ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΚΑΤΑΛΑΓΙΑΣΑΝ κάπως  τα πράγματα, όποια οπτική κι αν διάλεξε ο καθένας να σκιαγραφήσει την απόφαση του Κωστούλα να αποσυρθεί από την προεδρεία του Παναιτωλικού,  μερικές παράμετροι είναι δεδομένες. Όπως το γεγονός ότι ο μεγαλομέτοχος του Παναιτωλικού έθεσε το βιολογικό ζήτημα, λέγοντας πως έφτασε  70 ετών, που σημαίνει ότι είναι πολύ πιθανό να μην μπορεί πλέον να αντεπεξέλθει σε ικανό βαθμό.  

 

ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΜΕ πως πριν μερικούς μήνες είχε σαφή πρόταση να γίνει πρόεδρος της Σούπερ Λιγκ κι αρνήθηκε. Δεν νομίζω  ότι έχει δώσει δείγματα ανθρώπου ο οποίος διστάζει στα δύσκολα. Ούτε ανθρώπου που δεν του αρέσουν οι διακρίσεις, άσχετα με το χαμηλό προφίλ που αρέσκεται να «προβάλει» όλα αυτά τα χρόνια. Άρα ίσως αποτελεί κι αυτό ένα δείγμα της απόφασής του (ή της ανάγκης του) να αποτραβηχθεί.

 

ΔΙΚΑΙΟ ΕΙΝΑΙ να αναφερθεί κι ότι θα μπορούσε απλά να τα παρατήσει. Να επικεντρωθεί στην προσωπική του ζωή, διότι δεν είναι υποχρεωμένος να υπηρετεί ισοβίως τον Παναιτωλικό, ή να αποκαθιστά τους γύρω του. Επίσης είναι άγνωστο αν όντως ψάχνει να πουλήσει  τον Παναιτωλικό, αλλά είναι γνωστό πως δύσκολα θα βρει αγοραστή  σε περίπτωση που προβάλει υψηλές αξιώσεις.

 

ΤΟ ΣΥΝΘΗΜΑ της πρόσφατης απόφασής του νομίζω ήταν «τώρα, ή ποτέ» όσον αφορά την τοποθέτηση του Μπελεβώνη στον προεδρικό θώκο. Δεν μπορεί να μην γνωρίζει το κλίμα γύρω απ’ τον συγκεκριμένο συνεργάτη του. Κι αν αναφέρω κάτι ακόμα – με κάθε επιφύλαξη- είναι πως ο Κωστούλας έχει πολλές δεκαετίες να «επιτρέψει» στο συναίσθημα να τον…  πλησιάσει.  Όμως στη ζωή πολλά αλλάζουν μέσα απ’ τα βιώματα. Και στην πρόσφατη απόφασή του λειτούργησε το συναίσθημα - ο ίδιος ξέρει καλύτερα το λόγο.

 

ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ κυρίως  για τους συνεργάτες του και λιγότερο για τον Παναιτωλικό. Ακριβώς αυτή την πραγματικότητα πρέπει να σεβαστούν όσοι απολαμβάνουν την εμπιστοσύνη  του κι έτσι να εγκαταλείψουν τις εμμονές τους και να αναθεωρήσουν όπως έχει κάνει και ο ευεργέτης τους. Διότι ακριβώς αυτό, δηλαδή ευεργέτης,  είναι για τους συνεργάτες του. Τίποτα   λιγότερο, τίποτα περισσότερο. Κάποιοι εξ αυτών έχουν την ευθύτητα  να το ομολογούν. 

 

ΑΦΗΝΟΝΤΑΣ ΠΙΣΩ έριδες, πείσματα και εμπάθειες προς φιλάθλους,  θα προσφέρουν στον Κωστούλα ένα απειροελάχιστο μέρος απ’ όσα του οφείλουν. Και, φυσικά, κανείς γνώστης  του ποδοσφαίρου δεν ενστερνίζεται την άποψη του Κωστούλα, ότι χρωστάει τα  πάντα στους συνεργάτες του. Έχω ξαναγράψει πως οι συνεργάτες του έχουν επιτελέσει ένα σημαντικό έργο, ότι δηλαδή σεβάστηκαν την προσπάθειά του και υπήρξαν έντιμοι σε οικονομικά θέματα. Από κει και πέρα, όμως,   άπαντες γνωρίζουν ότι  με τα χρήματα που διέθεσε, ειδικά τα πρώτα χρόνια,  με το περιβάλλον που μ’ αυτά  δημιούργησε στην ομάδα  και με την  έξωθεν καλή μαρτυρία, ακόμα και μαθητές του Γυμνασίου  θα πήγαιναν τον Παναιτωλικό στην Σούπερ Λιγκ κάποια στιγμή.  Ειδικά  όταν εγκαταλήφθηκαν οι «αντάρτικες» συμπεριφορές κι έδωσαν την θέση τους στην  συγκατάβαση.

 

ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΤΑΛΗΞΟΥΜΕ κάπου, πρέπει να ομολογήσουμε ότι  ο Κωστούλας έφερε στον Παναιτωλικό  περισσότερα απ’ όσα περιμέναμε με την άφιξή του τον Ιούνιο του 2005. Θα μπορούσε να έχει πετύχει πολλά ακόμα, ίσως πάρα πολλά, ή και να αποφύγει εύκολα πάρα πολλά λάθη. Αυτή η διαπίστωση, όμως, πιο πολύ αδικεί την δική του προσπάθεια. Όχι τον Παναιτωλικό.

 

ΜΟΝΗ ΖΗΜΙΑ που θα μπορούσε να του καταλογίσει κανείς είναι  ότι τελικά όχι μόνο δεν δημιούργησε νέες γενιές πραγματικών φιλάθλων, μα «εξαφάνισε» και  μεγάλο μέρος των παλαιών. Πιστεύω το έκανε λόγω έλλειψης ποδοσφαιρικής σκέψης και παιδείας, τα οποία δεν απέκτησε ποτέ νομίζοντας ότι ποδόσφαιρο είναι μόνο οι αετονύχηδες. Σ’ αυτό έπεσε θύμα εκείνων που  εκμεταλλεύτηκαν την θυμώδη φύση του.

 

 















 

Γιώργος Παπαϊωάννου για την εφημερίδα «Συνείδηση» (2/2/2017)