Κάποιοι αφελείς ευρωπαίοι ασχολούνται με την Ρεάλ, τη Μπαρτσελόνα, τη Μάτζεστερ και κάτι άλλες οπισθοδρομικές ομάδες της σειράς. Έρχονται μέχρι την Ελλάδα να δουν τις πέτρες της Ολυμπίας και δεν στρίβουν βόρεια να φτάσουν μέχρι το Αγρίνιο να ζήσουν από κοντά το ποδοσφαιρικό θαύμα που συντελείται. Ποδοσφαιρικό θαύμα που χρόνια τώρα χτίζουν οι Παράγοντες (με «Π» κεφαλαίο) του Παναιτωλικού….

 

Αρκετά! Πρόβα ήταν, να δω αν μπορώ να γράψω μπαρούφες, αλλά τσάμπα κόπος. Και το προσπάθησα επειδή φοβήθηκα. Λίγο πριν το πρώτο σφύριγμα του φιλικού με τον Φωκικό άρχισε τις απειλές ο Μπελεβώνης. Λίγο πριν το τέλος με πολύ πιο επιθετικό ύφος ο Μπεσίνης και τον κρατούσε ο Λίτσας, όπως μια σκηνή σε ελληνική ταινία.

 

 

 

ΡΩΤΗΣΑΝ ΤΟ ΣΚΥΛΟ ΠΩΣ ΠΕΡΝΑ

ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΑΠΑΝΤΗΣΕ

ΑΠΟ ΣΩΓΑΜΠΡΟΣ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΠΕΡΝΑΕΙ

 

 

 

 Ο Μπελεβώνης μου καταλόγιζε ότι του κάνω πόλεμο, αλλά δεν τον κάνω στα ίσια, αναιρώντας τον εαυτό του που με κατηγορούσε ότι τον στοχοποιώ με το να γράφω το όνομά του όπου θεωρούσα ότι σφάλει. Υποθέτω τα θυμάστε. Ο Μπεσίνης κάτι έλεγε περί της διχόνοιας που έγραφα, αλλά το μόνο που μου έμεινε ήταν η ηλικία του, στο περίπου: είπε κάποια στιγμή ότι αυτός γεννήθηκε πριν τον Παναιτωλικό. Το πρωί της Κυριακής θεατής του περιστατικού μου θύμισε την ατάκα του Μπεσίνη όταν μου είπε «ό,τι και να κάνεις δεν φεύγουμε ποτέ από τον Παναιτωλικό». Ως προς αυτό δύο σχόλια: το ένα ότι αυτή η Διοίκηση είναι η χαρά του δημοσιογράφου οπότε δεν μπορεί να θέλω εγώ να φύγουν, και το δεύτερο είναι η απορία πως ταιριάζει ο Κωστούλας να πουλάει άρον άρον και οι υπόλοιποι να μένουν ισοβίως.

 

 

Σε κάθε περίπτωση δεν ξέρω γιατί ακριβώς τους τσίμπησε μύγα, καθότι συνήθως άλλο τους ενοχλεί και για άλλο λένε. Εγώ πάντως τα δημοσιοποιώ για να βγάλετε τα δικά σας πορίσματα. Μπορεί και να έχω άδικο εγώ. Μπορεί αυτές οι συμπεριφορές τους να είναι μέρος του καθαρού και ηθικού ποδοσφαίρου και εγώ να μην το κατέχω το θέμα. Τώρα που το σκέφτομαι μάλλον γι’ αυτό κάτι άλλοι, βρώμικοι στα δικά μου μάτια, διοικούντες ομάδων δεν έχουν λειτουργήσει ποτέ έτσι.

 

 

 

Εγώ έχω τη βεβαιότητα ότι ήταν στημένο το σκηνικό μήπως παραφερθώ και με τρέχουν μετά. Κι αφού δεν τα κατάφερε ο Μπελεβώνης, ανέλαβε ο Μπεσίνης για να του δείξει όψιμα πόσο πιστός του είναι τώρα που ο Παναιτωλικός είναι μονόδρομος γι’ αυτόν. (Για να ομολογήσω την αλήθεια, όταν είδα το Μπεσίνη να με πλησιάζει, θεώρησα πως ήθελε να διαφωνήσει για τις μαγκιές του Μπελεβώνη, πριν). Ήμουν, ωστόσο, προετοιμασμένος και για τέτοιες συμπεριφορές γι’ αυτό και δεν τους έκανα το χατίρι. Θυμήθηκα στο μεταξύ πως πριν μερικά χρόνια, μετά το κάζο στην Πρέβεζα όταν το Αγρίνιο ήθελε να τους κατασπαράξει, όλοι οι «φίλοι» τους έκαναν το Πόντιο Πιλάτο. Και ‘γω ανθρώπινα μπήκα μπροστά, δεν λογάριασα την δημοσιογραφική μου αξιοπιστία σε εφημερίδα, ραδιόφωνο και τηλεόραση, για να τους υποστηρίξω και να ηρεμήσω τα πνεύματα. Διότι είναι απολίτιστο να ανοίξει έστω και μία μύτη για τη μπάλα. Αν θυμάστε μόνο βράδυ και από στενά τολμούσαν να κυκλοφορήσουν στο Αγρίνιο εκείνες τις μέρες.

 

 

Φίλαθλος που είδε τη φάση του Σαββάτου μου είπε αμέσως μετά ότι θα καταθέσει μάρτυρας αν πάω δικαστικά, αλλά δεν πρόκειται να το κάνω. Οι πραγματικοί άντρες δεν βρίσκουν την άκρη στις δικαστικές αίθουσες, σε τέτοιες υποθέσεις. Απλά προστατεύουν τον εαυτό τους με νόμιμο τρόπο, από τυχόν άνανδρες μεθόδους. Υποθέτω όμως ότι επειδή άφησα ασχολίαστο ένα γεγονός, έδωσα την εντύπωση του μαλθακού ανθρώπου. Σφάλμα και θα το διορθώσω, αμέσως μάλιστα.  

 

 

 

ΣΕ ΑΝΘΡΩΠΟ ΠΟΥ ΤΑ ΕΧΕΙ ΒΑΛΕΙ

ΜΕ ΤΟΝ ΟΧΛΟ ΣΤΑ ΓΗΠΕΔΑ ΣΕ ΡΟΔΟ, ΕΥΟΣΜΟ

ΟΠΟΥ ΑΛΛΟΥ ΧΡΕΙΑΣΤΗΚΕ

ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΣΤΟ ΙΔΙΟ ΤΟ ΑΓΡΙΝΙΟ

ΜΟΝΟ ΓΕΛΙΟ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΤΟΥ ΠΡΟΑΚΛΕΣΟΥΝ

ΟΙ ΚΟΥΤΣΑΒΑΚΙΣΜΟΙ

 

 

 

 Ο Παπαϊωάννου, δηλαδή η αφεντιά μου, είναι από τους παλιότερους εν ενεργεία αμιγώς αθλητικούς συντάκτες στο Αγρίνιο. Από το 1992. Και είναι ο μόνος που ασχολείται αποκλειστικά με τη δημοσιογραφία, αφού ο Στούμπος βρίσκεται πια στο Γραφείο Τύπου του Παναιτωλικού. Για να στέκεται ο Παπαϊωάννου τόσα χρόνια στο χώρο και αποκλειστικά σ’ αυτόν, με τα δικά του κότσια και χωρίς πανωπροίκια, προφανώς κάτι κάνει σωστά κι αυτό μάλλον είναι ασυγχώρητο για ανθρώπους του Παναιτωλικού: χαλάει τη πιάτσα. Έτσι αποφάσισαν να μην μου επιτρέπουν τη είσοδο στα Δημοσιογραφικά θεωρεία και μου το ανακοίνωσαν μόλις το βράδυ της παραμονής του αγώνα με τον ΠΑΟΚ, για να μην έχει κανείς αμφιβολία περί της ηθικής τους.

 

 

Υπάρχει σοβαρός άνθρωπος που να πιστεύει ότι δεν μπορώ να κάνω τη δουλειά μου αν δεν είμαι στα δημοσιογραφικά; Τόσα χρόνια την κάνω ακόμα και από μάντρες των γηπέδων αν χρειαστεί, ανεξαρτήτως αν κάποιοι τώρα πέρδονται τη δική μου μάντρα. Εδώ το μήνυμα είναι πως όποιος δεν συμφωνεί με όλα όσα κάνουμε, γίνεται εχθρός.

 

 

Η αλήθεια είναι πως δεν έχω καμία διάθεση να ξαναπάω στα Δημοσιογραφικά του Παναιτωλικού και ελπίζω να μην το απαιτήσει η δουλειά μου. Διότι από εκεί βλέπεις εικόνες σιχαμερές. Άλλωστε ξέρω τους ανθρώπους της ΠΑΕ καλύτερα απ’ τον καθένα και για να είμαι ειλικρινής το περίμενα πολύ νωρίτερα, ίσως δε ακριβώς γι’ αυτό είχα ήδη αποφασίσει να μην πηγαίνω στα Δημοσιογραφικά, αφού πλέον δεν κάνω ραδιοφωνικές μεταδόσεις. Ακριβώς γι’ αυτό, ως απόφαση της ΠΑΕ δεν με πείραξε, επειδή ούτως ή άλλως το είχα αποφασίσει να είμαι ανάμεσα στο κόσμο, να αφουγκράζομαι τον παλμό του φιλάθλου.

 

 

Με ενόχλησε, όμως, αφάνταστα ο τρόπος που μου το ανακοίνωσε ο Στούμπος, μεταφέροντας λόγια των αφεντικών του. Μου είπε «έμεινες μετεξεταστέος». Του απάντησα να πει στο αφεντικό του να αφήσει το ποδόσφαιρο και να πάει να κάνει τη δουλειά που έκανε μικρός, στις φυλακές στο Σταυράκι και οπουδήποτε αλλού. Το κακό με το «μετεξεταστέος» είναι η σημασία του ότι αν δείξεις καλή συμπεριφορά θα περάσεις τις εξετάσεις. Και λέω, είναι δυνατόν να έχω δώσει την εντύπωση πως με τέτοια πρακτική θα κάνω τη δημοσιογραφία που θα τους βόλευε, κόντρα στα πιστεύω μου και στο χρέος μου απέναντι στο φίλαθλο που ματώνει οικονομικά για να δει τον Παναιτωλικό;

 

 

Να πάω σαν σώγαμπρος στο γήπεδο; Τέτοιους δημοσιογράφους θέλουν; Ο αείμνηστος ο πατέρας μού έλεγε «ρώτησαν το σκύλο πως περνά και τους απάντησε από σώγαμπρος καλύτερα περνάει» και είναι από τα λίγα πράγματα που τον άκουσα. Όσοι real σώγαμπροι με διαβάζεται μην θορυβείστε. Ξέρω υπάρχουν και οι μάγκες σώγαμπροι, όμως πολλοί (που μας αφορούν στο θέμα μας) έχουν τέτοια κόμπλεξ απ’ την άνευ λόγου παντόφλα, ώστε τα κουβαλάνε μέχρι το τάφο τους.

 

 

Στο διά ταύτα, πάντως, από την δημοσιογραφική στάση μου, ένα φοβούνται: τις ερωτήσεις μου στις Συνεντεύξεις Τύπου που αποκαλύπτουν στο φίλαθλο όσα δεν θέλουν. Και φρόντισαν να μην είναι εκεί οι ερωτήσεις μου περισσότερο, παρά εγώ. Και η παρουσία μου στο γήπεδο ίσως ενοχλεί, προφανώς διότι γράφοντας το αυτονόητο τα γεγονότα με επαληθεύουν. Ρωτάω όμως: Αν πάψω να γράφω ό,τι γράφω θα παίξει καλύτερα ο Παναιτωλικός; Αν αλλάξω δουλειά και δεν ασχολούμαι, θα μάθουν ποδόσφαιρο; Αυτή τη δουλειά διάλεξα και έτσι μπορώ να την κάνω. Ας την κάνουν τόσο αποδοτικά - ώστε να εκνευρίζουν τους διαφωνούντες τους – και οι υπόλοιποι. Όταν κάνεις σωστά μια δουλειά δεν σ’ αγγίζει τίποτα. Αν δεν μπορείς να την κάνεις, ηθελέστα και παθέστα!!! Και φυσικά, απογοητεύοντας αυτούς που το περιμένουν, δεν πρόκειται να κάνω το «άσπρο - μαύρο» στο ρεπορτάζ του Παναιτωλικού και να προσβάλω όποια αξιοπιστία έχω κερδίσει τόσα χρόνια στη δημοσιογραφία

 

 

ΥΓ: Δεν θα σχολιάσω τη στάση και το αδιάφορο σφύριγμα των δημοσιογράφων, που ξέχασαν τη δική μου αδιάλλακτη στάση όταν θίγονταν τα ηθικά - και όχι μόνο συναδελφικά - δικαιώματα οποιουδήποτε από αυτούς, όποιες κι αν ήταν οι ισορροπίες και οι προσωπικές σχέσεις. Δεν θα τη σχολιάσω γιατί πρέπει να μείνει αυτούσια η αποφορά της.