Η κουλτούρα των Τούρκων, κατά συνέπεια ο κινηματογράφος τους και προπαντός οι ίδιοι οι Τούρκοι, δεν ήταν ποτέ το φόρτε μου. Με τον τελευταίο βομβαρδισμό από τούρκικα σήριαλ, υπήρξα για αρκετές φορές θύμα κι εγώ. Δεν χάλασα το χατίρι της παρέας και υπέκυψα στο ταπεραμέντο του Σουλεϊμάν. Όταν όμως στο μυαλό σου έχεις άλλα πράγματα, κάνεις ακάθαρτους συνειρμούς.

 

Η φάρα αυτή από το Σουλεϊμάν με τον αναντικατάστατο Ιμπραήμ Πασά, τον γόη Μαλκότσογλου, μέχρι τον Σουμπούλ Αγά και τον Γκιούλ Αγά μου θύμησαν μια άλλη κομπανία. Βασικά το ψυχρό βλέμμα του Σουλεϊμάν σε συνδυασμό με την κουναβιά του Ιμπραήμ, ήταν που με παρέσυραν στις αμαρτωλές συγκρίσεις. Ο Σουλτάνος που δεν λέει πολλά, που μουλαρώνει όταν πάρει ανάποδες, που τον λες αδίστακτο, αλλά δεν τον λες κοινωνικό.

 

Ο Ιμπραήμ με το ύπουλα γερμένο κεφάλι, με το βλέμμα έχιδνας και μάλιστα της λεγόμενης Οθωμανικής – της γνωστής στους ερπετολόγους Montivipera xanthina – με την στα όρια βλακείας ματαιοδοξία, με τη γλώσσα μέχρι το πάτωμα για να τη βγάλει καθαρή, με υπόγειες διαδρομές τύπου μετροπόντικα και κυρίως αγέλαστος του κερατά. Και ο Μαλκότσογλου, ο Μπαλί Μπέη, που είναι άλλο παιδί αλλά μέχρι και μπράβος του Σουλεϊμάν γίνεται άμα λάχει και το βασικότερο δεν είναι ούτε στα μέσα, μα ούτε στα έξω: μια ενδιάμεση κατάσταση.

 

Η τριάδα αυτή είναι όλα τα λεφτά. Μη ξεχάσω όμως τον Σουμπούλ Αγά με τον Γκιούλ Αγά, που τσακώνονται για ψιλά και για πράγματα του ποπού, ενώ το παιχνίδι είναι χοντρό. Τη Χουρρέμ, που θα μου κόλλαγε περισσότερο να είναι κώλος και βρακί με τον Ιμπραήμ, και τη Μαχιντεβράν, που θα την ήθελα να τον έχει φτυσμένο τον Ιμπραήμ, δεν θα τις βάλω στο παιχνίδι γιατί θα ξεφύγουμε και δεν θα μπορούμε να το μαζέψουμε. Πάντως από γυναικόκοσμο στο σίριαλ, να φάνε και οι κότες. Με ό,τι λέει αυτό.

 

Οι ίντριγκες και οι ρουφιανιές δίνουν και παίρνουν σε τέτοιο σινάφι και το ωραίο είναι ότι τις θέλουν. Οι ίντριγκες τους τρέφουν. Σου δίνουν την εντύπωση ότι μια μέρα χωρίς ίντριγκα και ρουφιανιά θα ήταν ικάνη να τους ρίξει σε μανιοκατάθλιψη. Ως αθλητικογράφος όμως, με μόνιμο το μικρόβιο, λέω και το άλλο και φτύνω στο κόρφο μου: φαντάσου όλοι αυτοί να είχαν μαζευτεί σε ποδοσφαιρική ομάδα. Αν ποτέ γυρίζονταν τέτοιο έργο στο ποδόσφαιρο, όχι τον δικό μας το Σίσιτς, το Μέσι να έπαιρναν προκοπή δεν θα έβλεπες.

 

 

ΛΟΓΩ ΒΛΑΒΗΣ ΣΤΟ SERVER ΤΟ ΠΑΡΟΝ ΑΡΘΡΟ (ΑΠΟ 4/2/13) ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ