Αύγουστος. Ο μήνας των διακοπών και της μαλαγανιάς. Και μπορεί οι διακοπές για πολλούς να έγιναν joker, η μαλαγανιά του ποδοσφαίρου, όμως, είναι εδώ ακάθεκτη. Κακό λόγο για ομάδα δεν πρόκειται ν’ ακούσεις και να διαβάσεις. Τώρα όλα γίνονται για καλό, άντε τις πρώτες αγωνιστικές δεν φάνηκε η δουλειά και μετά αρχίζουν τα όργανα. Αλλά είναι κοινό μυστικό ότι στα πρωταθλήματα που έρχονται, θα είμαστε τυχεροί να δούμε έστω ό,τι είδαμε πέρσι. Η λογική λέει κάθε χρόνο και χειρότερα.

 

Με λίγα λόγια τον Αύγουστο, στα του ποδοσφαίρου, η μαλακία πάει σύννεφο, όπως παραστατικότατα μας το αποτυπώνει η φωτογραφία του άρθρου.

 

Στη Βέροια πόνεσαν τα μάτια όσων είδαν το φιλικό με τον Παναιτωλικό, από ντροπή γράφτηκε καθολικά ότι ήταν μέτριο ματς, αλλά κάπου διάβασα ότι έλειψε μόνο το γκολ. Αν δηλαδή το σαγηνευτικό θέμα είχε και γκολ, θα μετατρέπονταν σε υπερθέαμα. Το πιο ωραίο που διάβασα είναι πως στον Παναιτωλικό διατείνονται ενθουσιασμένοι με τον Μπρακάλι στα φιλικά. Αφήνω στην άκρη ότι και στα δύο που έπαιξε η μπάλα μόνο με αίτηση πήγαινε στην περιοχή του, για να δεχθώ πως τα έμπειρα μάτια που κυκλοφορούν σε κάθε πόστο του Παναιτωλικού, μπορούν να βγάλουν συμπεράσματα ακόμα κι αν δεν πιάσει τη μπάλα το τερματοφύλακας. Μόνο και μόνο απ’ την αντίληψη που έδειξε στο δοκάρι της Βέροιας.

 

 Για να καταλάβουμε, όμως. Περιμέναμε έναν Μπρακάλι τόσον καιρό και δεν ξέραμε τι αγοράζουμε; Προπονητές και παράγοντες   του Παναιτωλικού περίμεναν να τον δουν να παίζει για να ενθουσιαστούν; Ποιος ακριβώς ενθουσιάστηκε; Κάπου έγραφαν για το προπονητικό team. Ρωτάω εγώ, όλο το team ή χωρίς το Χάβο; Διότι αν ενθουσιάστηκε και ο Χάβος, απλούστατα είπε το «ok» για έναν παίκτη περί του οποίου είχε μαύρα μεσάνυχτα. Εκτός κι αν το κράτησε για έκπληξη στο υπόλοιπο team, αλλά αυτός ήξερε.

 

Στα των μεταγραφών ο Μπρακάλι χωράει μεγάλο ερωτηματικό. Όχι επειδή είναι κακός τερματοφύλακας – τι διάβολο ολόκληρη Porto ασχολήθηκε μαζί του – αλλά αν έχει τα προσόντα για το Ελληνικό πρωτάθλημα. Αφήστε τι ξέρω εγώ και δείτε μόνο τα youtube που περιφέρονται. Σύμφωνα με όσα δείχνουν πρόκειται για έναν σύγχρονο Χρήστο Αρβανίτη – για όσους τον θυμάστε. Αίλουρος κάτω απ’ τα δοκάρια, αλλά από έξοδο πολύ χτυποκάρδι. Ο Ραφαέλ δεν δείχνει να το έχει με τους εξόδους, δεν φαίνεται αυτή η άνεση. Εδώ χρειάζεται και μια άκρως σημαντική υποσημείωση: οι σέντρες στην Ελλάδα δεν είναι τόσο ξυραφιές, όπως στη Πορτογαλία, οπότε μπορείς να ελπίζεις πως θα ξεμυτίζει απ’ τα δοκάρια. Πάντως στο Πορτογαλικό πρωτάθλημα δεν ήταν ο τερματοφύλακας που τα έβαζε με την αεροπορία, στα καταφύγια την έβγαζε.

 

Ο Καλί δεν έχει δείξει ακόμα, αλλά προσωπικά δεν απογοητεύομαι. Ο Καλαϊτζίδης δεν πέφτει ποτέ έξω σε ποδοσφαιριστές και αφού μου είπε ότι είναι σπάνιος κεντρικός αμυντικός για ομάδες σαν τον Παναιτωλικό, το δέχομαι ως αξίωμα. Ο Καλογέρης έδειξε ήδη. Μπορεί να μην έχει τα κυβικά να πάρει όλο το κέντρο στη πλάτη του, αλλά αν οι μισοί από τους υπόλοιπους κινηθούν στα επίπεδα της δικής του απόδοσης, ο Παναιτωλικός καθάρισε φέτος.

 

Για τον Γοδόι η ελπίδα πεθαίνει τελευταία. Πολλά μπορείς να πεις με κυριότερο ότι χρειάζεται προσαρμογή. Δεν περιμένω πολλά πράγματα. Δείχνει ο μεγάλος παίκτης κι αυτός δεν έδειξε. Θα κάνει την ενέργεια που θα σε ανασηκώσει από το κάθισμα κι αυτός δεν την έχει κάνει. Αν δέσουμε όσα έδειξε με το προσωνύμιο «σκύλος» που του κόλλησαν, δεν περιμένω να είναι ούτε καν Μητρόπουλος. Ο Παύλος έχει έκρηξη και τσαγανό και ο Γοδόι δεν φαίνεται να έχει.

 

 

 

ΓΙΑ ΤΟ ΣΥΝΔΥΑΣΜΟ ΚΙΤΡΙΝΗ ΦΑΝΕΛΑ

ΜΕ ΜΠΛΕ ΣΟΡΤΣ

ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ Η ΦΑΝΤΑΣΙΑ

ΤΟΥ STEFANO GABBANA;

 

 

 

Λίγη υπομονή για τον Πόι, να δούμε αν ήρθε σακατεμένος, ή απλά ήταν άτυχος από νωρίς. Μ’ αυτά και με τα’ άλλα χρονιά σαν εκείνες στη Ξάνθη δεν μπορείς να περιμένεις ντεφάκτο απ’ αυτόν. Ο Γκάλο με τα στοιχεία που έχει είναι παίκτης για 4-4-2 σε μικρομεσαία ομάδα. Κάτι σαν χαφ, λίγο επιθετικός και ελάχιστα αμυντικός. Καλός παίκτης, αλλά που θα χωρέσει στο 4-2-3-1; Επίσης δεν κατάλαβα γιατί αποκτήθηκε όταν δημιουργεί συνωστισμό δεξιά, την ώρα που αριστερά δεν δύνανται να σε κλάψουν ούτε οι ρέγγες. Ο Ιωάννου δεν είναι ακριβώς ενίσχυση. Βόλεμα εκατέρωθεν είναι. Ο μεν ποδοσφαιριστής βρήκε πάλι ομάδα Σούπερ Λιγκ και δεν το λέει ούτε του παπά, ο δε Παναιτωλικός βρήκε έναν έμπειρο επιθετικό για να έχει κάπου να πιαστεί και να καταπραΰνει στις δύσκολες μέρες την επιθετική του ανασφάλεια, ως ομάδα που δεν θα της βγαίνει η τακτική.

 

Συστάσεις δεν χρειάζονται για τον Θεοδωρίδη και περιμένουμε τι άλλο θα ροβολήσει κατά το Αγρίνιο ως το τέλος των μεταγραφών. Όπως καταλάβατε, ούτε να σας κάνω τη καρδιά επιχείρησα (σύμφωνα με τις επιταγές του Αυγούστου) αλλά ούτε και να σας τη μαυρίσω. Απλά πράγματα τα οποία δεν έχουν καμία σχέση με τα φρούτα της εποχής. Και ένα τελευταίο. Μην παραμυθιάζεστε σε ό,τι καλό είδατε, πως υπάρχει η τρομερή δουλειά Χάβου. Μπορεί να υπάρχει αλλά δεν φάνηκε ακόμα η φετινή. Αυτό που είδαμε με τα Γιάννενα, ήταν παίκτες που ξέρουν καλά ο ένας το παιχνίδι του άλλου.