους τυχαίους αυτοσχεδιασμούς του Μάνου, οπότε διαφοροποιήθηκαν πολλά. Ειδικά ο Γκούγκα φαίνονταν ποδοσφαιριστής ανώτερου πρωταθλήματος. Από τις ελάχιστες φορές που είδαμε σωστά και ποδοσφαιρικά τρεξίματα ενός ποδοσφαιριστή, σε αυτήν την απαιτητική θέση.

 

Ο στόχος της Ευρώπης είναι σαφώς δύσκολος για τον Παναιτωλικό. Δεν ευθύνεται άμεσα γι αυτό. Έμμεσα ναι, διότι συμπορεύεται με τον “συνεταιρισμό”. Στον αντίποδα, εάν δεν είχε συμπορευθεί θα τον είχαν πετάξει έξω. Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλό μας. Επομένως το ζητούμενο είναι να πορεύεται, όσο περισσότερο γίνεται, στην σωστή αγωνιστική φιλοσοφία ως προς την ποιότητα του ποδοσφαίρου που παρουσιάζει. Μα εδώ χρειάζεται και το ανοικτό μυαλό των φιλάθλων του. Η στενόμυαλη προσέγγιση που απορρίπτει την προσπάθεια κατοχής μπάλας, που την χαρακτηρίζει ανούσια επειδή δεν γίνονται πάντα πολλές φάσεις, που θέλει με κάθε τρόπο τη μπάλα στην αντίπαλη περιοχή μέσα από διεκδικούμενες φάσεις – άρα και ακαλαίσθητο ποδόσφαιρο- αυτή η προσέγγιση ανήκει στο παρελθόν. Κάνεις δεν ξέρει εάν ποτέ θα δούμε τον Παναιτωλικό στην Ευρώπη, μα εάν φτάσει εκεί μόνο μέσα από τέτοια αγωνιστική φιλοσοφία θα μοιάζει ευρωπαϊκή ομάδα κι όχι μια μίζερη ομαδούλα, που η τύχη την έφερε στα σαλόνια.

 

 

Foto: agrinionews.gr