ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΔΙΕΤΙΑ παρακολουθούμε την τιτάνια προσπάθεια κάποιων ανθρώπων που αγαπούν το Βόλει, με μπροστάρη τον Απόστολο Βέτσα, να προσπαθούν μέσω της ομάδας Γυναικών του Ιωνικού να αναβαθμίσουν το άθλημα στην περιοχή. Το εγχείρημα «περπάτησε» μέχρι ενός σημείου, ωστόσο στην πορεία μόνο επιτυχημένο δεν μπορεί να χαρακτηριστεί, είτε σε επίπεδο αγωνιστικών επιτυχιών, είτε σε  απήχηση στην τοπική κοινωνία. Σ’ αυτές τις περιπτώσεις η παραίτηση από την προσπάθεια είναι η πιο εύκολη, αλλά όχι η ενδεδειγμένη, λύση. Και προφανώς δεν είναι αυτή η πρόθεση, τουλάχιστον του κ. Βέτσα. Στον αντίποδα ίσως είναι ωφέλιμη μια αναθεώρηση κάποιων επιλογών…

 

ΤΟ ΟΡΑΜΑ ξεκίνησε με απτά παραδείγματα στον Ελλαδικό χώρο και πιο χαρακτηριστικό αυτό του Παναξιακού. Άλλες, βέβαια,  οι ισορροπίες – σε κοινωνικό και αθλητικό επίπεδο- στη Νάξο, άλλες στο Αγρίνιο   κι αυτό θεωρώ έχει ληφθεί υπόψιν εξ’ αρχής. Η άνοδος στην Α2 ήταν ένα πρώτο μεγάλο «βήμα», αλλά παράλληλα αποδείχθηκε… τρικλοποδιά. Διότι ο φίλαθλος κόσμος δεν πρόλαβε να «δεθεί» με την ομάδα και το «δέσιμο» χρειάζεται πρωταθλητισμό, που στην Α2 δεν μπορούσε ούτως ή άλλως να γίνει άμεσα.

 

ΜΕΙΟΝΕΚΤΗΜΑ πηγάζει κι από την δομή των πρωταθλημάτων όπως την έχει καθορίσει η Ομοσπονδία, Όταν απ΄το  τοπικό μια ομάδα ανεβαίνει   στην Α2 Εθνική, η οποία όμως είναι διαμελισμένη σε ομίλους και υπο-ομίλους, ως Κατηγορία δεν αποτελεί κίνητρο για τους φιλάθλους. Μπορεί να διευκολύνει τις ομάδες από διάφορες πλευρές, εντούτοις δεν «μαγνητίζει» τον κόσμο. Σκεφθείτε να συνέβαινε και σε πιο δημοφιλή αθλήματα, όπως το μπάσκετ Ανδρών ή το ποδόσφαιρο: πάλι πενιχρή απήχηση θα είχε.

 

ΕΠΟΜΕΝΩΣ αυτή η επιλογή της  Ομοσπονδίας μπορεί να αξιοποιηθεί μόνο όταν υπάρχει ένας δυνατός χρηματοδότης, ή μερικοί δυνατοί χορηγοί, που θα αντέξουν για δύο – τρία  χρόνια κι εφόσον καταφέρουν ν’ ανεβάσουν την ομάδα στην Α1 να περιμένουν ως… ώριμο φρούτο το ενδιαφέρον των φιλάθλων της περιοχής. Ο Ιωνικός δεν είχε αυτή αυτή την «πολυτέλεια».

 

Η ΑΦΕΤΗΡΙΑ δεν ήταν καν το στοιχείο των γηγενών αθλητριών. Η περσινή επιτυχία της ανόδου ήλθε από αθλήτριες – πρωταγωνίστριες  που ακόμα και κάποιες προπονήσεις τις έκαναν στην πόλη τους κι όχι στο Αγρίνιο. Κι ούτε αυτές παρέμειναν αν και είχαν συνδέσει την παρουσία τους με την επιτυχία. Προφανώς έτσι έπρεπε να γίνει, δεν μπορούμε να μπούμε σε τέτοια «χωράφια» οι εκτός ομάδας, εντούτοις το αποτέλεσμα δεν είναι θετικό.

 

Η ΣΤΕΛΕΧΩΣΗ με αθλήτριες από την περιοχή είναι κάτι που βρίσκονταν στα πλάνα να γίνει, χωρίς να μοιάζει κοντά. Αθλήτριες από 17 έως 19 ετών και μάλιστα πολλές, οι οποίες να αφήνουν έντονες "υποσχέσεις"  για το μέλλον δεν υπάρχουν. Με δύο και τρεις κοπέλες κανείς δεν πιστεύει ότι η ομάδα θα αποκτήσει το τοπικό στοιχείο στο ρόστερ, κάτι απαραίτητο από την Α1 και κάτω όταν μια ομάδα θέλει να στηριχθεί στην τοπική κοινωνία. Άρα δεν μπορούσε να δοθεί ούτε αυτή η προοπτική για το άμεσο μέλλον. Ίσως η προσπάθεια ξεκίνησε… ανάποδα στον σχεδιασμό της. Κι απ΄το καλοκαίρι και μετά προωθήθηκε πολύ λάθος στην τοπική κοινωνία η υπόσταση της ομάδας, κάτι που ίσως στοιχίσει και για τα επόμενα χρόνια.

 












































Γιώργος Παπαϊωάννου για την εφημερίδα «Συνείδηση»