Το έφεραν από ‘δω, το έφεραν από ‘κει, τελικά πάλι το γυναικομάνι θα την βγάλει καθαρή. Αυτό μου λένε τα νέα δεδομένα στα εισιτήρια του Παναιτωλικού για το ματς με την Καλλονή, που προφανώς θα έχουν και συνέχεια. Κατεβαίνουν πέντε ευρώ οι τιμές στη μεγάλη κερκίδα για να φτάσουν στα είκοσι και το ωραίο φύλο με πέντε ευρώ μπαίνει κανονικά.

 

Ο γυναικωνίτης στο γήπεδο, βέβαια, έχει και τα καλά του. Ένα βαθύ ντεκολτέ, ένα καυτό μίνι, ή ένα αποκαλυπτικό κολάν μπορούν να πετύχουν μια κάποια απόσβεση στη δαπάνη του να πας στο γήπεδο για να δεις μια ποδοσφαιρική σούπα. Αλλά νομίζω δεν είναι αυτός ο λόγος της προνομιακής μεταχείρισης των γυναικών και όχι των ανέργων ή των σπουδαστών, όπως γίνεται σε όλη την Ελλάδα. Ο λόγος έχει να κάνει με το ότι μια γυναίκα φίλαθλος είναι πιο βολική από έναν άντρα που ενδιαφέρεται πραγματικά για το ποδόσφαιρο και την ομάδα του.

 

Ο άντρας θα κρίνει την επιτυχία μιας μεταγραφής από την απόδοση στο γήπεδο, ενώ η γυναίκα από τους κοιλιακούς του παίκτη. Ο άντρας προσέχει αν ο ποδοσφαιριστής τα δίνει όλα στο γήπεδο, ενώ η γυναίκα επικεντρώνεται στο look. Κι αν ο άντρας φορτώσει βλέποντας ένα παίκτη – παλτό, η γυναίκα δεν μπορεί να φωνάξει «που τον πάτε τον σέντερ φορ με μάπα κοιλιακούς», ή «βγάλτον έξω που είναι κουρεμένος σαν γίδι». Το ενδεχόμενο μία στις εκατό γυναίκες να βλέπει και λίγο μπάλα, να ξέρει και λίγο από ποδόσφαιρο, δεν αναιρεί τον κανόνα, παρά τον ενισχύει.

 

 

ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΥΠΟΘΕΣΟΥΜΕ

ΠΩΣ ΟΙ ΑΛΛΕΣ 3.000 ΦΙΛΑΘΛΟΙ

ΠΟΥ ΠΗΓΑΙΝΑΝ ΜΟΝΙΜΑ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ

ΕΧΟΥΝ ΣΥΧΩΡΕΘΕΙ

 

 

 

Και ο κανόνας είναι ότι το ασθενές φύλο βλέπει το γήπεδο σαν πανηγυρακι, σαν περατζάδα και χαβαλέ, σε ώρα σκοτωμένη. Εννοείται πως οι γυναίκες χρειάζονται στο γήπεδο, αλλά αν ως ομάδα στηρίξεις την έδρα σου πάνω τους, βάζεις ιδέες και στον αντίπαλο για το τι ακριβώς θέλεις να σου κάνει. Για να γίνει πιο κατανοητό θα αντιστρέψω τους όρους. Για ποιο λόγο θα μπορούσε ένας άντρας να πηγαίνει σε επίδειξη γυναικείων εσωρούχων με μοντέλα live, όπως στην φωτογραφία; Για να δει τις δαντέλες και τα χρώματα, ή για να πάρει μάτι τα παλλόμενα οπίσθια; Ακόμα και μαγαζί με εσώρουχα να έχει, πρώτα θα προσέξει ό,τι κάθε φυσιολογικός άντρας και μετά θα κοιτάξει τα σχέδια.

 

Είναι ξεκάθαρο πως ο γυναικείος πληθυσμός που πηγαίνει στο γήπεδο δεν έχει καμία διάθεση να κριτικάρει τα αμιγώς ποδοσφαιρικά πράγματα και αυτό γίνεται απίστευτα βολικό για όσους είναι αλλεργικοί στην κριτική. Θα συνδυάσω δε τις τιμές των εισιτηρίων με έναν διάλογο που είχαν προ καιρού δημοσιογράφοι και ο Μπελεβώνης, όταν του έθεσαν το πρόβλημα του ακριβού εισιτηρίου.

 

Το νόημα της απάντησής του ήταν πως ελάχιστοι δεν πηγαίνουν στους αγώνες λόγω των τιμών και πως αυτός είναι ο κόσμος του Παναιτωλικού. Αν αυτή την άποψη την πάρουμε δεδομένη, πρέπει να υποθέσουμε πως οι υπόλοιποι τρεις χιλιάδες επιπλέον, που πήγαιναν μόνιμα στο γήπεδο πριν δύο χρόνια, έχουν συχωρεθεί. Απ’ όσα έμαθα είπε και κάτι άλλο που για μένα είναι η ουσία. Είπε «εμείς αυτούς που θέλουμε στο γήπεδο, έρχονται». Και κάπου εδώ δένει η κομπόστα.

 

 Μόνο που δεν βγαίνουν οι αριθμοί έτσι, διότι πρέπει να παρουσιαστεί πως ο κόσμος συμφωνεί με τα μπούνια σε όσα γίνονται. Και πως θα παρουσιάσουμε κόσμο χωρίς να μας τα ζαλίζει, ζητώντας η ομάδα να θυμίζει ποδόσφαιρο; Με γυναίκες και παιδιά. Ο άνεργος είναι επικίνδυνη φάρα, διότι μέσα στην απόγνωση της ανεργίας γίνεται πιο αυστηρός κριτής. Το ίδιο και ο επαναστατημένος φοιτητής.

 

Εκείνο που δεν μπορεί να γίνει με τέτοια μυαλά και χωρίς αυτά να αλλάξουν, είναι το να αποκτήσει ξανά ο Παναιτωλικός την έδρα που οι άλλοι ζήλευαν.

 

 

ΥΓ 1: Όταν πριν μερικές εβδομάδες δημοσιογράφος δίσταζε να πάει στο γήπεδο του Παναιτωλικού να κάνει τη δουλειά του, φοβούμενος τραμπουκισμούς, η ΠΑΕ τον "φωτογράφιζε" και τον περιγελούσε στο έντυπό της. Τώρα, μετά τις καταγγελίες του ΠΣΑΤ για τον  Άκη Τριανταφύλλου, τι έχει να πει σε εκείνον και στο κόσμο του Παναιτωλικού;

 

ΥΓ 2: Πριν λίγο καιρό ήταν «εχθροί» του Παναιτωλικού όσοι μιλούσαν για τις ακριβές τιμές των εισιτηρίων. Τώρα που αναγκαστικά οι τιμές μειώνονται υπάρχει καμία «συγνώμη» για τους χαρακτηρισμούς προς όσους έλεγαν από τότε το αυτονόητο;