Υπό άλλες συνθήκες το ισόπαλο αποτέλεσμα του Παναιτωλικού στη Λαμία θα κρίνονταν θετικό, ισχυρισμός που δεν μπορεί να σταθεί στην συγκεκριμένη ποδοσφαιρική συγκυρία. Διότι απλούστατα δεν έχει βαθμούς κι αυτός που πήρε στην πόλη της Φθιώτιδας είναι ο μοναδικός. Παράλληλα δεν χρειάζεται ιδιαίτερη γνώση για να διαπιστώσει κανείς ότι αυτό το κάκιστο ξεκίνημα δεν μπορεί να τον οδηγήσει ακόμη σε... περιπέτειες, καθώς δεν βρίσκεται μακριά από άλλες ομάδες, αν και στην πραγματικότητα δεν είναι ρεαλιστικό να ανταγωνίζεται Παναθηναϊκό και Άρη. “Βλέπει” πολύ κοντά, σε απόσταση μιας νίκης, Αστέρα και Λαμία κι έχει πίσω του τον Πανιώνιο. Αλλά, πείθει αυτός ο Παναιτωλικός;;;

 

του Γιώργου Παπαϊωάννου

 

Όχι δεν πείθει. Μέχρι τώρα τουλάχιστον. Γίνεται φανερό ότι ο Κάστρο θέλει να παίξει καλό ποδόσφαιρο, αλλά η απόπειρα είναι ημιτελής. Γι αυτό και τα άσχημα αποτελέσματα. Πρόκειται για μια εικόνα που παραπέμπει στο ρητό “η ημιμάθεια είναι χειρότερη της αμάθειας”. Ακόμη και στη Λαμία παρακολουθούσαμε τους γηπεδούχους να επιχειρούν να καταθέσουν στο γήπεδο στοιχεία που μπορούν και μόνο από τύχη απέφυγε μια ακόμη ήττα ο Παναιτωλικός. Αντίθετα η ομάδα του Κάστρο προσπαθούσε και πάλι να κάνει πράγματα που δεν μπορεί να τα μετατρέψει σε αποδοτικό ποδόσφαιρο.

 

Σπασμωδικά, μόνο, ορισμένες ανούσιες καλές συνεργασίες σε αδιάφορους χώρους, χωρίς δυνατότητα περαιτέρω αξιοποίησης, που προσφέρονται για στιγμιαία επιφωνήματα από τους πιο πανηγυρτζήδες - και τίποτε παραπάνω. Ωστόσο αυτό το ποδόσφαιρο, όταν δεν συνοδεύεται με αποτελεσματικότητα, ενδείκνυται για 5Χ5 παλαιμάχων, ώστε να χειροκροτούν τα εγγονάκια τους.
Έχω πεισθεί πως αντί ο Πορτογάλος προπονητής να εκπαιδεύει τους ποδοσφαιριστές του, εκπαιδεύεται ο ίδιος.

 

Εκπαιδεύεται ο Κάστρο, διότι μέσω της αδυναμίας των ποδοσφαιριστών να υλοποιήσουν όσα ο ίδιος γνωρίζει θεωρητικά – αλλά μέχρι τώρα δείχνει ότι δεν ξέρει να τα μεταφέρει στην πράξη- ουσιαστικά μαθαίνει τι πρέπει να αποφύγει στο μέλλον και τι πρέπει να διαφοροποιήσει στην προπονητική του, ώστε να προκύπτει καλύτερο αποτέλεσμα. Θα μπορούσε να υπάρξει η αισιοδοξία ότι κάτι θα βελτιωθεί άμεσα, αλλά αφενός είναι ήδη πολύς ο χρόνος που δουλεύει με τους παίκτες του, αφετέρου κι αυτοί δεν πείθουν ότι μπορούν να παράγουν ποιοτικό ποδόσφαιρο. Είναι ό,τι και ο προπονητής τους οι περισσότεροι: “τόσο, όσο”.

 

Το βλέμμα του Κάστρο στον πάγκο δείχνει ότι αιφνιδιάζεται συνεχώς απ’ αυτά που συμβαίνουν στο γήπεδο κι έχει ένα μόνιμο φόβο, μια ανασφάλεια, για την ομάδα του. Αυτό είναι ιδιαίτερα ανησυχητικό. Φυσικά υπάρχουν δρόμοι για να παραμείνει ο Παναιτωλικός ξανά στην Super League 1   κι  αυτή την σεζόν, εντούτοις το καλό ποδόσφαιρο που “υπόσχονταν” η πρόσληψη ενός ελπιδοφόρου Πορτογάλου προπονητή, μόνο απέναντι σε μαρμαρωμένους αντιπάλους μπορεί να προκύψει.