Του Γιώργου Παπαϊωάννου

 

Θα ξεκινήσω με κάτι άσχετο απ’ το σημερινό μου θέμα. Πρωί Κυριακής στο café Πάνθεον  καθόμουν μόνος στο μπαρ και είχα οπτική επαφή με δύο οθόνες τηλεόρασης. Η μία έδειχνε το ματς του Πανθρακικού με τον ΠΑΟΚ και η άλλη της Άστον Βίλα με την Σουΐντον. Στο ένα παιγνίδι όποτε και να γυρνούσα να δω οι παίκτες ή που βολτάριζαν στο γήπεδο, ή τους έτρωγε η ορθοστασία, ή κινδύνευαν με αυχενικό σύνδρομο κοιτάζοντας τα μπάλα στους αιθέρες. Μαντέψατε, είμαι σίγουρος, για πιο παιγνίδι λέω. Από το  άλλο ματς, στην Αγγλία, δεν μπορούσες  να ξεκολλήσεις το βλέμμα σου, γιατί μάλλον είχαν βαρίδια στη μπάλα και δεν ξεκόλλαγε απ’ το χορτάρι. Όταν σας δοθεί η ευκαιρία κάντε αυτό το πείραμα, δεν έχει σημασία σε ποιο ματς, πάνω κάτω το ίδιο θα είναι.

 

Το θέμα μου αυτή τη φορά  είναι ιστορικό και θα το θυμίσω για να παρηγορήσω  τις πικραμένες καρδιές. Η καταστροφή στην Μικρά Ασία το 1922, όπως όλοι ξέρουμε, δεν έγινε από τη μια μέρα στην άλλη. Είχαμε συμμάχους τότε, την Αντάντ,  όρος ο οποίος  προήλθε εκ του γαλλικού Entente που σημαίνει συμφωνία. Αυτοί οι σύμμαχοι που έλυναν κι έδεναν δεν μας έβλεπαν για ισότιμους, μα σαν υποτακτικούς  κι εμείς το δεχόμασταν για να επιβιώνουμε. 

 



ΤΟ ΘΕΜΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ

Η «ΣΥΜΜΑΧΙΑ»

ΑΛΛΑ Η ΚΟΡΟΪΔΙΑ


 

Οι σύμμαχοι μας έδωσαν το πράσινο φως και βοήθεια μαζί για να καταλάβουμε ξανά τα παράλια της Μικράς Ασίας, ειδικά οι Άγγλοι  για την σπάσουν στους επίσης συμμάχους Ιταλούς. Είχαμε κι εμείς καλό στρατό, αλλά μόνος του δεν πήγαινε πουθενά. Έβαλαν, όμως, τον όρο να πάρουμε μόνο αυτές τις περιοχές. Η  Ελλάδα πήρε φόρα, οι Τούρκοι ήταν ψόφιοι και ο στρατός μας  ξεκίνησε να καταλάβει μέχρι και την Άγκυρα. Κάπου εκεί οι σύμμαχοι ενοχλήθηκαν πολύ κι όχι μόνο δεν μας βοηθούσαν, αλλά μας χτύπησαν κιόλας οι ίδιοι, με αποτέλεσμα την τραγωδία που ακολούθησε το 1922. Αν είχαμε υπακούσει, πιθανότατα  η Μικρασιατική καταστροφή δεν θα συνέβαινε.

 

Ακόμα και οι ανιστόρητοι τα ξέρουν αυτά και τα θύμισα, διότι η ιστορία πρέπει να μας διδάσκει. Το βασικό δίδαγμα  είναι πως όταν δεν μπορείς μόνος σου και στηρίζεσαι σε άλλους, πρέπει να τους ακούς γιατί μυρμήγκι που φτερώνει γρήγορα χάνεται. Μα  όσο και να ψάξετε στην ιστορία δεν θα βρείτε πουθενά τοποθετήσεις των τότε πολιτικών - ούτε καν αυτών οι οποίοι  πέρασαν στην ιστορία σαν εθνικοί μειοδότες -  που να κοροϊδεύουν το κοσμάκη, ότι δήθεν η Ελλάδα  δεν ήταν ποτέ σύμμαχος με την Αντάντ και ότι σε αντίθεση με άλλες χώρες είχε τάχα το κούτελο καθαρό.