Καλύτερη πάσα από το MATCH PROGRAM του Παναιτωλικού, για να γυρίσω πίσω στη Δράμα, δεν θα μπορούσε να υπάρξει και παρακάτω θα καταλάβετε. Το «χρέος» από την φιλοξενία τους, για άλλη μια φορά, με βασάνιζε και δεν μπορούσα να γράψω εκ των υστέρων, γιατί με το δίκιο σας θα λέγατε πως ό,τι θυμάμαι χαίρομαι. Χρέος σε εισαγωγικά, πάντως, αφού αν το έβλεπα έτσι δεν θα το είχα καταχραστεί, «θάβοντας» τα δίκαια παράπονα της Δόξας για τη διαιτησία. Αφού σκέφτομαι να σκανάρω το κείμενο αυτού του φυλλάδιου της ΠΑΕ, να το δημοσιεύσω και να το δουν στη Δράμα να γελάνε.

 

Δεν ήταν αμέλεια που δεν έγραψα τίποτα μετά τον αγώνα της Δράμας, αλλά αν προσέξατε γενικά δεν ασχολήθηκα στο site με τον Παναιτωλικό. Και τι να γράψω; Να πανηγυρίζω και ‘γω σαν χαζοχαρούμενο για τη νίκη, μετά από τόσο ευνουχισμένη μπάλα; Ή να κοροϊδεύω την κοινωνία με μεταγραφές που δεν ξέρω, ούτε εγώ, ούτε κανένας άλλος;

 

Για την Δράμα ήθελα να γράψω, αλλά υπήρχε αυτό το αδιέξοδο. Και ο Σάκης ο Πετρόπουλος για μία ακόμα φορά ζωγράφισε. Από τη σουίτα που μου έκλεισε στο «Kouros» σε τιμή μονόκλινου, μέχρι τα μπουζούκια που καταλήξαμε και έπαθα τη πλάκα μου με τον κόσμο: πάνω από χίλια άτομα και αναρωτήθηκα αν υπάρχουν ακόμα στην επαρχία τέτοια μαγαζιά. Εξού και η σημερινή φωτογραφία, ως πειστήριο- και μόνο γι’ αυτό την τράβηξα, για να είμαστε εξηγημένοι. Θα πει ο πονηρός, ότι αυτά βλέπει η Μέρκελ και δεν μπορούμε να τη μαζέψουμε, αλλά θεωρώ πιο πιθανό η Καγκελάριος να παρακολουθεί τις καταθέσεις κάποιων σπάγκων (όνομα και μη χωριό), παρά το life style της πιτσιρίκας απ’ το Δοξάτο.

 

Το σκηνικό πλέον στα νυχτομάγαζα είναι ένας λόγος – άντε και λίγο η πονεμένη τσέπη – που κόψαμε πολλοί αυτά τα γούστα τα τελευταία χρόνια: γιατί οι περισσότεροι πάνε πια στις πίστες για να φωτογραφηθούν με τις φίρμες και να το δείξουν στους υπόλοιπους και στο facebook. Κάποτε πηγαίναμε να πιούμε τις ουισκάρες μας για τη πάρτη μας και να φτιάξουμε κεφάλι, όμως στις μέρες μας και από τότε που μπήκαν οι κάμερες στα κινητά, νομίζεις πως πήγες σε χοροεσπερίδα Συλλόγου των παπαράτσι.

 

Πριν τα μπουζούκια ο Σακης είχε στο μενού τραπέζωμα στις «Τέσσερεις Εποχές», ως συνήθως. Εκεί που οι γαρίδες κάνουν ανάποδα ψαλίδια και τρως τη καλύτερη γαριδομακαρανόδα – μεταξύ των άλλων προχωρημένων πιάτων. Εκεί που ο Μέντας είχε πει το αμίμητο για τον ΠΑΣ , σε φίλο μου Γιαννιώτη μετά το περιστατικό με τον Φουρτάδο: «Εσείς κάνετε σαν τους γύφτους, που τη μέρα παριστάνουν πως φοβούνται τα γαλιά και το βράδυ πάνε και τα κλέβουν»!!!

 

Για το ποτό της προθέρμανσης σε κλαμπάκι, τι να πεις; Εκεί ο ποδοσφαιρόφιλος ιδιοκτήτης όταν άκουσε για φιλοξενούμενο κόσμο από Αγρίνιο, έφερνε τα ποτά και τη κίτρινη τεκίλα με τη χοντρική. Μια μπάλα με τις υπογραφές των παικτών του Παναιτωλικού να τη μοστράρει στο μαγαζί του, μου ζήτησε ο άνθρωπος και δεν αξιώθηκα να του την πάω, γιατί όταν τη ζήτησα μου είπαν πως δεν γίνονταν. Δεν πειράζει Δημήτρη, θα σου φέρω άλλη που θα έχει τις υπογραφές της καραβιάς που φτάνει μέσα στο Γενάρη.

 

Το MATCH PROGRAM, για να συνεχίσω από κει που ξεκίνησα, έλεγε πως κάποια ραδιοφωνική μετάδοση του αγώνα της Δράμας, αδικούσε τον Παναιτωλικό. Και επειδή άντερα δεν υπάρχουν για να τα βάλουν με media εκτός Αγρινίου, ήταν εξώφθαλμη φουστιά για την δική μου μετάδοση με Περικλή Γερμανό και Σάκη Πετρόπουλο. Αν θελήσει κάποιος να εξετάσει σοβαρά που βρίσκεται η αλήθεια, δεν έχει παρά να αναρωτηθεί ποιοι ήταν αυτοί οι υποτιθέμενοι φίλαθλοι, που ξεπέρασαν το x- files και μπορούσαν ταυτόχρονα να βρίσκονται στη Δράμα αλλά και να ακούν την ραδιοφωνική μετάδοση στο Αγρίνιο, ώστε να παραπονεθούν. Κι αν όντως έβλεπαν τον αγώνα και μέσω internet άκουγαν στη μετάδοση άλλα αντί άλλων, γιατί δεν όρμηξαν σ’ αυτούς που παραπληροφορούσαν τους οποίους είχαν δίπλα τους και τα είπαν στη Διοίκηση να τους κάνει ντα;

 

Το δεύτερο που μπορεί να κάνει όποιος θέλει την αλήθεια, είναι να ανατρέξει στις δηλώσεις των προπονητών και ειδικά στου Καραγεωργίου, που πιο καραμπινάτη ομολογία προπονητή του «μας πάτησαν, αλλά κερδίσαμε εμείς», δεν υπάρχει. Σοβαρό αντικείμενο δεν υπάρχει σε όλο αυτό, παρά μόνο η μόνιμη συνήθεια, άλλο να τους πειράζει κι άλλο να λένε πως τους πείραξε. Αν ζούσε ο μακαρίτης ο πατέρας μου θα του ζήταγα τα ρέστα που μου μάθαινε και με παραπλανούσε, ότι αυτό δεν το κάνουν οι σοβαροί άντρες.

 

Θα ήταν καλή ιδέα, στο μεταξύ, να κάνει τις μεταδόσεις ο Μάκης και μην το γελάτε. Να σε σμπαραλιάζει ο Ταραλίδης και να σου περιγράφει πως ο πρώην γαύρος πέρασε σαν σταματημένο τον Μπογκντάνοβιτς επειδή έπεσε δάκτυλος του Βαγγέλη. Να βλέπουν οι αμυντικοί σου το καπνό του Σοϊλέδη και ο Μάκης να σου λέει πως εξαιτίας του Ολυμπιακού και της Δόξας ο στίβος έχασε ένα μεγάλο ταλέντο. Όσο για το Καμαρά και το Γιάνεφ, που ήταν αλλού γι’ αλλού, τι καλύτερη δικαιολογία από το σκληρό στρώμα του ξενοδοχείου; Να σουτάρει στο δοκάρι ο Ιντζόγλου και εσύ να ακούς στη περιγραφή για την τρελή αντίληψη του Τακίδη, που δεν ήθελε να δώσει κόρνερ στον αντίπαλο.

 

Το άλλοθι για τον Τακίδη, που θα άφηνε εποχή, θα το έλεγε ο Μάκης όταν του έφυγε η μπάλα στη Δράμα: «Δεν φταίει ο Γιάννης. Η μπάλα ήταν βρεγμένη, πήρε ανάποδα φάλτσα και είναι και στρογγυλή η πουπάνα και δεν έχει κοτσάνι να τη πιάσεις». Για τη ζωγραφιά στο Αγρίνιο, ούτε αυτό δεν θα μπορούσε να πει. Ούτε για ανθρώπινο λάθος μιλάς εύκολα, ούτε με τη μπάλα μπορείς να τα βάλεις όταν ο άλλος της υποκλίνεται και την αφήνει να περάσει.

 

Με κάτι τέτοιες ατάκες του Μάκη, ο Σωτηρακόπουλος δεν θα είχε πια μούτρα να ξαναπιάσει μικρόφωνο. Και ως πολυτάλαντος θα κατατρόπωνε και τον Βασίλη Καρρά, στην βραδινή του διασκέδαση μετά μια τόσο μεγάλη μετάδοση. Σκέφτομαι το Μάκη να βγάζει τα εσώψυχά του και να τραγουδάει στον ευεργέτη «Με ρωτάς αν χαθείς τι θα κάνω, θα πεθάνω, θα πεθάνω». Να θυμάται τον Τακίδη την ώρα που έχασε τη πόρνη τη μπάλα να βλέπει το Γκόγκα να την πηγαίνει στα δίχτυα και να ρίχνει το άσμα «είσαι παντού, είσαι παντού, ήσουν δική μου μα είσ’ αλλού». Για τα περσινά ντράβαλα και τα μπινελίκια μήπως και φύγει, ο Μάκης το έχει έτοιμο το ρεφρέν: «Δεν πάω πουθενά, πουθενά, πουθενά, εδώ θα μείνω». Τραγούδι και για το σκάουτινγκ «Τηλεφώνησέ μου, ίσως να μας βγει σε καλό», για τη μικρή κερκίδα «Δες τι απέμεινε», αλλά το μεγάλο σουξέ θα πήγαινε στο περιστατικό με τον Αχιλλέα: «Δεν σου επιτρέπεται, σου απαγορεύεται, να υπάρχουν κάποιοι που για σένα να πονάνε». Και έλα εσύ μετά κύριε Καρρά, να τραγουδήσεις, όταν ενώ ο Μάκης ξέρει αν αισθάνεται τύψεις, εσυ μας τραγουδάς ακομα "απορώ αν αισθάνεσαι τύψεις".