ΣΕ ΠΟΛΥ ΠΑΛΙΕΣ και ξεχασμένες εποχές το ποδόσφαιρο θεωρούνταν από μεγάλο μέρος των ανθρώπων ως «εστία» κακών και παραβατικών συμπεριφορών. Ότι, δηλαδή, μέσα στο ποδόσφαιρο κι από αυτούς που το έπαιζαν δημιουργούνταν «αλήτες». Σαφώς φαντάζει  μια άδικη για το άθλημα εντύπωση κι ίσως είχε να κάνει με το γεγονός ότι οι κοινωνίες ήταν πολύ πιο πειθαρχημένες στην καθημερινότητά τους, ενώ το ποδόσφαιρο είχε την ένταση, την έκρηξη, τον φανατισμό. Δεν θα κρίνουμε σε καμιά περίπτωση την λογική εκείνων των ανθρώπων, διότι πολύ  απλά αγνοούμε – και κυρίως δεν βιώσαμε- τις τότε κοινωνικές συνθήκες. Πάντως σήμερα  το ποδόσφαιρο κι ευρύτερα ο αθλητισμός αποτελούν ένα από τους ελάχιστους χώρους που τα παιδιά, οι νέοι άνθρωποι, μπορούν να καλλιεργήσουν  σωστές αξίες της ζωής.

 

 ΕΦΤΙΑΞΕ ΤΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ, ή «χάλασε» η υπόλοιπη κοινωνία; Μήπως και τα δύο; Σκοπός του άρθρου δεν είναι  η απάντηση σ’ αυτό το ερώτημα, μα πηγάζει από την  διαπιστωμένη κοινωνική ανάγκη να έλκονται οι νέοι απ’ τον αθλητισμό. Και για να συμβεί αυτό απαραίτητη προϋπόθεση είναι οι κατάλληλες  αθλητικές εγκαταστάσεις. Δεν είμαστε σε καιρούς που τα παιδιά θα «συμβιβαστούν» να παίζουν ποδόσφαιρο σε χωράφια, σε τσιμέντα, σε κακοτράχαλο κι επικίνδυνο έδαφος, ούτε δέχονται αποδυτηριακούς χώρους που δεν είναι στοιχειωδώς ανθρώπινοι. Γνωστά όλα αυτά, οπότε δεν χρειάζονται κι ανάλυση οι λόγοι που διαφοροποίησαν τις καταστάσεις με την πάροδο των δεκαετιών.

 

Η ΕΞΑΓΓΕΛΙΑ έγκρισης κατασκευής χλοοτάπητα στο γήπεδο του Αγίου Κωνσταντίνου Αγρινίου είναι το ευχάριστο ποδοσφαιρικό νέο της χθεσινής  ημέρας. Έργο που έπρεπε να έχει γίνει από χρόνια και το 2017 να μιλάμε για μια ακόμα αντικατάσταση του χλοοτάπητα, όχι για κατασκευή. Προσεγγίζοντας ποδοσφαιρικά το ζήτημα των τερέν, το ιδανικό είναι το φυσικό χόρτο κι επίσης δεν χρειάζονται ανάλυση οι λόγοι, διότι έχουν αναφερθεί πολλές φορές κι από πολλούς ειδικούς. Εντούτοις όταν υπάρχει αδυναμία συντήρησης η καταφυγή στον πλαστικό χλοοτάπητα είναι αναγκαίο κακό.

 

ΔΕΝ ΕΧΩ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙ,  πραγματικά, γιατί οι Δήμοι και οι φορείς αποφεύγουν τον φυσικό χλοοτάπητα. Επειδή χρειάζεται φροντίδα και στην συνέχεια, ενώ με τον πλαστικό ξεμπερδεύουν; Εάν είναι αυτός ο λόγος στην ουσία ομολογούν ότι δεν τους ενδιαφέρει η σωστή ανάπτυξη του ποδοσφαίρου, ούτε η σωστή εκγύμναση των νέων. Δεν έχω καταλάβει,, επίσης,  γιατί είναι τόσο δύσκολο να μεριμνήσουν για την συντήρηση αυτών των γηπέδων, στα πλαίσια των προϋπολογισμών τους. Υπάρχουν δεκάδες  περιπτώσεις – γύρω μας- που ένας και μόνο άνθρωπος με την στοιχειώδη υπευθυνότητα  μπορεί να συντηρεί άριστα τον χλοοτάπητα. Κι αν κάποια γήπεδα επιβαρύνονται πολύ με πολλές ομάδες, συμβαίνει επειδή ακριβώς δεν υπάρχουν γήπεδα.

 

 

ΕΠΙ ΤΟΥΘΕΜΑΤΟΣ  μόνο θετική είναι η είδηση πως θα δρομολογηθεί η (άμεση) τοποθέτηση χλοοτάπητα στο γήπεδο του Αγίου Κωνσταντίνου κι αν ισχύουν όσα έχουν ειπωθεί  το ίδιο θα γίνει και σ’ εκείνο  των Εργατικών Κατοικιών Αγίου Ιωάννη Ρηγανά, που επίσης φιλοξενεί πλήθος παιδιών της τοπικής ομάδας. Εκείνο που επίσης χρειάζεται επισήμανση είναι η αναγκαιότητα ό,τι κατασκευαστεί,  να κατασκευαστεί σωστά. Όχι στο πόδι. Ούτε για τις εντυπώσεις. Στο παρελθόν έχουμε δει να κατασκευάζονται μαζικά τερέν γηπέδων με προχειρότητα, χωρίς εξασφαλισμένες προϋποθέσεις για την συντήρησή τους και την διατήρησή τους, με συνέπεια  σ’  ένα μόλις χρόνο  να γίνονται ακατάλληλα περισσότερα απ’ τα μισά. Δώρον, άδωρον…  δηλαδή.

 


















































 Γιώργος Παπαϊωάννου για την εφημερίδα «Συνείδηση»