Για κάποιο λόγο είχα αποφασίσει να ξαναγράψω στην στήλη αυτή με το νέο έτος. Το «έσπασα» για να απευθύνω τα δέοντα στον τιτάνα Ελ Φαρντού Μπεν Μοχάμεντ Ναμπουχάνε. Αν τυχόν σας διαφεύγει είναι ο τσίφτης που σκόραρε για τη Βέροια κατά του Παναιτωλικού. Ο μέγας Μπεν.

 

 

Πρόκειται για ένα παιδί που γεννήθηκε περίπου μία εβδομάδα πριν κερδίσει τις εκλογές ο Μητσοτάκης. Σαββατογεννημένος μάλιστα. Στις 10 Ιουνίου του ’89 γεννήθηκε ο Μπεν, στις 18 πήρε τις εκλογές ο Μητσοτάκης. Λόγω της τότε σημαδιακής ημερομηνίας των εκλογών, κάποιος από σαράντα χρονών και πάνω μπορεί να θυμηθεί τι περίπου έκανε τη μέρα που γεννιόνταν ο Μπεν. Δεν ξέρω αν το έχετε δοκιμάσει ποτέ, αλλά έχει τη δική του φάση να θυμάσαι τι έκανες πριν χρόνια, σε ημερομηνία που εκ των υστέρων μαθαίνεις πως συνέβη και κάτι άλλο, το οποίο αγνοούσες.

 

 

Στις 10 Ιουνίου 1989, είτε το πιστεύετε είτε όχι, έπαιζα μπάλα στη Βέροια. Είχαμε μαζευτεί τριτοετείς φοιτητές του ΤΕΦΑΑ που βρισκόμασταν στο πρώτο από τα δύο χρόνια της ειδικότητας του ποδοσφαίρου και πήγαμε στη Βέροια να παίξουμε με την ομάδα ενός συμφοιτητή. Εκείνη τη μέρα γεννιόνταν και ο Μπεν στο Μαμουτζού του νησιού Μαορέ της Μαγιότ, κάπου κοντά στη Μοζαμβίκη. Ο παίκτης που έμελλε να σκοράρει κατά του Παναιτωλικού, μέσα στη Βέροια.

 

 

Το κόλλημα που άρπαξα με τον Μπεν, έχει να κάνει με δύο πράγματα. Το ένα ο γενικότερα αστείος τρόπος που έχασε ο Παναιτωλικός, το άλλο το σουλούπι του ίδιου του Μπεν. Θα ήθελα να μου δοθεί η ευκαιρία να τον ρωτήσω, αν μικρός που ατένιζε τους ωκεανούς στο Mamoudzou, πίστευε πως κάποτε θα γίνει αόρατος: είναι ο μόνος τρόπος να εξηγήσω ότι στο πλάνο δεν φαίνονταν πουθενά προσωπικός αντίπαλος σε ακτίνα τεσσάρων Σταδίων.

 

 

Όσο για το σουλούπι του, έχει κάτι. Σίγουρα όχι ποδοσφαιρικό. Πιστεύω θα του πήγαινε περισσότερο να πουλάει μύδια στις ανοιχτές αγορές των Mayotte. Μύδια δουλειές, δηλαδή. Πάντως μαζί με το ρύζι του Uncle Ben θα έκαναν ένα ωραιότατο μυδοπίλαφο. Όσο για το Κυριακάτικο γκολ θα ήταν προτιμότερο να το πετύχει ο Uncle Ben, ή μπάρμπα Μπεν αν τον προτιμάτε, καθότι πιο μπαλαδόφατσα όπως θα θυμηθείτε από τη φωτογραφία.

 

 

Θέλω να γράψω πολλά ακόμα για το ματς, αλλά θα συγκρατηθώ και θα το αφήσω στη μνήμη σας όπως ήδη το έχετε, διότι υπάρχει ο κίνδυνος να καταστρέψω την γοητεία του. Ένα μόνο θα προσθέσω, ως fan της συγχρονικότητας : αν ο Παναιτωλικός ήταν στο «Βικελίδης» τόσο πηδηχτούλης όσο στη Βέροια, ο Άρης δεν θα κέρδιζε μετά στη Νέα Σμύρνη και ο Παναιτωλικός δεν θα είχε τόση γκαντεμιά με τον Πανιώνιο.