Σάββατο 22 Φεβρουαρίου και συμπληρώθηκαν κιόλας δύο χρόνια από τη μέρα που ο Ηλίας Σαργιάννης αφηνε την τελευταία του πνοή εκεί που έδωσε ένα πολύ μεγάλο μέρος της ζωής του: ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ.

Ο αγαπημένος του Άρης Αιτωλικού είχε κερδίσει 1-3 τον Ναυπακτιακό Αστέρα και ουσιαστικά βάδιζε ολοταχώς στη Δ΄Εθνική. Το όνειρο έπαιρνε σάρκα και οστά. Η ταλαιπωρημένη καρδιά του Ηλία, που την αγνόησε για χάρη του Άρη, δεν άντεξε τη χαρά και τη συγκίνηση. Με τη λήξη του αγώνα ο Ηλίας, χαρούμενος για την ομάδα της καρδιάς του, «έφυγε»… Τι τέλος;

Όμως ο Ηλίας Σαργιάννης δεν ήταν απλά η «ψυχή» του Άρη για πολλά χρόνια. Ήταν εκείνος τον οποίο κάθε άνθρωπος του τοπικού ποδοσφαίρου οφείλει να τιμά. «Πυροσβέστης» κάθε έντασης και αγνός «στρατιώτης» ολόκληρου του ποδοσφαίρου της Αιτωλοακαρνανίας, είχε μόνο φίλους.

Ηλία σε θυμόμαστε πάντα και χρωστάμε να θυμίζουμε στις νεότερες γενιές το παράδειγμά σου, που τόσο απλόχερα μας χάρισες.