ΜΙΑ ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗ του πρώην διεθνούς και παλαίμαχου πια ποδοσφαιριστή Αλέκου Αλεξανδρή έχει σχολιαστεί αρκετά. Στα φανερά σχολιάστηκε αρνητικά αλλά είμαι σίγουρος ότι αυτή του η τοποθέτηση έχει πολλούς «φαν» υποστηρικτές. Κυρίως προπονητές και ποδοσφαιριστές, αλλά δυστυχώς όχι μόνο κάποιους απ’ αυτούς. Διότι και φίλαθλοι ακόμα ταυτίζονται βλακωδώς με συμφέροντα ομάδων, ποδοσφαιριστών, προπονητών και διοικούντων.

 

ΣΕ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ο Αλεξανδρής αναφέρθηκε στο πόσο θεμιτά μέσα πρέπει να χρησιμοποιεί κάποιος που έχει αυτοσκοπό τον πρωταθλητισμό κι επειδή κανείς,  από εσάς που διαβάζετε  τώρα το κείμενο, δεν είναι υποχρεωμένος να γνωρίζει τι ακριβώς είπε ας το θυμηθούμε:   «Εντάξει, εγώ μπορεί να έπεσα. Εσύ σαν διαιτητής έπρεπε να το δώσεις; Εγώ παίζω για να κερδίσω. Είμαι ανταγωνιστικός ακόμα κι απέναντι στο παιδί μου. Αν θες να είσαι πρωταθλητής δεν υπάρχουν fair play και μ@λ@κίες. Θέλω να κερδίσω. Πώς θα κερδίσω; Με τον οποιοδήποτε τρόπο. Κλέβω ακόμα και το παιδί μου! Φέρνω έξι-πέντε στα ζάρια και του λέω πως έφερα εξάρες. Αν εσύ πιστεύεις πως θέλω να σε κλέψω, μην μου κάνεις το χατίρι. Εγώ έπεσα για το πέναλτι. Εσύ πρέπει να το δώσεις για να φανείς καλός στα μάτια κάποιου άλλου; Όχι, μην το δώσεις ».

 

ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΣΑ ΑΠΟΨΗ, δεν νομίζετε;;;  Ο ίδιος στο facebook την  χαρακτήρισε «διαφορετικότητα»! Και είναι. Μια διαφορετικότητα που ο καθένας μπορεί να την «εισπράξει» κατά το δοκούν και σύμφωνα με τις αρχές του. Η αλήθεια, όμως,  πάντα είναι ΜΟΝΟ μία. Δηλαδή ή το ποδόσφαιρο είναι έκφραση της ζωής, ή είναι ένα «εξωγήινο»  κομμάτι της  κι έτσι θα  πρέπει να αντιμετωπίζεται. Οπότε, στην δεύτερη περίπτωση,  οι συμμετέχοντες ενεργά σ’ αυτό δεν θα έπρεπε ν’  αντιμετωπίζονται σαν άνθρωποι εκείνη την στιγμή που πρωταγωνιστούν στο ποδόσφαιρο. Άρα οι υπόλοιποι δεν πρέπει να τους φέρονται όπως σε κανονικούς ανθρώπους και σε καμιά περίπτωση όπως σε  επαγγελματίες. Θα άρεσε αυτό στους ανθρώπους του ποδοσφαίρου;;;

 

ΑΝ ΤΟ ΚΛΕΨΙΜΟ είναι θεμιτός  τρόπος να φτάσεις στον  σκοπό σου, γιατί άραγε να καταδικάζονται όσοι επαγγελματίες συλλαμβάνονται να το κάνουν; Και γιατί ο επαγγελματίας ποδοσφαιριστής μπορεί να κλέβει ατιμώρητα, ενώ ο κάθε επιχειρηματίας όχι; Και ποιον κλέβει; Τον συνάδελφό του και τον πολίτη που ποντάρει στο ματς για να πάρουν χρήματα οι ποδοσφαιριστές! 

 

ΓΙΑ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΤΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ που προκύπτουν δεν μπορεί κανείς να ζητήσει ευθύνες απ’ τον Αλεξανδρή. Και ποιος είναι τελικά μέσα στην κοινωνία ο Αλεξανδρής; Για τον χώρο του ποδοσφαίρου όμως είναι ένας άνθρωπος που φόρεσε το εθνόσημο και την φανέλα δύο πολύ μεγάλων συλλόγων: του Ολυμπιακού και της ΑΕΚ. Το «μπαλάκι» πλέον βρίσκεται στα χέρια του ΠΣΑΠ, του Πανελλήνιου Συνδέσμου Αμειβομένων Ποδοσφαιριστών, όπως και του Πανελλήνιου Συνδέσμου Προπονητών. Εάν δεν διαφοροποιηθούν επισήμως  από την «διαφορετικότητα» του Αλεξανδρή, συμφωνούν σιωπηλά. Κι επομένως οι συμμετέχοντες ενεργά στο ποδόσφαιρο δεν δικαιούνται να απαιτούν τον σεβασμό του επαγγελματία, αλλά την χλεύη προς τον άνθρωπο που θέλει να κλέβει.

 

 

 










































Γιώργος Παπαϊωάννου για την εφημερίδα «Συνείδηση»