Για τον Κώστα Νικολαϊδη δεν χρειάζονται ιδιαίτερες συστάσεις, όλοι γνωρίζουν και το ήθος του και την ποδοσφαιρική του αξία και την μεγάλη του προσφορά στην ομάδα του Παναιτωλικού. Ήρεμος ως χαρακτήρας έξω από το γήπεδο, μαχητής μέσα στον αγωνιστικό χώρο, έχει μόνο συμπάθειες σε φιλάθλους και μη και παρότι είναι βορειοελλαδίτης τα τελευταία χρόνια που βρίσκεται στο Αγρίνιο και τον Παναιτωλικό, έχει γίνει ένα με την ομάδα και τον κόσμο της. Τον συνάντησα ένα απόγευμα στο σπίτι του και η κουβέντα για το ποδόσφαιρο και τον Παναιτωλικό έδειχνε όλο το πάθος και την αγάπη που έχει αυτός ο άνθρωπος και για τα δύο, όπως άλλωστε και για την οικογένειά του, την σύζυγο και τους δύο γιούς που υπεραγαπά και λατρεύει. Ο Κώστας Νικολαϊδης λοιπόν σε μια συνέντευξη από καρδιάς και με όλη την ειλικρίνεια και ντομπροσύνη καθώς και τις αρχές που τον διακατέχουν.

 

Κώστα θα ήθελα να μου πεις πότε ξεκίνησες το ποδόσφαιρο, σε ποια ομάδα και γενικά να κάνουμε μια μίνι αναδρομή στην ποδοσφαιρική σου καριέρα μέχρι που ήρθες στον Παναιτωλικό.

 

Έχω αγωνιστεί συνολικά σε έντεκα ομάδες. Ξεκίνησα το 1983 από τους ερασιτέχνες του ΠΑΟΚ με τους οποίους πήρα και πρωτάθλημα το 1985-86 και το 1987 πήγα στο Πολύκαστρο στην Γ’ Εθνική και τότε ήταν η πρώτη φορά που αγωνίστηκα ως αντίπαλος του Παναιτωλικού στο Αγρίνιο όπου χάσαμε με 2-0. Μετά το Πολύκαστρο όπου αγωνίστηκα δύο χρόνια, πήγα στον Εδεσσαϊκό και εκεί αγωνίστηκα για τέσσερις περιόδους από τις οποίες η μία ήταν στην Α’ Εθνική και οι υπόλοιπες στην Β’. Μετά πήγα στην Τρίπολη και τον Παναρκαδικό με τον οποίο βρέθηκα για δεύτερη φορά αντίπαλος του Παναιτωλικού και αυτή την φορά κερδίσαμε με 1-0, ενώ θυμάμαι σ’αυτό τον αγώνα ότι είχα αποκρούσει και πέναλτι του Πέτροβιτς. Τότε στον Παναιτωλικό έπαιζαν Μίχος, Βασιλείου, νομίζω ο Κωνσταντόπουλος, ο Σηφάκης και άλλοι.

 

Δηλαδή από τότε κατάλαβαν στο Αγρίνιο την αξία σου.

 

Τότε πιστεύω άρχισε και η εκτίμηση των παραγόντων του Παναιτωλικού και τελικά νομίζω πως με βοήθησε αυτό να έρθω στην Αιτωλ/νία και συγκεκριμένα στο Μεσολόγγι. Τον Δεκέμβριο αυτής της χρονιάς έκανα προσφυγή και έφυγα από την Τρίπολη και οι παράγοντες του Μεσολογγίου είχαν πάρει καλές πληροφορίες από τον Παναιτωλικό αφού στο παιχνίδι είχα αφήσει καλές εντυπώσεις με αποτέλεσμα να βρεθώ στο Μεσολόγγι τότε μάλιστα που ήταν η χρονιά της ανόδου της ΑΕΜ στην Γ’ Εθνική. Θυμάμαι είχα συμπαίκτες εκεί τον Ζαπαντιώτη, τον Λάϊο, τον Μουχάνη και άλλους. Την επόμενη χρονιά πήγα στην Δόξα Βύρωνα όπου κάθισα δύο χρόνια και βγήκαμε πρωταθλητές από την Γ’ στην Β’ Εθνική, πάλι με την Δόξα βρέθηκα αντίπαλος του Παναιτωλικού. Εκδηλώθηκε τότε ενδιαφέρον για να έρθω στο Αγρίνιο το οποίο όμως δεν καρποφόρησε τελικά και μετά από δύο χρόνια ήρθα στη Ναύπακτο όπου ήμουν συμπαίκτης με τον Μπιτσικώκο και τον Τσιρογιάννη οι οποίοι μου έλεγαν καλά λόγια για τον Παναιτωλικό. Εκεί έμεινα ένα χρόνο και πρέπει να σας πω ότι εκείνη τη σεζόν είχα δει πολλά παιχνίδια του Παναιτωλικού στην Β’ Εθνική όπου πρωταγωνιστούσε και ένιωσα ένα συναίσθημα που θα ήθελα πραγματικά να το ξαναζήσω. Δεν έβρισκες θέση να καθίσεις στο γήπεδο, υπήρχε ενθουσιασμός, μιλάμε για καταπληκτική ατμόσφαιρα. Δυστυχώς δεν κατάφερε τότε να ανεβεί την κατηγορία και άρχισε μετά η άσχημη πορεία της ομάδας. Μετά εγώ πήγα στην Ελευσίνα και πάλι αντιμέτωπος με τον Παναιτωλικό, ήταν το 97 – 98, τη χρονιά που βγήκε ο Πανελευσινιακός στην Α’ Εθνική. Αγωνίστηκα εκεί ακόμη μια σεζόν στην Α’ Εθνική και το επόμενο καλοκαίρι πήγα στο Λεωνίδιο. Ξανά υπήρξε τότε ενδιαφέρον να έρθω στο Αγρίνιο, όμως πάλι δεν έγινε αυτό εφικτό. Με το Λεωνίδιο που ήταν μία κατηγορία κάτω από τον Παναιτωλικό βρέθηκα πάλι αντίπαλος της τωρινής μου ομάδας και θυμάμαι την εντύπωση που μου έκανε ο κόσμος αυτής της ομάδας και η τρομερή έδρα έτσι που ένιωθες πως δύσκολα θα πάρεις βαθμό σε αυτό το γήπεδο. Μετά αγωνίστηκα για δύο χρόνια στον Μεσσηνιακό και έπειτα επιτέλους μεταγράφηκα στον Παναιτωλικό το 2003, μαζί με τον Μιχάλη τον Κεφαλίδη που ήμασταν συμπαίκτες στον Μεσσηνιακό.

 

Ο πρώτος σου ποδοσφαιρικά σταθμός στην Αιτωλ/νία ήταν το Μεσολόγγι. Τι είναι αυτό που σου έχει μείνει από αυτή την πρώτη σου διαμονή στον νομό μας;

 

Ήταν σταθμός το Μεσολόγγι για την καριέρα μου, γιατί εκεί κατάφερα και έδειξα την αξία μου ως ποδοσφαιριστής εδώ στην Αιτωλ/νία. Αποτέλεσε όμως και σταθμό στην ζωή μου γιατί εκεί γνώρισα και την σύζυγό μου η οποία είναι από το Μεσολόγγι και αυτό αποτελεί έναν επιπρόσθετο λόγο που με κρατάει δεμένο με αυτή την περιοχή.

 

Η καταγωγή σου είναι από την βόρεια Ελλάδα, με αφορμή αυτό θα ήθελα να μου κάνεις μια σύγκριση του ποδοσφαίρου εκεί με εδώ και αν υπάρχουν διαφορές να περιγράψεις ποιες είναι αυτές.

 

Αυτό το έχει επισημάνει όλος ο κόσμος που έχει ζήσει και εκεί και εδώ. Εκεί δίνουν μεγάλη βάση στα ταλέντα και τα προσέχουν πολύ. Υπάρχουν υποδομές, γήπεδα. Οι ερασιτεχνικές ομάδες έχουν γήπεδα με χόρτο και προσέχουν τους μικρούς και προσπαθούν να τους προωθήσουν και να τους βοηθήσουν. Αυτό δεν συμβαίνει εδώ, τώρα αρχίζει η νότια Ελλάδα με τα συνθετικά γήπεδα να κάνει κάτι. Θυμάμαι τέσσερα χρόνια που ήμουν στον Εδεσσαϊκό, κάθε χρόνο πουλούσαν και ένα παίκτη σε μεγάλη ομάδα.

 

Εδώ στην Αιτωλ/νία πιστεύεις πως υπάρχουν τα ταλέντα, οι παίκτες εκείνοι που έχουν τα προσόντα να αγωνιστούν σε μεγάλη ομάδα;

 

Δεν υπάρχουν οι κατάλληλοι χώροι να προπονηθούν οι μικροί. Όπως είπα και πριν τώρα τελευταία αρχίζει και κάτι κινείται, γίνονται κάποια σωστά γήπεδα και σίγουρα μέσα από αυτά θα βγουν και τα ταλέντα. Τέτοια πιστεύω θα είναι και τα γήπεδα και οι εγκαταστάσεις που φτιάχνει ο κ. Κωστούλας και απ’ότι ξέρω θα τις ζηλεύουν και ομάδες Α’ Εθνικής. Λόγω θέσης θα σταθώ στους τερματοφύλακες και αν θυμάμαι καλά ο Παναιτωλικός έχει χρόνια να βγάλει καλό δικό της, ντόπιο τερματοφύλακα. Νομίζω τελευταίος ήταν ο Ξανθόπουλος. Πιστεύω ότι τα επόμενα χρόνια ο Παναιτωλικός θα βγάλει πολύ καλούς τερματοφύλακες. Είναι μερικά παιδιά που μου έχουν κάνει εντύπωση όπως ο Ανδρέας ο Νάτσης, ο Ανδρέας ο Ρόκκος και ο Γιώργος ο Πονηρός. Στα παιδιά αυτά πιστεύω πάρα πολύ γιατί έχουν πολύ καλά στοιχεία και προσόντα και ίσως κάνουν την υπέρβαση για μεγάλη ομάδα.

 

Είσαι πολύ δημοφιλής και αγαπητός στους φιλάθλους του Αγρινίου. Θα ήθελα να μου πεις τι αισθάνεσαι όταν ακούς την κερκίδα να φωνάζει το όνομά σου και πως εξηγείς εσύ αυτή την ιδιαίτερη συμπάθεια προς το πρόσωπό σου.

 

Όταν ήρθα στον Παναιτωλικό είχα πάρει πληροφορίες τι σημαίνει να σε εκτιμήσει ο Αγρινιώτης, ο Αιτωλοακαρνάνας. Τις πληροφορίες αυτές τις πήρα από ένα μεγάλο ποδοσφαιριστή, τον Παπαμέτη. Είναι πολύ φίλος με τον πατέρα μου και μου είπε δύο τρία πράγματα τα οποία τα έβαλα πολύ καλά στο μυαλό μου. Μου είπε πως αν είσαι πολύ καλός χαρακτήρας μέσα και έξω από το γήπεδο και προσφέρεις και προσπαθείς κάθε Κυριακή, η εκτίμηση και ο σεβασμός προς το πρόσωπό σου θα μείνουν για πάντα. Έτσι έμειναν αυτά τα πράγματα και για τον Παπαμέτη και το έχω διαπιστώσει γιατί όποτε έρχεται εδώ, δεν υπάρχει στενό και τετράγωνο που να μην τον σταματήσουν για να τον αγκαλιάσουν. Τα άκουσα αυτά που μου είπε και τώρα είμαι σίγουρος πως κι αυτός είναι περήφανος που μαθαίνει πως υπάρχει σεβασμός και εκτίμηση προς το πρόσωπό μου. Τώρα για το ότι φωνάζει η θύρα 6 το όνομά μου, είναι πιστεύω γιατί έχω μαλλιά και μοιάζω μ’αυτούς. (Γελάει…). Εντάξει αυτό είναι αστείο. Πιστεύω ότι υπάρχει σεβασμός για πολλά παιδιά, όπως για παράδειγμα για τους παλιούς, για τον Κωνσταντόπουλο π.χ. Απλώς ίσως γιατί βλέπουν πως ένας μη ντόπιος ποδοσφαιριστής έχει δώσει τα πάντα για την ομάδα, ίσως είναι αυτό που τους δίνει το κίνητρο να φωνάξουν και όχι μόνο τα παιδιά βέβαια της θύρας 6 αλλά σε όλους να χειροκροτήσουν την προσπάθεια.

 

Αν εξαιρέσουμε την περσινή χρονιά, πέρασες και εσύ και οι συμπαίκτες σου πολύ δύσκολες στιγμές στον Παναιτωλικό. Τι ήταν αυτό που σας έδινε τότε την δύναμη να συνεχίσετε;

 

Πιστεύω ότι επειδή η ομάδα είχε πολλούς Αιτωλοακαρνάνες στην δύναμή της, αυτό ήταν ένα στοιχείο που την κράτησε ζωντανή. Αν υπήρχαν έστω και επτά – οκτώ ξένοι θα είχε διαλυθεί. Εδώ πρέπει να δώσω τα εύσημα στην τότε διοίκηση γιατί έκανε το παν στα πλαίσια βέβαια των δυνατοτήτων της να κρατήσει την ομάδα. Οι δύο τρείς ξένοι που παίζαμε στην ομάδα, μπορεί βέβαια να αντιμετωπίσαμε μεγάλα προβλήματα, όμως βάλαμε πάνω απ’όλα το συναίσθημα. Όλοι και οι ντόπιοι και οι ξένοι βάλαμε πάνω απ’όλα την ιστορία του Παναιτωλικού και έπρεπε να σταθούμε αντάξιοι απέναντι σε αυτή την ομάδα και την ιστορία της. Δώσαμε την υπόσχεση να ξεχνάμε τα όποια προβλήματά μας όταν μπαίνουμε στον αγωνιστικό χώρο και δικαιωθήκαμε. Αυτό το έχει εκτιμήσει ο κόσμος.

 

Η περσινή σεζόν όμως ήταν εντελώς διαφορετική. Αυτό πως το βιώσατε εσείς ως ποδοσφαιριστές μετά από τα δύσκολα χρόνια;

 

Εγώ προσωπικά θα πω ότι αν θα μπορούσα να είμαι νεώτερος και να παίξω περισσότερα χρόνια σε αυτή την ομάδα με τις συνθήκες που επικρατούν τώρα, θα ήταν ότι καλύτερο για μένα αλλά πιστεύω και για κάθε ποδοσφαιριστή που αγωνίζεται σε μία τέτοια ομάδα. Δεν πιστεύω και δεν πιστεύουμε αυτά που γίνονται στο γήπεδο, αυτή την οργάνωση που έχει τώρα η ομάδα και το στόχο που έχει βάλει να φτάσει εκεί που της αξίζει και τη θέλουν όλοι οι Αιτωλοακαρνάνες. Είναι απίστευτα αυτά που γίνονται και κανείς δεν τα περίμενε. Πιστεύαμε πως θα αλλάξει η διοίκηση, πως θα καλυτερεύσουν κάπως τα πράγματα, αλλά όχι σε τέτοιο βαθμό. Είναι κάτι που λίγοι ποδοσφαιριστές έχουν την ευκαιρία να βιώσουν, τέτοια αλλαγή προς το καλύτερο ξαφνικά. Είμαστε πολύ τυχεροί που ανήκουμε σε αυτή την ομάδα.

 

Θα ήθελα να ακούσω τη γνώμη σου για τους προπονητές που είχες στον Παναιτωλικό γιατί είσαι από τους πιο έμπειρους παίκτες και φυσικά και για τον κ. Σταθόπουλο που έχεις τώρα.

 

Όταν ήρθα στον Παναιτωλικό είχαμε τον κ. Νίκο τον Κουτσογιάννη και πιστεύω πως είναι από τους ανθρώπους που ζουν και αναπνέουν για τον Παναιτωλικό. Αυτή η ομάδα ήταν το δεύτερο σπίτι του. Βοήθησε όσο μπορούσε να ανέβει η ομάδα στην Γ’ Εθνική. Για τον Συμεούνοβιτς δεν μπορώ να εκφέρω γνώμη γιατί ήταν πολύ μικρή η χρονική διάρκεια της παραμονής του εδώ. Μετά ήρθε ο κ. Ξανθόπουλος ο οποίος ήταν αυτός που κράτησε την ομάδα στην Γ’ Εθνική. Ήταν προπονητής ήταν και πατέρας για τους παίκτες, φίλος και αδερφός. Οι γνώσεις του πολύ καλές και με τον τρόπο του μας κράτησε ζωντανούς μέσα στα αποδυτήρια. Το μυστικό αυτής της ομάδας όσα χρόνια είμαι εδώ, είναι ότι στα αποδυτήρια επικρατεί μεγάλος σεβασμός και εκτίμηση. Για τον κ. Σταθόπουλο όλοι ξέρουν τι έχει προσφέρει στις ομάδες που έχει δουλέψει, τις γνώσεις του και δεν μένει σε αυτά που ξέρει και είναι πάρα πολλά, αλλά συνεχώς ενημερώνεται παρακολουθεί τις εξελίξεις και συσσωρεύει καινούργιες γνώσεις. Σίγουρα θα βάλει την δική του σφραγίδα στην ομάδα.

 

Πιστεύεις ότι είναι εφικτό να επιτευχθούν οι μεγαλεπήβολοι στόχοι που έχει βάλει η διοίκηση Κωστούλα;

 

Κοίταξε η Γ’ Εθνική είναι πολύ μικρή κατηγορία για τον Παναιτωλικό. Η ομάδα αυτή έχει έναν μεγάλο θησαυρό, τον κόσμο. Διψάει πολύ ο κόσμος για ποδόσφαιρο και θέλει την ομάδα όσο πιο ψηλά γίνεται, αν είναι δυνατόν και στην Α’ Εθνική. Τώρα με αυτή την οργάνωση, τις εγκαταστάσεις που γίνονται και τον ενθουσιασμό που σιγά σιγά αυξάνεται, μπορεί να καταφέρει πολλά πράγματα. Δεν αρμόζει η Γ’ Εθνική στον Παναιτωλικό. Η ομάδα αυτή κατά την γνώμη μου δεν έχει να ζηλέψει αν εξαιρέσουμε τις μεγάλες ομάδες, τίποτα από καμιά ομάδα στην Ελλάδα.

 

Θα βοηθήσει τον Παναιτωλικό το νέο προφίλ που αποκτά σιγά σιγά με την οργάνωση και τις υποδομές να υπολογίζεται περισσότερο ως μια δύναμη στο Ελληνικό ποδόσφαιρο;

 

Απ’ότι ξέρω το μήνυμα που έχουν περάσει οι ιθύνοντες του ποδοσφαίρου, είναι ότι θέλουν υγιείς ομάδες, οικονομικά αυτάρκεις, να έχουν δικά τους γήπεδα και να έχουν λαό. Ο Παναιτωλικός τα έχει όλα αυτά. Σημαντικό είναι όμως ότι εκτός από την διαμόρφωση του γηπέδου που θα είναι ένα παλατάκι, το ότι γίνονται κι άλλες εγκαταστάσεις θα βοηθήσει την ομάδα να γίνει πιο ισχυρή και αυτάρκης και να παράγει και ποδοσφαιριστές και τα οφέλη που θα προκύψουν από αυτό είναι προφανή.

 

Φέτος έχουν γίνει μέχρι στιγμής στον Παναιτωλικό αρκετές μεταγραφές ποδοσφαιριστών εγνωσμένης αξίας και πιθανώς να γίνουν και κάποιες ακόμη. Πιστεύεις πως είναι εύκολο να δέσει η ομάδα πάλι ως σύνολο σε σύντομο χρονικό διάστημα;

 

Νομίζω ότι σε αυτό θα πρέπει να βοηθήσουμε κι εμείς οι παλιότεροι στην ομάδα και να περάσουμε το μήνυμα στους καινούργιους του σεβασμού και της εκτίμησης μεταξύ μας, ώστε να νοιώσουν γρήγορα ότι είναι μέλη της οικογένειας του Παναιτωλικού. Είμαι σίγουρος ότι θα προσαρμοστούν γρήγορα γιατί έχουν την εμπειρία και τις παραστάσεις και φυσικά εδώ θα παίξει τον ρόλο του και ο προπονητής που ξέρει τι χρειάζεται η ομάδα για να έχει ένα καλό σύνολο.

 

Στην ηλικία σου, που δεν σου φαίνεται καθόλου ομολογώ, άλλοι ποδοσφαιριστές σταματάνε από την ενεργό δράση. Θα ήθελα να μου πεις τα σχέδιά σου για το μέλλον.

 

(Σοβαρεύει). Θα σταματήσω το ποδόσφαιρο όταν η απόδοσή μου δεν είναι αυτή που θέλω και δω ότι δεν θα υπάρχει η εκτίμηση η ποδοσφαιρική προς το πρόσωπό μου. Όσο η απόδοσή μου είναι σε υψηλά επίπεδα θα συνεχίζω. Για το μέλλον έχει γίνει μια συζήτηση, όχι επίσημη, για την προοπτική να ασχοληθώ ως γυμναστής τερματοφυλάκων. Αυτό είναι ένας από τους μελλοντικούς μου στόχους και μπορώ να βοηθήσω πάρα πολύ γιατί γνωρίζω πολύ καλά το αντικείμενο. Ο τερματοφύλακας χρειάζεται άνθρωπο με ειδικές γνώσεις να μπορεί να τον βοηθήσει να νοιώθει κυρίαρχος μέσα στο γήπεδο.

 

Ποιο μήνυμα θα ήθελες να δώσεις στον κόσμο του Παναιτωλικού;

 

Καταρχήν θέλω να τους ευχαριστήσω για την εκτίμηση που δείχνουν όλα αυτά τα χρόνια προς εμένα και το δείχνουν όχι μόνο στο γήπεδο αλλά και έξω από αυτό. Θυμάμαι τους γονείς μου που μου είχαν πει ότι η μεγαλύτερη αξία στον άνθρωπο είναι η αξιοπρέπεια και όταν βγαίνει στην κοινωνία να έχει την αγάπη του κόσμου. Θέλω να πω στον κόσμο να είναι κοντά στην ομάδα στις χαρές και στις λύπες και να κάνουν υπομονή μέχρι η ομάδα να βρει τον δρόμο της για εκεί που της αξίζει.