Οι επτά πρώτες αγωνιστικές για τον Παναιτωλικό, λαϊκιστί θα είναι μανίκι. Από την άλλη, βλέποντας τι έκανε πέρσι στα αντίστοιχα παιγνίδια με τις ομάδες αυτές σε πιάνει το τσακίρ κέφι, διότι πήρε 11 πόντους. Όμως δεν είναι να κουνάς την ουρά σου σαν πουλόσκυλο, τα πράγματα φέτος άλλαξαν. Πριν ένα χρόνο είχες ομάδα που έλεγες είναι περιορισμένων δυνατοτήτων, αλλά είχε ομοιογένεια. Φέτος το εξήντα της εκατό της ενδεκάδας θα αλλάξει.

 

Γι’ αυτό όσο αργούν να έρθουν παίκτες, τόσο ο Χάβος και οι συν αυτώ πετάγονται στον ύπνο τους. Δεν προλαβαίνουν να τους κάνουν ομάδα. Ήδη τους κόβω να είναι στο ράβε- ξήλωνε για το περιεχόμενο της προπόνησης. Και βλέπω το Γκότση να το ρίχνει στο personal training μήπως συμμαζέψει τα πράγματα.

 

 

ΤΙ ΝΑ ΤΑ ΚΑΝΕΙΣ

ΤΑ ΑΡΓΕΝΤΙΝΑΚΙΑ

ΤΟΝ ΑΥΓΟΥΣΤΟ;

 

 

Το κανάλι για τον προπονητή είναι μεγαλύτερο. Αν του ξεκαμπίσουν τον Αύγουστο τρεις τέσσερις παίκτες που να στέκονται καλά από βιογραφικό, αυτός θα έχει φαινομενικά την ευθύνη εάν δεν παίξουν μπάλα. Ο δε εγκέφαλος των μεταγραφών θα κάθεται με ύφος παγονιού και θα λέει ότι έφερε τον αφρό. Θα κάνει το κομμάτι του και ο προπονητής θα φαίνεται ο ανίκανος. Δηλαδή εκείνο που λένε άλλος απαυτώνει κι άλλος τη πληρώνει.

 

Αν γεμίσει Αργεντινάκια το Emileon μέσα στο δεκαπενταύγουστο, χαιρέτα μας το πλάτανο. Για όλους αυτούς τους λόγους οι μεταγραφές πρέπει να γίνουν πριν το πούλμαν κουνήσει μαντήλι για το Καρπενήσι. Ανθρώπινο να του πάρεις του Χάβου δύο άντε και τρεις παίκτες ενδεκάδας μετά το Καρπενήσι, αλλά μέχρι να φύγει για το βασικό στάδιο πρέπει να έχει δεκατρείς με δεκατέσσερις ενδεκαδάτους, να περιμένει άλλους δύο πριν κάνει το τελευταίο προσκύνημα στον Προυσσό   και τον Αύγουστο να κοιτάξουν να του φέρουν – αν βρουν – τους παικταράδες που θα πάνε την ομάδα ψηλότερα. Όμως δεν επιτρέπεται να μην έχει μια ενδεκάδα βασικών και τις τρεις αλλαγές τους στο βασικό στάδιο.

 

Δεν χρειάζεται και να αγανακτεί κανείς, αν δεν γίνουν στην ώρα τους οι μεταγραφές. Υπάρχουν και χειρότερα, όπως θα διαπιστώσετε στην παρακάτω ιστοριούλα. Συναντήθηκαν, λέει, ένας πρώην πρόεδρος ομάδας στα βαθιά γεράματα, με τον άνθρωπο που είχε δεξί του χέρι ο οποίος από χόμπι έκανε και τον σκάουτερ όταν βρίσκονταν στα ντουζένια τους. Παππούλης μεν κι αυτός αλλά δέκα χρόνια νεότερος. Αναπολούσαν το χαβαλέ που έκαναν με τις μεταγραφές και τα όσα είχαν ζήσει στο ποδόσφαιρο. Κάπου εκεί ήλθε η απορία αν στον άλλο κόσμο υπάρχει ποδόσφαιρο. Και συμφώνησαν όποιος τα τινάξει πρώτος να ειδοποιήσει τον άλλο αν παίζουν κι εκεί ποδόσφαιρο.

 

Ο πρώην πρόεδρος σαν μεγαλύτερος τους άφησε χρόνους σε λίγο καιρό και ο άλλος περίμενε να τον επισκεφτεί και να του πει γι’ αυτό που συμφώνησαν. Ο καιρός πέρναγε και κανένα σημάδι ο πρόεδρος, μέχρι που μετά πέντε μήνες σκάει μύτη στον ύπνο του παλιού συνεργάτη του και γίνεται ο παρακάτω διάλογος.

 

-    Που χάθηκες, έτσι είπαμε; Ρωτάει τον μακαρίτη πρόεδρο.

-    Ήρθα κι έχω πολύ καλά νέα, λέει ο πρόεδρος, αλλά κι ένα κακό.

-     Πες μου…

-     Εδώ που είμαι τώρα γίνεται χαμός με το ποδόσφαιρο κι έχω πάρει μία ομάδα. Όλα τα μεγάλα ονόματα είναι εδώ και γίνονται ματσάρες. Ένα σου λέω, έχουμε τέσσερις μεταγραφικές περιόδους και καταλαβαίνεις τι πανηγύρι γίνεται. Σε τρεις μέρες η ομάδα μου έχει την «πρώτη» και όλοι περιμένουν να δουν ένα παιχταρά Αργεντινό που πήραμε…

-     Θαυμάσια νέα… απίθανα… και που είναι το κακό νέο, τότε; Ξαναρωτάει ο χομπίστας σκάουτερ.

-     Οι εφημερίδες εδώ γράφουν ότι τον παίκτη τον φέρνεις εσύ!!!