Ακούω από πολλές πλευρές δυσμενή σχόλια για «απρόσεκτες» διαιτησίες του Στυλιαρά στο τοπικό πρωτάθλημα κι είμαι απ’ αυτούς που περισσότερο απ’ όλους τις έχω σχολιάσει δημοσιογραφικά. Αναμφίβολα θα περίμενε κανείς μια διαφορετική αντιμετώπιση απ’ τον ίδιο, ως προσπάθεια να υπερασπίσει την ίδια του την υπόσταση στο χώρο. Κακός διαιτητής, τόσο κακός όσο έχει δείξει, σίγουρα δεν είναι. Κι αν επικεντρωθεί κανείς μόνο στο πρόσωπό του ασχολείται με το «δένδρο», χάνοντας το «δάσος».  

 

Του Γιώργου Παπαϊωάννου

 

Η διαιτησία  είναι ένας χώρος με τα δικά της τερτίπια, στον οποίο δεν διαδραματίζει ρόλο μόνο  η ικανότητα. Χρειάζονται κι άλλα «προσόντα». Ο Στυλιαράς φαίνεται να μην υπολογίζεται από την παρούσα Αρχή της Διαιτησίας και της ΕΠΟ κι ελπίδα του αποτελεί μια πιθανή αλλαγή καθεστώτος στην ΕΠΟ. Σ’  ένα τέτοιο  ενδεχόμενο μπορεί να βασιστεί στον πρόεδρο της ΕΠΣ, ο οποίος έχει τον δικό του ρόλο και θα αναφερθώ στην συνέχεια. Έτσι ο Στυλιαράς «δουλεύει» για μια πιθανή αλλαγή την επόμενη μέρα, χωρίς αυτό να τον απαλλάσσει από τις πολλές ευθύνες του όταν οι διαιτησίες του «σκοτώνουν» το τοπικό ποδόσφαιρο.

 

«Αργός θάνατος» από ένα μηχανισμό που βάζει σε δεύτερη – ή και πολύ κατώτερη- μοίρα την επιβίωση  των Ερασιτεχνικών ομάδων. Και κάθε «έμπιστος» διαιτητής γίνεται  γρανάζι του μηχανισμού κι αποσυντονίζεται απ' το καθήκον του και χρέος  απέναντι στην Αιτωλοακαρνανία και τις ομάδες της. Ο απώτερος σκοπός είναι οι προσωπικές φιλοδοξίες του Παπαχρήστου, που μπορεί να είναι θεμιτές,  αλλά διαπιστώνω ότι γίνονται καταστροφικές για το ποδόσφαιρο της Αιτωλοακαρνανίας. Έχω δε την βεβαιότητα ότι σε δύο χρόνια το τοπικό ποδόσφαιρο θα είναι πολύ κατώτερο από αυτά της Άρτας, της Πρέβεζας, ακόμα και της Φωκίδας ή της Ευρυτανίας. Το καταγράφω με βεβαιότητα, διότι δεν βλέπω τους ανθρώπους που θέλουν και μπορούν να αναστρέψουν αυτή την κατάσταση,  ενώ η άλλοτε φημισμένη διαιτησία της Αιτωλοακαρνανίας γίνεται «ανέκδοτο» πανελλαδικά.

 

 

Σκοπός ήταν πάντα η ΕΠΟ

 

Θελω να καταθέσω κάποιες ακόμα προσωπικές διαπιστώσεις, χωρίς να αξιώνω να υιοθετηθούν από τους αναγνώστες και θα δεχόμουν και την  πλήρη απόρριψή τους εάν υπάρξει κάποια άλλη εκδοχή που να εξηγεί  όσα γίνονται – και δεν γίνονται- στο ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο.

 

Τον  Τάκη Παπαχρήστο τον υποστήριξα από την πρώτη στιγμή και παρά την – κατ΄ εμέ- αποτυχία του στο ποδόσφαιρο συνεχίζω να τον εκτιμώ και να τον συμπαθώ, αν και αισθάνομαι ότι παραπλανήθηκα τότε. Ήταν, ίσως, ο ενθουσιασμός μου να έλθει κάτι καινούριο στην ΕΠΣ που «βάλτωνε»,  και μαζί της το ποδόσφαιρο.  

 

Έχοντας επαφή με τον πρόεδρο της ΕΠΣ, όπως όλοι οι δημοσιογράφοι, μετά από ένα χρόνο προεδρείας  του έλεγα συνεχώς ότι περίμενα πολύ περισσότερα απ’ αυτόν σε μια ΕΠΣ που έπρεπε να γίνουν πολλά. Θέση που πολλές φορές υπενθύμιζα από  τότε και  στον συνεργάτη του,  Χρήστο Παπαχαραλάμπους, χωρίς να παραλείπω να το καταθέτω και δημοσιογραφικά αλλά πάντα με διάθεση στήριξης και παραίνεσης.

 

Η στροφή των 180 μοιρών από πλευράς μου έγινε μετά το φιάσκο της δήθεν αναθεώρησης του αντιδημοκρατικού  καταστατικού τον Οκτώβριο του 2013. Ήταν από τις βασικές δεσμεύσεις του Παπαχρήστου σε όλο το κόσμο και σε μένα. Τότε κατάλαβα ότι τα πράγματα δεν ήταν όπως ήθελα να τα πιστεύω. Χωρίς να ξέρω τι κρύβονταν πίσω και μόνο η συνεχής διαβεβαίωση, μέχρι την έσχατη ώρα, ότι θα άλλαζε το καταστατικό σε συγκεκριμένα σημεία χωρίς αυτό τελικά να συμβεί, με απογοήτευσε και με... υποψίασε.  

 

Σήμερα και με τα γεγονότα να «τρέχουν» καθημερινά, πιστεύω ότι ο Τάκης Παπαχρήστος δεν ενδιαφέρθηκε ποτέ για το τοπικό ποδόσφαιρο. Πολλοί γνωρίζουν ότι το 2004 βρέθηκε ως ιδιώτης στην Πορτογαλία και συχνωτίστηκε με το περιβάλλον της τότε ΕΠΟ. Πιστεύω ακράδαντα πως σαγηνεύτηκε απ’ αυτό που βίωσε κι άδραξε την ευκαιρία να διεκδικήσει το 2010 την «ακυβέρνητη» ΕΠΣ,  ώστε να βρεθεί πιο κοντά σ’ αυτό που «ονειρεύτηκε» το 2004. Στην ΕΠΟ. Όλοι όσοι μιλούσαν μαζί  του γνωρίζουν ότι από τα πρώτα χρόνια το μόνιμο θέμα της συζήτησής του ήταν οι καλές του σχέσεις με τον τότε πρόεδρο της ΕΠΟ, τον Πιλάβιο, αλλά σπανίως μιλούσε για το τοπικό ποδόσφαιρο.

 

Δεν ξερω τι έγινε και τα «χάλασε» μ’ αυτή την παράταξη - πολλά ακούγονται -  μα όλη του ενέργεια πλέον έχει να κάνει με την ΕΠΟ. Είναι ένας νέος  και ακμαίος άνθρωπος. Τον έχει δει κανείς τελευταία σε γήπεδα της Αιτωλοακαρνανίας; Τον έχει δει κανείς σε σημαντικό αγώνα των μπαράζ της Αιτωλοακαρνανίας; Τοποθετήθηκε ποτέ στις δεκάδες καταγγελίες και στα παράπονα των ομάδων; Τίποτα απ’ αυτά δεν έκανε, παρά πιστεύει πως θα γίνει μεγαλο-στέλεχος της ΕΠΟ. Προσωπικά του το εύχομαι, γνωρίζοντας παράλληλα ότι κι από κει (αν ποτέ βρεθεί) δεν θα κάνει τίποτα για τις ομάδες της Αιτωλοακαρνανίας και συνολικά για το τοπικό ποδόσφαιρο. Μετά από έξι χρόνια δεν μου έχει αποδείξει ότι τον ενδιαφέρουν τα…  «παρακατιανά» πρωταθλήματα της Αιτωλοακαρνανίας. Το αντίθετο μου έχει αποδείξει…