Μπορεί να έχει κουράσει, ή μπορεί να κουράσει στη συνέχεια, αλλά το θέμα της τύχης του αγώνα της Δόξας Καινουρίου με τον Άρη Αιτωλικού βρίσκεται μόνιμα στο προσκήνιο των ημερών και συζητιέται πολύ στον ποδοσφαιρικό κόσμο. Και η ΕΠΣΝΑ πρέπει να πάρει μια απόφαση που μόνο εύκολη δεν είναι. Η κάθε ομάδα, εκ των δύο, έχει τα δικά της επιχειρήματα. Η δημοσιογραφική τοποθέτηση δεν είναι εύκολη υπόθεση, αλλά εν τέλει δεν είναι και το σπουδαιότερο πράγμα. Το μείζον είναι η όποια απόφαση να δίνει την αίσθηση του δικαίου.
Του Γιώργου Παπαϊωάννου
Ο γράφων δεν δίστασε ποτέ και μπροστά σε τίποτα, προκειμένου να αναλύσει τα γεγονότα και τα δεδομένα. Ούτε τώρα θα συμβεί. Κι ας είναι γνωστό εκ των προτέρων ότι καμία από τις τέσσερις πλευρές (ομάδες, διαιτητή και ΕΠΣΝΑ) δεν θα ικανοποιηθεί. Όμως αυτές οι πλευρές έχουν το δικό τους συμφέρον, ενώ η δημοσιογραφική προσέγγιση δεν έχει.
Βρισκόμαστε μπροστά σε ένα γεγονός το οποίο δεν σχετίζεται μόνο με την τύχη των δύο ομάδων, όσο κι αν γι’ αυτές αποτελεί το μείζον ζήτημα. Με την αποχώρηση του διαιτητή – ας θυμηθούμε- αρκετοί από την Δόξα θεώρησαν τον αγώνα χαμένο εις βάρος τους και κάποιοι άλλοι εστίαζαν στο γεγονός ότι υπήρξε είσοδος οπαδών του Άρη. Αλλά και από την πλευρά των φιλοξενούμενων υπήρξε αυθόρμητο «μούδιασμα», διότι αντιλαμβάνονταν και την δική τους δύσκολη θέση. Άλλωστε «αμαρτωλή» συμπεριφορά φιλάθλων βάραινε και τις δύο ομάδες…
Υπάρχει ένα μείζον ερώτημα: πως ένας διαιτητής του βεληνεκούς Στυλιαρά προέβη σε μια τόσο πλημμελή συμπλήρωση του Φύλλου Αγώνα και μήπως τελικά η άνευ προφανούς αιτίας αργοπορία στη συμπλήρωση του Φ.Α. οφείλεται σε συνεννόησή του με ψηλότερα ιστάμενους; Αν είναι έτσι, αλλάζουν πολλά… μα πρόκειται απλά για μια υπόθεση.
Στην ουσία του θέματος, οι τιμωρίες ομάδων για άσχημες συμπεριφορές φιλάθλων, επιβάλλονται είτε διότι οι ομάδες τις υποθάλπουν, είτε διότι δεν μπορούν να εντοπιστούν τα πρόσωπα και πλήττονται ομάδες, ώστε να συνετιστούν στο μέλλον αυτοί οι φίλαθλοι. Στην προκειμένη περίπτωση αν τιμωρηθεί ο Άρης για την είσοδο των φιλάθλων του, θα έχει μείνει ατιμώρητη η (μεμονωμένη έστω) πράξη του φιλάθλου της Δόξας. Αν τιμωρηθεί η ομάδα του Καινουρίου θα επιβραβεύεται η οργανωμένη μεταφορά μολότοφ στο γήπεδο και η μαζική είσοδος οπαδών στον αγωνιστικό χώρο.
Το χτύπημα ποδοσφαιριστή από φίλαθλο, όσο κι αν τελικά ο Μπούσγος σύμφωνα με την ιατρική γνωμάτευση υπερέβαλε, αποτελεί αξιόποινη πράξη. Αλλοίμονο αν έπρεπε να του ανοίξει το κεφάλι η ομπρέλα! Βέβαια στο σημείο αυτό πρέπει να αναφερθεί και η (καταγεγραμμένη) προσπάθεια φιλάθλου του Άρη, πολύ νωρίτερα, να καταφέρει πολύ επικίνδυνη κλωτσιά στο πρόσωπο του Κακούρη της Δόξας, που δεν τον πέτυχε τελικά, αλλά ήταν ακριβώς μπροστά στα μάτια διαιτητή και α΄βοηθού οι οποίοι (κακώς) το προσπέρασαν χωρίς ούτε μια παρατήρηση.
Η απαράδεκτη ενέργεια του «φιλάθλου» της Δόξας, πάντως, δεν αποτελεί κίνηση βοήθειας προς την ομάδα του και μην παραγνωρίζουμε το γεγονός ότι ο ποδοσφαιριστής πήγε προκλητικά να αρπάξει τη μπάλα από τους φιλάθλους, προφανώς μην εμπιστευόμενος ότι ο διαιτητής θα πράξει το σωστό και θα αφαιρέσει το χρόνο που χάνονταν για λογαριασμό του Άρη. Φυσικά αυτό δεν δικαιολογεί το κτύπημα εναντίον του, αλλά στοιχειοθετεί πως εκείνη τη στιγμή υπήρξε πράξη επί προσωπικού και δεν είχε σχέση με τις ομάδες.
Η δυσκολία τιμωρίας των γηπεδούχων έγκειται και στα «δεδικασμένα». Δεν χρειάζεται να ανατρέξουμε πολύ μακριά. Αρκεί να θυμηθούμε τα δύο περιστατικά στο γήπεδο του Παναιτωλικού. Το ένα με τον Καρρά του Ολυμπιακού Βόλου που το ματς έγινε κανονικά και το άλλο με την κροτίδα (φέτος) και παρολίγον θύμα τον Βιγιαφάνες, όπου ο Παναιτωλικός δεν τιμωρήθηκε πέραν του προστίμου, διότι βρέθηκε ο δράστης. Το σκεπτικό ήταν πως δεν μπορεί να τιμωρηθεί ολόκληρη ομάδα για την μεμονωμένη ανοησία ενός, σκεπτικό που όλοι το αποδεχθήκαμε ως απόλυτα σωστό.
Ανάμεσα σε Δόξα και Άρη ο μη μηδενισμός του ενός εκ των δύο, γίνεται αδικία προς τον άλλο. Ο μηδενισμός και των δύο είναι μια αυστηρή απόφαση, αλλά όχι απόλυτα άδικη. Υπάρχει και η λύση της επανάληψης του αγώνα, κάτι που επιβάλλεται ίσως λόγω της ασαφούς σύνταξης του Φύλλου Αγώνα. Βέβαια αυτό πιθανότατα θα επιφέρει τιμωρία του διαιτητή και τότε διαταράσσονται άλλες ισορροπίες. Εντούτοις εάν κανείς θέλει να είναι ακριβοδίκαιος και αδέκαστος, πέραν κάθε απόφασης για τον αγώνα, η τιμωρία του διαιτητή είναι επιβεβλημένη – όσο κι αν αυτό στεναχωρεί. Η μη τιμωρία του θα αυξήσει τις υποθέσεις ότι συνέταξε έτσι το Φ.Α. ύστερα από συνεννόηση. Τέλος το ενδεχόμενο να συνεχιστεί ο αγώνας από εκεί που σταμάτησε, θα είναι άδικος εμπαιγμός για τον Άρη…
