Πολλά ειπώθηκαν και γράφηκαν ήδη για την Εθνική που είδαμε κόντρα στην Κροατία και πολλά θα ειπωθούν ακόμα, ωστόσο πιστεύω ότι τα καίρια σημεία της όποιας αποτίμησης του εθνικού μας συγκροτήματος δεν θα θιχθούν για μία ακόμα       
φορά (σκοπίμως;). Κι εν τέλει όταν μια ομάδα διασύρεται αγωνιστικά, όπως η Ελλάδα από την Κροατία, είναι τουλάχιστον αφελές να επικεντρωνόμαστε στην διάταξη ή στα ατομικά λάθη.

 

Του Γιώργου Παπαϊωάννου

 

Ένα και μόνο στοιχείο αρκεί για να αντιμετωπίσει κανείς την πραγματικότητα κατάματα: η Εθνική Ελλάδος
του ποδοσφαίρου – ακόμα και στις καλές της περιόδους- δεν αποτέλεσε και δεν αποτελεί ομάδα η οποία έλκει τον ουδέτερο φίλαθλο να τη δει. Μόνο τον Έλληνα κι εκείνον της εκάστοτε αντιπάλου. Διαφωνείτε;

 

 

Αντίθετα η Εθνική Βελγίου, ακόμα και η χθεσινή της Κροατίας, μπορούν να θέλξουν οποιονδήποτε φίλαθλο του πλανήτη να τις παρακολουθήσει. Φυσικά το ίδιο συμβαίνει και με δεκάδες εθνικά συγκροτήματα άλλων χωρών. Και μπορεί οι Κροάτες να μην παίζουν πάντα αυτό το ποδόσφαιρο, εντούτοις – αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς – η δική μας Εθνική δεν το απέδωσε ποτέ κι ούτε πρόκειται να το φθάσει με την νοοτροπία που έχει και με αφετηρία το ποδόσφαιρο που υφίσταται στα πρωταθλήματα της πατρίδας μας.

 

 

 

ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΜΠΑΣΚΕΤ ΜΠΟΡΕΙ

ΚΑΙ ΤΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ ΟΧΙ;

 

 

Σκοπίμως ανέφερα το Βέλγιο, διότι πρόκειται για μια επίσης μικρή χώρα όπως η δική μας. Διότι αποδεικνύει πως δεν χρειάζεται το μέγεθος της Γερμανίας, ή της Ισπανίας για να παραχθεί όμορφο ποδόσφαιρο. Μα γιατί να κοιτάζουμε τόσο μακριά μας; Η Εθνική μπάσκετ τις ίδιες μεγάλες χώρες δεν έχει να ανταγωνιστεί; Ιταλία, Ισπανία, Γερμανία, Ρωσία κτλ. Κι όμως καταφέρνει όχι μόνο να πετυχαίνει  διακρίσεις, αλλά και να απολαμβάνει την αποδοχή όλων στην υφήλιο. Να παίζει ένα μπάσκετ που δεν υπολείπεται των μεγάλων δυνάμεων. Και να σκεφθεί κανείς ότι δεν είμαστε υψηλόσωμος λαός, το αντίθετο μάλιστα. Άρα αλλού βρίσκεται η “συνταγή” της επιτυχίας: στη δομή, στην οργάνωση και στο μεράκι των ανθρώπων που χαράζουν την λειτουργία του αθλήματος, ώστε να διοχετεύονται οι κατάλληλες νοοτροπίες σε όλα τα επίπεδα.

 

Θέλετε να δούμε και κάτι ακόμα; Στην Κροατία, που δεν αποτελεί δα και παράδειγμα προς μίμηση, πρόεδρος της Ομοσπονδίας είναι ένας Νταβόρ Σούκερ. Ούτε Σαρρής, ούτε Πιλάβιος, ούτε Γκιρτζίκης, ούτε Γραμμένος, ούτε Ξεγραμμένος. Ποιοι είναι όλοι αυτοί, τελικά, που δικαιούνται να χαράζουν την μοίρα του δημοφιλέστερου αθλήματος; Με ποια γνώση, με ποια ποδοσφαιρικά βιώματα και με ποιες παραστάσεις στο χώρο; Ή μήπως επειδή διακρίνονται για την ακεραιότητά τους και εντιμότητά τους;