Την ανάγκη του Έλληνα να νιώσει «κάποιος» πρέπει να τη σεβαστούμε και το χρυσό μετάλλιο από την Άννα Κορακάκη έγινε μια καλή αφορμή. Λόγω Ολυμπιάδας πήρε διαστάσεις η επιτυχία της, αν και υπάρχουν πολλοί – μα πάρα πολλοί - Έλληνες επιστήμονες που διαπρέπουν καθημερινά σε άλλες χώρες, χωρίς να γνωρίζουν τέτοια προβολή. Αυτοί δοξάζουν καθημερινά την ικανότητα των Ελλήνων, αλλά δεν παίρνουν μετάλλια.

 

 

Του Γιώργου Παπαϊωάννου

 

Αν κάτι δίνει ακόμα  μεγαλύτερη αξία στο  μετάλλιο της Κορακάκη είναι η ικανότητά της να ξεπερνά αντιπάλους που δούλευαν κάτω από ασύγκριτα  καλύτερες συνθήκες, στο αντικείμενο αυτό. Το λέω αντικείμενο και ικανότητα, γιατί άθλημα δεν είναι. Ίσως οι «αθάνατοι» το συμπεριέλαβαν στις Ολυμπιάδες επειδή – λόγω της «αθανασίας» τους - νιώθουν άτρωτοι στις σφαίρες… αλλά άθλημα δεν είναι στην πραγματικότητα.

 

 

Έχω διαβάσει κι ακούσει πολλά αυτό το διήμερο, τα οποία επιχειρούν να μας πείσουν ότι η σκοποβολή είναι ένα άθλημα ακόμα. Και τι δεν διάβασα! Σαν γνήσιος Ελληνάρας δεν άντεξα και σχολίασα κάπου στο  facebook: « Αν η σκοποβολή  είναι άθλημα κακώς οι ηλεκτρολόγοι αυτοκινήτων (που μένουν σταθεροί με στατική καταπόνηση για να επισκευάσουν τη μίζα) δεν κατεβαίνουν σε αγώνες». Και συμπληρώνω ότι θα μπορούσαν να θεωρούνται αθλητές πολλοί ακόμα, όπως οι σοβατζήδες που ακροβατούν στις σκαλωσιές, μένουν σταθεροί με στατική καταπόνηση κτλ κτλ κτλ.

 

 

 

Θυμάμαι έναν διακεκριμένο καθηγητή στο ΤΕΦΦΑ πριν πολλά  χρόνια,   που μας έλεγε αγανακτισμένος πόσο δύσκολο του ήταν να κάνει (υποτυπωδώς)  Γυμναστές,  ώστε να προσφέρουν στα νέα παιδιά, άτομα που έμπαιναν στην Σχολή ως πρωταθλητές σκοποβολής και δεν μπορούσαν ούτε τον πισινό τους να κουνήσουν. Και μη κοιτάζουμε  την συμπαθέστατη  Άννα, η οποία είναι και κορμάρα. Είδατε τι μπόγος σέρνεται στο υποτιθέμενο άθλημα;;; "Στυλώνει το χέρι η άνευρη υπέρβαρη και ρίχνει στο στόχο, χωρίς  να κουνιέται φύλλο", έλεγε ο Δάσκαλος αυτός. 

 

 

Άρα,  να’ ναι καλά ο κορίτσαρος  που σκούντηξε λιγο τον ‘Έλληνα, αλλά αυτός εκτός του ότι πανηγυρίζει την επιτυχία της μίζερα και σαν ξοφλημένος, επιπλέον βρήκε μια ακόμα αφορμή να παραμυθιάζεται και να μην σηκώνει κεφάλι. Να συνεχίζει να είναι ο γλείφτης ραγιάς που τον έμαθαν να γίνεται οι γιαλαντζί  «επαναστάτες»  - και μετέπειτα λαμόγια- του  Νοεμβρίου του 1973, όταν ήρθαν στα πράγματα…

 

 

Να’ σαι καλά Άννα, σ’ ευχαριστούμε, εσύ δεν μας φταις σε τίποτα!!!