ΟΙ ΣΟΒΑΡΕΣ ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΕΣ του προπονητή  Δημήτρη Καλαϊτζίδη προκάλεσαν – όπως ήταν φυσικό- κρότο στο ελληνικό ποδόσφαιρο, ίσως και πανικό σε ορισμένα πρόσωπα που δραστηριοποιούνται στο χώρο. Και για τις μεν καταγγελίες του Καλαϊτζίδη ευελπιστούμε ότι θα διεξαχθεί η δέουσα έρευνα, γνωρίζοντας ότι ως άνθρωπος ποτέ δεν θα προέβαινε σ’ αυτές άνευ αντικειμένου. Η δε αντιμετώπιση του θέματος από ένα μεγάλο μέρος του δημοσιογραφικού κόσμου προκαλεί αηδία στους φιλάθλους, σε εκείνους τους φιλάθλους που οι συγκεκριμένοι δημοσιογράφοι με τα “αόρατα αφεντικά” τους έχουν διώξει απ’ τα γήπεδα.

 

Του Γιώργου Παπαϊωάννου

 

Προς αυτούς τους αξιοπρεπείς φιλάθλους, όπως και προς τους λίγους που φιλότιμα συνεχίζουν να προσέρχονται στα γήπεδα, ΑΠΑΙΤΕΙΤΑΙ ΣΕΒΑΣΜΟΣ.

 

ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΙΣΧΥΝΤΕΣ και άνανδρες οι άμεσες κι έμμεσες επιθέσεις που δέχεται ο Καλαϊτζίδης από κάποιους δημοσιογράφους, οι οποίοι αντί να ερευνήσουν και να στηλιτεύσουν εκείνα που όλοι οι φίλαθλοι έχουν προ πολλού αντιληφθεί και οι πολλοί αποστασιοποιήθηκαν, αντί να συμβάλουν ώστε να δημιουργηθεί μια δυναμική επανεκκίνησης του ποδοσφαίρου, “πυροβολούν” εκείνον που πράττει το αυτονόητο. Απόδειξη ότι είναι “συνέταιροι” στο βούρκο του ποδοσφαίρου;;;

 

ΔΕΝ  ΘΑ ΑΝΑΛΩΘΩ να πείσω κανέναν για την ειλικρίνεια του Καλαϊτζίδη, διότι αφενός είμαι απόλυτα σίγουρος γι’ αυτήν – τον γνωρίζω άλλωστε ακριβώς τριάντα χρόνια- και γι αυτό γίνομαι άφοβα τόσο απόλυτος υπέρ του, αφετέρου δεν θέλω να σκανδαλίσω τους κακοπροαίρετους. Για να καταδείξω την σαπίλα θα ξεκινήσω από λάθος αφετηρία: δηλαδή ότι (υποθετικά) οι καταγγελίες του προπονητή του Απόλλωνα Πόντου στερούνται αξιοπιστίας, ή ότι είναι υπερβολικές, ή ότι περιέχουν ιδιοτέλεια. Μα ακόμα κι αν ήταν έτσι (που δεν είναι), εμείς οι υπόλοιποι δεν μπορούμε να το γνωρίζουμε κι εν τέλει προέχει αν αυτά που κατήγγειλε – σύμφωνα με τη κοινή λογική και αντίληψη – συμβαίνουν.

 

ΣΤΟΝ ΑΝΤΙΠΟΔΑ δεν έχω ακούσει κανέναν να τοποθετείται δημοσίως λέγοντας πως το ποδόσφαιρο στην Ελλάδα είναι στοιχειωδώς “καθαρό”. Το αντίθετο μάλιστα. Άπαντες αναφέρονται σε στησίματα αγώνων, σε κατευθυνόμενους διαιτητές και πλείστα άλλα, γνωστά σε όλους, ακόμα και οι ευνοούμενοι απ’ όλα αυτά. Επομένως η κάθε καταγγελία σαν κι αυτές του Καλαϊτζίδη, ο οποίος βρίσκεται σαράντα χρόνια στο ποδόσφαιρο και κανείς δεν μπορεί να του καταλογίσει το παραμικρό σε θέματα εντιμότητας, θα έπρεπε να τυγχάνει – τουλάχιστον- προβληματισμού από τους δημοσιογράφους.

 

ΔΙΟΤΙ ΟΙ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΙ θα έπρεπε να επιθυμούν διακαώς την επανεκκίνηση του ποδοσφαίρου, από συμφέρον και μόνο. Σήμερα εισπράττουν – εάν και όταν τους λαμβάνουν- μισθούς πείνας, πραγματικότητα που είναι συνυφασμένη με την απαξίωση του ποδοσφαίρου, μια απαξίωση που δεν χρειάζονταν τις καταγγελίες του Καλαϊτζίδη για να συμβεί. Τελικά οι δημοσιογράφοι δεν ξέρουν το συμφέρον τους, ή πολλοί εξ αυτών γνωρίζουν ενδόμυχα πως δεν θα είχαν καμία θέση σε ένα σοβαρό κι αξιόπιστο ποδόσφαιρο, όπως δεν θα είχαν και οι μέντορές τους;;; Μήπως κάποιοι εξ αυτών δεν περιμένουν τους ελεεινούς μισθούς τους για να ζήσουν, μα μέσα σ’ αυτό το ποδοσφαιρικό περιβάλλον καταφέρνουν να εξασφαλίζουν παχυλά “δώρα”;;;

 

ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΜΕΙΝΕΙ ΚΑΜΙΑ “ΣΚΙΑ”, και σε τίποτα, αισθάνομαι υποχρεωμένος να κάνω σαφές πως ο Καλαϊτζίδης δεν αερολογεί, ωστόσο έθεσα το ζήτημα κι από την ανάποδη πλευρά του για να καταδειχθεί πως ακόμα κι έτσι είναι το λιγότερο ύποπτη – αν όχι βδελυρή- η στάση αρκετών δημοσιογράφων επί του ζητήματος. Γνωρίζω εκ του σύνεγγυς ότι ο Καλαϊτζίδης θα κατέθετε όσα κατέθεσε ανεξαρτήτως αποτελεσμάτων του Απόλλωνα Πόντου, άλλωστε το έχει κάνει κι όταν δεν θήτευε σε καμιά ομάδα και δεν είχε προσωπικό ενδιαφέρον. Με κουτό τρόπο τίθεται από κάποιους το (δήθεν) ερώτημα γιατί δεν το έκανε πριν ξεκινήσει το πρωτάθλημα, μα πως μπορεί να εξαρθρωθεί μια συμμορία πριν τελέσει το “έγκλημα”;

 

ΤΟ ΠΑΡΟΝ ΚΕΙΜΕΝΟ, ωστόσο, δεν έχει σκοπό ούτε να δικάσει κανέναν, ούτε να ευνοήσει τον Καλαϊτζίδη που δεν το έχει κι ανάγκη εν τέλει. Άλλωστε είναι γνωστό πως οι “τυφλοί” σε νόηση και “ανάπηροι” σε κρίση έχουν πάψει να με απασχολούν εδώ και πολλά χρόνια, ελπίζω δε να έπαψαν κι αυτοί να με διαβάζουν. Μοναδικό σκοπό του άρθρου αποτελεί η προσπάθεια να ικανοποιηθεί το αίσθημα των αγνών φιλάθλων και να τονωθεί η ελπίδα τους πως ίσως “ξημερώσουν” καλύτερες μέρες για το ποδόσφαιρο, εφόσον βέβαια συνειδητοποιηθεί το εύρος και ο αριθμός των σάτυρων που το καταστρέφουν. Και δεν είναι μόνο το ποδόσφαιρο, αυτοί οι άνθρωποι έχουν και κοινωνική δράση ενίοτε έντονη. Φυσικά η όποια απήχηση του SportAit.gr περιορίζεται στα όρια της Αιτωλοακαρνανίας, μα πιστεύω έχει αξία να συμβάλει ο καθένας μας ακόμα και με την πενιχρή δυνατότητα που διαθέτει.