Ο Κώστας Νικολαΐδης μετά από δεκατρείς σεζόν παρουσίας του στον Παναιτωλικό (τέσσερις ως τερματοφύλακας και εννέα ως προπονητής τερματοφυλάκων) πριν λίγες μέρες αποτέλεσε παρελθόν για τον σύλλογο. Όσον αφορά τους λόγους αυτής της λυπηρής εξέλιξης οφείλουμε να δεχθούμε όσα ο ίδιος δήλωσε στην επίσημη ιστοσελίδα της ΠΑΕ κι άλλωστε η ζωή κάνει κύκλους, οπότε ίσως στο μέλλον τον ξαναδούμε στο χορτάρι του γηπέδου της ομάδας. Παράλληλα, όμως, ο Κώστας δεν είναι και δεν θα είναι ποτέ ένα τυχαίο πρόσωπο για τον Παναιτωλικό, διότι λίγοι δέθηκαν τόσο πολύ με τον σύλλογο και λίγοι τον πόνεσαν τόσο πολύ με γνήσια και ειλικρινή συναισθήματα!

 
Του Γιώργου Παπαϊωάννου

 

Ο Κώστας Νικολαΐδης γεννήθηκε στα Μουδανιά της Χαλκιδικής και μετά από σημαντική καριέρα το καλοκαίρι του 2003 βρέθηκε στον Παναιτωλικό της Δ΄ Εθνικής. Έχοντας προηγουμένως φορέσει την φανέλα της ΑΕ Μεσολογγίου και του Ναυπακτιακού Αστέρα γνώριζε το μέγεθος του Παναιτωλικού και την θέρμη των τότε φιλάθλων του, γι’ αυτό «υποκλίνονταν» στον σύλλογο παρότι είχε αγωνιστεί στην Α΄ Εθνική, με Εδεσσαϊκό και Πανελευσινιακό, έχοντας ξεκινήσει από τις υποδομές του ΠΑΟΚ σε παιδική ηλικία.

 

«Δέσιμο» από την πρώτη μέρα

Θυμάμαι ανεξίτηλα την γνωριμία μου – ως δημοσιογράφος- με τον Κώστα και την πρώτη χειραψία μαζί του, στον σημερινό προθάλαμο του Pancafe, πριν από φιλικό αγώνα το καλοκαίρι του 2003 που πρωτοήλθε. Το πρόσωπό του έλαμπε σα να είχε έλθει στην μεγαλύτερη ομάδα της Ελλάδας. Και μην ξεχνάμε πως ούτε η Κατηγορία (Δ΄ εθνική) αποτελούσε δέλεαρ, ούτε οι τότε οικονομικές δυνατότητες του Παναιτωλικού, αφού ήταν γνωστό πως ανά πάσα στιγμή ίσως να προέκυπτε αδυναμία πληρωμών.

Ο σπάνιος χαρακτήρας του και το απαράμιλλο ήθος του, σε συνδυασμό με την ανεκτίμητη αγωνιστική του προσφορά, τον έκαναν σύντομα αγαπημένο παιδί όλων των φιλάθλων και των συμπαικτών του. Η ταπεινότητα και οι αρχές του τον χαρακτήριζαν πάντα. Είχα την τύχη πριν μια δεκαετία περίπου να γνωρίσω τους υπέροχους γονείς του και είχα γράψει τότε ότι ο αδαμάντινος χαρακτήρας του Κώστα, προέρχεται (και) από την οικογένειά του. Φυσικά, μόνο ένας αιθεροβάμων θα πίστευε ότι τα τελευταία χρόνια δεν αναγκάστηκε να κάνει ανεπαίσθητους  συμβιβασμούς σε κάποιες ηθικές αξίες του, προκειμένου να «επιβιώσει» σε ένα περιβάλλον χωρίς συναισθήματα και με απόλυτο κυνισμό. Κάθε συνεπής οικογενειάρχης είναι συχνά αναγκασμένος να το κάνει…

Από την πρώτη μέρα που ήλθε στο Αγρίνιο, έγινε πιο Αγρινιώτης από τους γηγενείς, υπό την άποψη ότι αγαπά την τοπική κοινωνία και τους ανθρώπους της και γι’ αυτό εισέπραξε και εισπράττει ανάλογα συναισθήματα.

 

Ο ήρωας που «τσαλακώθηκε»

 

Επειδή το φρόνημα και η σύνθεση των φιλάθλων του Παναιτωλικού έχουν αλλοτριωθεί, θα ήταν παράλειψη να μην θυμίσω ελάχιστες πτυχές της παρουσίας του ποδοσφαιριστή Κώστα Νικολαΐδη στον σύλλογο.

Χωρίς να αποτελεί τον πολύ μεγάλο τερματοφύλακα – όπως παλαιότερα απ’ αυτόν ο Γάκης – η αυταπάρνησή του και το συναίσθημα τον έκαναν να μοιάζει και να είναι πολύ μεγάλος. Οι αποκρούσεις του είναι βαθιά χαραγμένες στη μνήμη όσων παρακολουθούσαμε τότε την ομάδα, χαραγμένες τόσο για την ποδοσφαιρική τους αξία, όσο και για την αγωνιστική τους σπουδαιότητα.

 

Την πολύ δύσκολη σεζόν 2004-2005, όταν ο Παναιτωλικός πορεύονταν με φόντο την διάλυση, ο Κώστας δεν ενέδωσε στις «σειρήνες» και δεν άφησε την ομάδα για πιο ασφαλείς – οικονομικά- προορισμούς. Μάλιστα μέσα στην γενικότερη οικονομική αδυναμία του συλλόγου, ούτε που σκέφθηκε ποτέ το ενδεχόμενο προσφυγής παρότι οι οικογενειακές υποχρεώσεις τον πίεζαν αφόρητα. Στο σημείο αυτό αξίζουν τα εύσημα και στον τότε πρόεδρο, Πάνο Στεργίου, που διέβλεπε ότι ο Νικολαΐδης δεν ήταν απλά ένας πολύ καλός τερματοφύλακας, μα είχε γίνει ένθερμος οπαδός των «κυανοκίτρινων», οπότε ως πρόεδρος φρόντιζε να λαμβάνει ο Νικολαΐδης τα απολύτως απαραίτητα για την διαβίωση χρήματα.

Αξίζει να αναφερθεί ότι για κάποια ματς την περίοδο εκείνη έπαιξε με μπαταρισμένο τον ώμο και με δυνατούς πόνους, στην προσπάθεια να παραμείνει ο Παναιτωλικός στην Γ΄ Εθνική. Χαρακτηριστική μια αναμέτρηση στο Αγρίνιο (δεν θυμάμαι ποια ακριβώς και δεν θέλω να αναφέρω κάποια στην τύχη), κατά την οποία αγωνίστηκε ενώ υπέφερε από τους πόνους και μπόρεσε παράλληλα να κάνει μια μεγάλη και σωτήρια απόκρουση. Όσοι ξέραμε τον τραυματισμό του αγωνιούσαμε αν θα σηκωθεί κι αν θα καταφέρει να συνεχίσει.

Όταν ο Παναιτωλικός το Μάιο του 2005 κινδύνευε με διάλυση, ήταν αξέχαστο το αυθόρμητο δάκρυ του Κώστα ενώ μιλούσε στην κάμερα!


Ήρθε η περίοδος Κωστούλα και ο Νικολαΐδης συνέχισε στην ομάδα ως βασικός την σεζόν 2005-2006, αλλά την επόμενη αρχικά έπαιζε ο Λιούρδης. Ο Σταθόπουλος αναγκάστηκε εκ των πραγμάτων να επαναφέρει τον Κώστα και ήταν ξανά έξοχος, μέχρι που η άφιξη Γεωργαμλή σήμανε τον παραγκωνισμό του καθώς προτίμησε τους Ν’ Μπολί και Λιούρδη. Τον Μάιο του 2007 ο Κώστας Νικολαΐδης έπαιξε το τελευταίο του αγώνα με την ομάδα που αγαπά και αποθεώθηκε. Ήταν ένα βροχερό απόγευμα κόντρα στην Ζάκυνθο.

Η ΠΑΕ είχε  αποφασίσει ότι ήταν μεγάλος στα 38 του και πριν προσλάβει προπονητή βιάστηκε να τον αποδεσμεύσει. Πάντως μέχρι το καλοκαίρι του 2010 (τρία χρόνια μετά) που ήλθε ο Τσέναμο, η ομάδα ποτέ δεν είχε σιγουριά στα γκολπόστ...


«Πικρός» αποχαιρετισμός τον Μάιο του 2007

 

Τα δύο χρόνια απουσίας

Το τέλος από την ενεργό δράση στο Αγρίνιο τον έφερε στην γενέτειρά του στα Μουδανιά, όπου συνέχισε να αγωνίζεται στον Πολύγυρο. Είχα την ευκαιρία να τον επισκεφθώ το Νοέμβριο του 2008 στο σπίτι του, όπου με υποδέχθηκε άψογα με την σύζυγό του, Ελευθερία, η οποία ως γνωστόν είναι από το Μεσολόγγι. Παρά το γεγονός ότι ζούσε ανάμεσα σε αγαπημένα του πρόσωπα που γίνονταν θυσία γι’ αυτόν και την οικογένειά του, σε ένα όμορφο κι άνετο σπίτι που έβλεπε στην θάλασσα, η σκέψη του Κώστα και της οικογένειάς του – όπως μου εξομολογήθηκε και διαπίστωσα- ήταν στον Παναιτωλικό και στο Αγρίνιο. Και το 2009 που επέστρεψε ως προπονητής τερματοφυλάκων έμοιαζε ο ευτυχέστερος άνθρωπος…

 


Με την οικογένειά του στο Αγρίνιο τον Ιούλιο του 2006

 

Στο νέο πόστο

Λίγα ξέρω για το έργο του Νικολαΐδη στο πόστο αυτό. Μόνο την πρώτη διετία τον παρακολούθησα. Μετά το 2011 δεν είχα επαφές μαζί του για να μη του δημιουργήσω πρόβλημα, φοβούμενος ότι τυχόν συναναστροφή μαζί μου θα τον έφερνε σε θέση… απολογούμενου εντός της ΠΑΕ. Δημοσιογραφικά πληροφορούμουν το αξιόλογο έργο του κι αξίζει να σημειωθεί ότι η Διοίκηση του Παναιτωλικού τον βοήθησε καθοριστικά να αποκτήσει μέσω Σχολής προπονητών την κατάρτιση που χρειάζονταν.

Στον αντίποδα εκτιμώ ότι όλα αυτά τα χρόνια δεν ήταν ο μισθός που τον έκανε τόσο εργατικό και υπεύθυνο στο έργο του, αλλά το συναίσθημά του για το σύλλογο. Απόδειξη ότι όλα αυτά τα χρόνια έχει άλλη κύρια εργασία, επίπονη για έναν πρώην ποδοσφαιριστή και παράλληλα προπονητή που βρίσκεται πολλές ώρες στο γήπεδο. Βέβαια ο ίδιος – όπως θυμάμαι - την χαρακτήριζε, ταπεινά, ευλογία…


Με τον πρωτότοκο γιό του Δημήτρη

Στις καρδιές των γνήσιων φιλάθλων

Δεν ξέρω, πραγματικά, τι είναι πιο λυπηρό: ότι ο Παναιτωλικός θα στερηθεί έναν αναντικατάστατο χαρακτήρα και άνθρωπό του, ή ότι δεν βλέπω πουθενά κάτι γραμμένο για την προσφορά του ανάμεσα στα δεκάδες ανούσια κείμενα του τελευταίου τριημέρου. Τόση άγνοια, ή τόσος φόβος μην τυχόν ενοχληθούν ορισμένοι εάν εξάρουν κάποιον αληθινό λάτρη του Παναιτωλικού; Όταν δεν τιμάς την αξιόλογη ιστορία μιας ομάδας, την καθιστάς ετοιμοθάνατη αν όχι ήδη νεκρή.

Ο Κώστας Νικολαΐδης αναδείχθηκε αγαπητό πρόσωπο όχι μέσα από επιτυχίες, μα λόγω των χαρακτηριστικών που εκπέμπει όλα αυτά τα χρόνια. Μην ξεχνάμε ότι και ο σύλλογος Παναιτωλικός δεν έγινε το σήμα κατατεθέν του Αγρινίου μέσω των επιτυχιών. Ο Νικολαΐδης αγαπήθηκε σε δύσκολα ποδοσφαιρικά χρόνια, που κάποιοι τα αποκαλούν «πέτρινα» κι επιτρέψτε μου να περιμένω την ιστορία να αποφανθεί ποια θα θεωρηθούν πιο «πέτρινα χρόνια». Το σίγουρο είναι ότι αυτά τα… πέτρινα χρόνια δημιούργησαν πολλούς αληθινούς λάτρεις του Παναιτωλικού, κάτι που δεν έχει συμβεί σε… ανθηρές περιόδους.

Εκείνα τα χρόνια ο σύλλογος είχε υπηρέτες, με τα υπέρ τους και τα κατά τους, αλλά όχι αυτόανακηρυσσόμενους ηγήτορες και νοσηρά μυστικοπαθείς ιδιοκτήτες. Είχε γνήσιους φιλάθλους – με τη γκρίνια τους και την άδικη ενίοτε κρίση τους- αλλά δεν είχε τυχοδιώκτες θεατές ανάμεσά τους. Γι’ αυτό ένας Μακεδόνας αγάπησε τον Παναιτωλικό και το άσημο Αγρίνιο και ό,τι και να κάνει επαγγελματικά στην συνέχεια της ζωής του ο Κώστας Νικολαΐδης δεν φεύγει ποτέ από την καρδιά των γνήσιων φιλάθλων.

 

 

Μπορείτε να θυμηθείτε την συνέντευξη του Κώστα Νικολαΐδη, τον Ιούλιο του 2006, στην εφημερίδα «Τίτλος των σπορ» εδώ