Η υπόθεση που “βασανίζει” το ποδόσφαιρο της χώρας μας τα τελευταία εικοσιτετράωρα – κι όπως φαίνεται θα το “βασανίσει” για πολύ ακόμα- είναι αυτή των γεγονότων της Τούμπας, στο ματς του ΠΑΟΚ με την ΑΕΚ. Και σημείο αναφοράς, μεταξύ άλλων, είναι η τιμωρία (ή όχι) της συμπεριφοράς του Σαββίδη. Κι άλλοι μεν ζητούν τον ποδοσφαιρικό “αποκεφαλισμό” του όπως και της ομάδας του, άλλοι θεωρούν πως δεν ήταν τόσο τραγικό που οπλοφορούσε, εν συγκρίσει με άλλα “μαφιόζικα” γεγονότα του ποδοσφαίρου.

 

Του Γιώργου Παπαϊωάννου

 

Αν πραγματικά θέλουμε να βρούμε τι είναι το πιο ωφέλιμο πρέπει να γυρίσουμε στο παρελθόν και να δούμε κατάματα τις συνέπειες από ενέργειες που “πλήγωναν” το “μισοπεθαμένο” πλέον ποδόσφαιρο. Πρέπει να παραδεχθούμε ότι από το 1982 και ύστερα όποιοι πρόεδροι μπορούσαν δημιουργούσαν το δικό τους σύστημα και μάλιστα προς όφελος των ιδίων. Όχι των ομάδων τους. Και περίτρανη απόδειξη είναι πως τα γήπεδα έχουν συνεχώς μειούμενη προσέλευση θεατών, σε συνδυασμό με την συνεχώς αυξανόμενη απαξίωση του ποδοσφαίρου. Ποια ομάδα μπορεί να έχει διαχρονικό όφελος από κάτι τέτοιο;;;

 

Βαρδινογιάννης, Κοσκωτάς, Γιδόπουλος, Μελισσανίδης, Κόκκαλης, Μαρινάκης και τώρα Σαββίδης το μόνο που πέτυχαν ήταν να δημιουργούν δικά τους συστήματα στο ποδόσφαιρο για να γίνουν οι ίδιοι πρωταγωνιστές εις βάρος των πραγματικών πρωταγωνιστών. Κι όχι μόνο αυτοί, μα και πολλοί ακόμα που δεν είχαν την “ικανότητα”. Ο κάθε ένας από τους προαναφερόμενους έκανε τόσα, όσα του επέτρεπαν αφενός οι δυνατότητές του, αφετέρου τα περιθώρια που του δίνονταν. Σκοπός όλων ήταν να κυριαρχήσουν απόλυτα. Με τα χρόνια τα περιθώρια που είχαν γίνονταν μεγαλύτερα και σ’ αυτό οι ευθύνες των φιλάθλων είναι ανυπολόγιστες. Διότι ταυτίστηκαν με την ιδέα ότι πρέπει να δέχονται με πανηγυρισμούς – έστω και ξινούς - τις κάλπικες νίκες. Ενίοτε να αποδέχονται και τις κάλπικες ήττες.

 

Ποιος δεν θυμάται το όπλο που τράβηξε ο Βαρδινογιάννης και την έπαρση των πράσινων φιλάθλων, που καμάρωναν σαν γύφτικα σκεπάρνια για την ασυλία του “καπετάνιου”; Ποιος δεν θυμάται τις πεζοδρομιακές βρισιές του Γιδόπουλου σε δηλώσεις στις κάμερες και τους ΑΕΚτζήδες να καμαρώνουν για τον “νταή” πρόεδρό τους; Ποιος ξέχασε τις δεκάδες δηλώσεις Κόκκαλη και Μαρινάκη που με τα λεγόμενά τους καθιστούσαν ντροπή την ευγενή άμιλλα και αποθεώνονταν από τους φιλάθλους τους;

 

Όταν οι υπόλοιποι, όλοι εμείς, ανεχθήκαμε με τον τρόπο μας όλα αυτά γιατί απορούμε που ο Σαββίδης “την είδε” ο... Ρίνγκο της στέπας; Άλλοτε κάνουμε τα “στραβά μάτια”, άλλοτε δικαιολογούμε ανάλογα με τις επιθυμίες μας, άλλοτε συμπορευόμαστε κι άλλοτε συμμετέχουμε. Παριστάνουμε τους αφελείς και τους ηλίθιους όταν δεν μας συμφέρει να ομολογήσουμε αυτό που βλέπουν και οι τυφλοί, αλλά όταν θιγόμαστε διαρρηγνύουμε τα ιμάτιά μας.

 

Το αποτέλεσμα είναι ότι το ποδόσφαιρο έφτασε εδώ που έφτασε και δεν ξέρουμε αν είναι ο πάτος του βαρελιού, ή αν έχει ακόμα κι άλλο. Προσωπικά έχω περάσει από πολλές ιδιότητες. Υπήρξα αθλητής στίβου, έπειτα ποδοσφαιριστής, ακολούθησαν σπουδές στο ΤΕΦΑΑ, θήτευσα και ως προπονητής για περίπου ενάμισι χρόνο, υπήρξα απλός αποστασιοποιημένος φίλαθλος για πέντε χρόνια, δημοσιογραφώ πάνω από 20 χρόνια σε δύο διαφορετικές θητείες και από το καλοκαίρι του 2016 είμαι παράλληλα εργαζόμενος σε ΠΑΕ. Δεν υποβάλλω βιογραφικό. Θέλω να καταθέσω την άποψη πως το μεγαλύτερο όφελος ώστε να βλέπω πιο καθαρά τα γεγονότα, το αποκόμισα όταν ήμουν εκτός ποδοσφαίρου, ως ένας απλός φίλαθλος, αξιοποιώντας όμως τις παραστάσεις που είχα ήδη ως ενεργός στο άθλημα.

 

Η ομολογία της ήττας δεν είναι κακή. Ξεκινάω από το προσωπικό μου παράδειγμα για να δώσω ανάλογα ερεθίσματα στον καθένα ξεχωριστά. Ασχολήθηκα ψυχή και σώμα με την δημοσιογραφία έχοντας το όραμα να συμβάλλω στην πρόοδο του ποδοσφαίρου. Απέτυχα, όπως κι όλοι οι άλλοι που είχαν την ίδια θέρμη. Αποτύχαμε κύριοι. Και το χειρότερο είναι πως το ελληνικό ποδόσφαιρο δεν πρόκειται να εξυγιανθεί όσο υπάρχουν οι παρούσες γενιές φιλάθλων, ποδοσφαιριστών, προπονητών δημοσιογράφων και όλων των εμπλεκομένων. Μοναδική ελπίδα αποτελούν οι γενιές των σημερινών 15χρονων κι όσες έλθουν στην συνέχεια. Αν το έχετε καταλάβει οι ηλικίες των 15 έως 30 ετών έχουν γυρίσει την πλάτη στο ελληνικό ποδόσφαιρο.

 

Υπό αυτό το πρίσμα θα έπρεπε να εκτιμηθεί τι είναι σωστό να γίνει σήμερα. Με τις παρούσες συνθήκες είναι ανόητο να ενδιαφερόμαστε εάν ο ΠΑΟΚ και η ΑΕΚ πάρουν ένα πρωτάθλημα περισσότερο ή λιγότερο. Η σκέψη που πρέπει να επικρατήσει είναι να μην δηλητηριαστούν (εκτός εισαγωγικών) και οι ερχόμενες γενιές. Πολλά ακούν για εγκληματικές ενέργειες στο ποδόσφαιρο, για στημένα ματς, αλλά δεν τα έχουν δει. Δεν μπορούν – δυστυχώς ίσως- να αποδειχθούν, ή κάποιοι δεν θέλουμε να αποδειχθούν. Όμως το κουμπούρι του Σαββίδη μέσα σε γήπεδο ποδοσφαίρου, στο οποίο γήπεδο καταχρηστικά και πραξικοπηματικά πάτησε το πόδι του, το είδαν και τα δεκάχρονα παιδιά. Θα το δουν σε λίγα χρόνια κι εκείνα που δεν έχουν ακόμα γεννηθεί. Γι’ αυτό πρέπει να τιμωρηθεί παραδειγματικά ο Σαββίδης και μαζί του ο ΠΑΟΚ. ΕΣΤΩ ΚΙ ΑΝ ΑΠΟΤΕΛΕΣΟΥΝ ΕΞΙΛΑΣΤΗΡΙΑ ΘΥΜΑΤΑ. 

Εξάλλου δεν είναι άμοιροι ευθυνών ούτε ο Σαββίδης ούτε το περιβάλλον του σημερινού ΠΑΟΚ.